บทที่ 69 ทะเลหึงหวงเป็นคลื่นแล้วไม่รู้ตัว

หลังจากรับรองไปเก้าคน มีเจ็ดคนตัดสินใจจะร่วมลงทุนการค้าขายนี่

เฟิงฉิ้นหว่านลูบหยกแขวนในมืออย่างระมัดระวัง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปาก: ชื่อขององค์ชายสามใช้ประโยชน์ง่ายจริงๆ หยกแขวนชิ้นเล็กๆนี้ช่วยได้มาก!

เฟิงฉิ้นหว่านกำลังจะลุกขึ้นลงไปข้างล่างเพื่อรับฟู่ลั่วเฉินบุคคลที่สำคัญที่สุด กลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่ประตู และประตูที่ปิดอยู่ก็ถูกผลักเปิดโดยฟู่ลั่วเฉินด้วยพัดพับ

ประตูเปิดออก ฟู่ลั่วเฉินก้าวเข้ามา

ดวงตาฟีนิกซ์กวาดออกไป ส่องประกายระยิบระยับ

“ถึงข้าแล้ว？”

แขนเสื้อของเฟิงฉิ้นหว่านขยับ หยกแขวนขององค์ชายสามได้เปลี่ยนมือแล้วถูกเก็บเข้าไปในกระเป๋าแขนเสื้อ

“ท่านชายเหตุใดถึงขึ้นมาคนเดียวล่ะ ข้าควรลงไปต้อนรับถึงจะถูก？”

ขณะพูดเฟิงฉิ้นหว่าน ลุกยืนขึ้นมา ปิดประตูด้านหลังของฟู่ลั่วเฉิน

ไม่มีบุคคลภายนอกในที่นี่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิงฉิ้นหว่านก็สวยงามมากขึ้น เจิดจ้ายิ่งกว่าโคมแก้วในหอหญิงงามเมือง

แววตาของฟู่ลั่วเฉินกลับเย็นชาลง ไม่มีความเฉยเมยเช่นนั้นที่ปรากฏภายนอกแล้ว： “ทางโลกเหี่ยวเฉาไปตามลม ชื่อเสียงความมั่งคั่งดั่งเมฆลอย……นี่ก็คือความหมายที่แท้จริงของชีวิตที่เจ้าพูดถึง？”

“เป็นความหมายที่แท้จริงของชีวิตที่หลอกลวงผู้คน” เฟิงฉิ้นหว่านรินชาด้วยตัวเอง ส่งชาไปถึงข้างมือฟู่ลั่วเฉินด้วยท่าทางเคารพ “เชิญท่านชายดื่มชา”

ฟู่ลั่วเฉินสาตาเหลือบมองผ่านถ้วยชา: "คืนนี้ เจ้าคงรินชาไปไม่น้อย？"

แขกพวกนั้นที่ถูกเชิญขึ้นมาชั้นบน ทุกคนได้รับชาที่รินให้ด้วยมือเองเลยหรือ？

เฟิงฉิ้นหว่านตั้งสติขึ้นทันที： “เป็นไปได้อย่างไร ก็มีเพียงท่านชายที่คู่ควรให้ฉิ้นหว่านส่งถ้วยชาให้ด้วยตัวเอง "

ไม่สนว่าคำพูดนี่เป็นจริงหรือไม่ พูดออกมาสามารถทำให้ฟู่ลั่วเฉินดีใจก็พอ

“เจ้าคุยอะไรกับคนพวกนั้น？” ฟู่ลั่วเฉินถามคำถามที่เป็นกังวลที่สุดในใจ

“ไม่ว่าลูกเล่นของ หอหญิงงามเมือง จะมากแค่ไหน แต่ที่จริงก็คือสถานที่สำหรับทำการค้าขาย แม้ว่าจะเป็นความหมายที่แท้จริงของชีวิตบนชั้นสี่จะเป็นเช่นนี้ เชิญแขกผู้มีเกียรติเหล่านั้นขึ้นมาแล้ว ก็ต้องคุยเรื่องการค้าขายอยู่แล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าเชิญข้าขึ้นมา ก็เพื่อคุยเรื่องธุรกิจ”

“ใช่ ท่านชายยังจำการเดิมพันของเราสองคนได้หรือไม่？”

“ยังมีเวลาอีกห้าวันก่อนจะหมดเวลาเดิมพัน ได้ยินหอหญิงงามเมืองชื่อเสียงอันโด่งดังก้องหูของ หอหญิงงามเมืองทั้งวัน ไม่กล้าลืมอยู่แล้ว”

ดวงตาของ ฟู่ลั่วเฉินจ้องไปที่ร่างของเฟิงฉิ้นหว่าน นางสวมเสื้อผ้าผู้ชาย เสื้อคลุมสีครามปักด้วยลายดอกกล้วยไม้สง่างามประณีตอย่างที่สุด

“ไม่รู้ตอนนี้ท่านชายสามารถขายกิจการสินทรัพย์ของตระกูลเฟิงให้ข้าได้หรือไม่？” เฟิงฉิ้นหว่านสายตาสว่างไสว อมยิ้มถามคำถามของตัวเอง

“ท่านชายก็ไม่ฟังว่าข้ายอมจ่ายเงินเท่าไหร่หรือ？” เฟิงฉิ้นหว่านถามอย่างเร่งรีบ

ฟู่ลั่วเฉินลืมตาขึ้น แววตาฟีนิกซ์ก็เต็มไปด้วยความขี้เล่น: "ไม่ว่าเจ้ายอมจ่ายเท่าไหร่ ภายในสี่วัน ข้าก็ไม่มีใจทำการค้าขาย"

เฟิงฉิ้นหว่านก็ไม่รำคาญ: "หากเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นไว้อีกสองวันข้าค่อยมาถามท่านชายอีกครั้ง "

ฟู่ลั่วเฉินคิดไท่ถึง เฟิงฉิ้นหว่านกลับยอมแพ้ง่ายดายเช่นนี้: "อีกสองวันเจ้ามาถามก็เหมือนเดิม"

“สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ท่านชายอย่าพูดเด็ดขาดเกินไป” เฟิงฉิ้นหว่านยิ้ม

“งั้นพวกเราก็ตั้งหน้าตั้งตารอ” ฟู่ลั่วเฉินเลิกคิ้ว นิ้วมือจับพัดแน่นขึ้นเล็กน้อย: อยู่ดีๆ ยิ้มแพรวพราวเช่นนี้เหตุใดกัน?

เฟิงฉิ้นหว่านผลักถ้วยชาไปทางฟู่ลั่วเฉิน ตัวเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย เมื่อเวลายืนถ้วยชา แขนเสื้อขยับไปด้านหลังเล็กน้อย เผยให้เห็นบางส่วนของข้อมือสีขาว: “ท่านชาย ท่านจะไม่ถามข้าจริงๆหรือว่าจะออกเงินเท่าไหร่?”

ฟู่ลั่วเฉินเก็บสายตา ดวงตาของมีความลึกขึ้นเล็กน้อย: "ในเมื่อเจ้าอยากจะพูดเช่นนี้ เช่นนั้นก็ถามดู เจ้าเตรียมจะออก เงินเท่าไหร่เพื่อไถ่กิจการสินทรัพย์ของตระกูลเฟิง ？”

“เงินห้าแสนตำลึง”

？