บทที่ 61 ท่านชายยอดยิ่งปรากฏกายอย่างอลังการ

มื่อถึงเวลา หอหญิงงามเมืองยังคงสว่างไสวขึ้นตามปกติ

แขกที่ได้รับเชิญมีดวงตาสว่างไสว กวาดสายตามองฝูงชนไปมา รอบุตรเอกชินอ๋องฟู่ลั่วเฉินท่านนั้นที่เลื่องลือกัน

หอหญิงงามเมืองประตูใหญ่เปิดออก เฟิงฉิ้นหว่านปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน: "ข้าน้อยฉินหว่าน ยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกคน"

มีคนถามคำถามที่เป็นสนใจมากที่สุด: "ท่านชายฉิน ท่านชายฟู่ท่านนั้นได้มาถึงหรือยัง "

“จดหมายเชิญได้ส่งไปถึงแล้ว ส่วนท่านชายฟู่เจ้าตัวจะมาถึงที่นี่เมื่อใดนั้น？ข้าน้อยก็ไม่รู้แล้ว”

“หรือว่าจะไม่มาแล้ว？”

“ไม่หรอกมั้ง？ไม่ใช่ว่าท่านชายฟู่ท่านนั้นชื่นชอบที่สาวงามมากมาย ดอกไม้สะพรั่งเช่นนี้มากที่สุดมิใช่หรือ？”

“อืมมม……นั่นสิ……”

ทันใดนั้นก็มีคนสูดหายใจเข้าอย่างประหลาดใจ ต่อจากนั้น เสียงดังจอแจก็ค่อยๆเงียบลง

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้า มองไปตามสายตาของผู้คน จากนั้นก็นิ่งงันอยู่กับที่

ม้าพันธุ์ดีสีดำตัวหนึ่งเดินผ่านผู้คนอย่างไม่รีบไม่ร้อน ตัวม้าสีดำทั้งตัว ไม่เห็นสีอื่นปะปนแม้แต่น้อย มีเพียงบนกลางคิ้ว ที่มีรูปร่างสีขาวคล้ายเปลวไฟ

บนหลังตัวม้า ชายแต่งด้วยชุดขาว ผมดำมัดมวยครึ่งหัว ภายใต้ไฟของหอหญิงงามเมืองสะท้อนให้ใบหน้าเรืองแสงสีหยกเล็กน้อย หล่อเหลาไม่มีสิ่งใดเทียบ

นิ้วเรียวของชายหนุ่มจับสายบังเหียนของม้า ราวกับว่าได้ยินเสียงของการสนทนาเมื่อครู่นี้ นัยน์ตาฟีนิกซ์หรี่ลง ริมฝีปากบางยกขึ้นเบา ๆ ทุกย่างก้าวเป็นเลิศและสง่างาม ทุกๆรอยยิ้มซ่อนความเยาะเย้ยถากถาง: "ที่ทุกท่านกล่าวถึงคือข้างั้นเหรอ?"

เสียงที่ชัดเจนแผ่ออกไป ทุกคนได้สติมา เปิดเส้นทางออกให้อย่างไม่รู้ตัว

เฟิงฉิ้นหว่านออกแรงหยิกฝ่ามืออย่างแรง ได้สติมาอย่างรวดเร็ว： “ฉิ้นหว่านน้อมพบท่านชายฟู่ ท่านชายสามารถมาตามคำเชิญได้ หอหญิงงามเมืองเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

ฟู่ลั่วเฉินนั่งบนหลังม้า ม้าที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีก็ยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ทุกคนมองดูได้โดยไม่ขยับ

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเห็นได้ชัดว่าใจเย็นอย่างมาก แต่ก็ยังมีกลิ่นอายสูงส่งอยู่ล้อมรอบตัว ซึ่งทำให้ผู้คนถูกสยบไว้อย่างไม่รู้ตัว

เฟิงฉิ้นหว่านกำลังจะยกมือเคารพ กลับคิดไม่ถึงว่าพัดหนึ่งเล่นยืนมาตรงหน้า หลังจากนั้นก็เชยคางนางขึ้นเบาๆ

นางเงยหน้าขึ้น สบตากับสายตาฟีนิกซ์ที่คล้ายยิ้มไม่ยิ้มคู่นั่น

“ท่านชายน้อยที่ออกมาต้อนรับล้วนรูปโฉมสวยงามเช่นนี้ ข้าก็ตั้งตารอต่อหอหญิงงามเมืองมากขึ้นแล้ว”

เฟิงฉิ้นหว่านตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถอยกลับไปครึ่งก้าวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า: "ในเมื่อท่านชายตั้งตารอ ท่านโปรดลงจากม้าแล้วเข้ามาเถิด"

ฟู่ลั่วเฉินยกยิ้ม พลิกตัวลงจากหลังม้าเคลื่อนไหวราบรื่นราวกับน้ำ ตามด้วยกลิ่นอายที่สง่างามตามอำเภอใจ

ตามการเคลื่อนไหวของเขา แถบสีดำที่ปักด้วยด้ายสีเงินบนเสื้อคลุมส่องแสงวิบวับ เขาลงจากหลังม้ายืนตัวตรง ทุกคนเพียงแค่มองดู คำพูดสองสามคำแวบเข้ามาในจิตใจของพวกเขา:

ต้นหยกงามช้อย บรรดาสามารถเจิดจรัส……

หน้าหอหญิงงามเมือง แขกทั้งหลายถอยทางออกมา ฟู่ลั่วเฉินและเฟิงฉิ้นหว่านก็ยืนอยู่กลางทาง ฟู่ลั่วเฉินสังเกตเฟิงฉิ้นหว่านที่กำลังยกยิ้มมุมริมฝีปาก มีแสงวาบผ่านดวงตา: จานที่ฝังทองและหยกมาแล้ว ยังไม่รีบเตรียมให้บริการอีก?

“ข้าดูท่าทางเจ้าเช่นนี้ก็รู้สึกเจริญตา เดินหน้านำทางเถิด”