บทที่ 83 หลี่หยวนตายแล้ว

เพียงแค่คิดว่าในที่สุดวันนี้ก็เอาการค้าของตระกูลเฟิงกลับมาได้แล้ว ทั้งยังทำให้ฟู่ลั่วเฉินยอมรับนางเป็นบริวาร แล้วนึกถึงเรื่องที่เกาหนานเกือบจะตายในคุก ยามค่ำคืนขณะที่เฟิงฉิ้นหว่านกำลังจะนอนหลับนั้น นางยกมุมปากขึ้น

กลางดึก มีเสียงโวยวายดังขึ้นด้านนอกเรือน

เฟิงฉิ้นหว่านลืมตาขึ้น สวมเสื้อคลุมแล้วเหยียดกายลุกขึ้น

แม่นมโจวที่ได้ยินเสียงก็รีบเดินเข้ามาหาเช่นเดียวกัน หลังจากที่นางถูกเกาหวูหลอกไปเรือนข้าง ไม่เพียงจุดเทียนในห้องยามค่ำคืน นอกจากนี้แม่นมโจวก็ชินกับการนอนเฝ้านาง บอกแม่นมหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ยอมฟัง เฟิงฉิ้นหว่านจึงทำได้เพียงจัดเตียงไว้ด้านนอกหนึ่งเตียง ให้แม่นมพักผ่อนได้สบายยิ่งขึ้น

“คุณหนูก็ได้ยินเสียงเหมือนกันหรือเจ้าคะ”

“ฟังแล้วคล้ายเสียงดังมาจากนอกเรือน เวลานี้ห้ามออกจากเคหสถานแล้วไม่ใช่หรือ?”

“เจ้าค่ะ”

เฟิงฉิ้นหว่านเดินออกไปที่ประตู เดินไปด้านหน้าระยะหนึ่ง มายังกำแพงที่อยู่ไม่ไกล

จากที่ตรงนี้นางพอจะมองเห็นแสงไฟที่เคลื่อนผ่านกำแพงไป ทั้งยังได้ยินเสียงร้องด้วยความไม่สบอารมณ์

เฟิงฉิ้นหว่านขมวดคิ้วเป็นปม รู้สึกว่ามีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

แม่นมโจวฟังแล้วหัวใจเต้นแรง เห็นเฟิงฉิ้นหว่านยังคงยืนนิ่ง อดไม่ได้ที่จะพูดเกลี้ยกล่อม ： “คุณหนูเจ้าคะ กลับไปนอนพักที่ห้องดีหรือไม่เจ้าคะ เสียงด้านนอกฟังแล้วช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก

“อืม” เฟิงฉิ้นหว่านพยักหน้า “ที่ข้าไม่มีเรื่องอะไร แม่นมไปดูท่านแม่ของข้าเถอะ บอกท่านแม่ว่าไม่ต้องกังวล มีเรื่องใดพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากเฟิงฉิ้นหว่านกลับไปนางนอนหลับไม่สนิทเท่าใดนัก สะลึมสะลืออยู่ในความฝัน บุรุษน้ำเมากามารมณ์ที่มีดวงตาคล้ายฟู่ลั่วเฉินปรากฏขึ้นซ้ำไปซ้ำมา

เห็นชัดว่ารูปทรงของดวงตาทั้งสองคู่แตกต่างกัน สีของดวงตาก็ไม่เหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยามมองดวงตาคู่นั้น มักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างคล้ายกัน

ตอนที่เฟิงฉิ้นหว่านตื่นขึ้นมา สายแล้ว นางแต่งตัวแล้วเดินไปที่โถงหน้า ทว่ากลับพบเสิ่นเยว่และแม่นมโจวที่มีสีหน้าซีดเผือด

“ท่านแม่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? หรือว่าเมื่อคืนนอนไม่อิ่ม?”

“ฉิ้นหว่านมาแล้ว สองวันนี้ไม่มีเรื่องอะไร เจ้าอย่าออกไป” น้ำเสียงของเสิ่นเยว่เคล้าไปด้วยความกังวล

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ? ด้านนอกมีเรื่องอะไรเจ้าคะ?”

“เช้าวันนี้ ท่านอาฉินของเจ้าส่งข่าวมา： ใต้เท้าหลี่ตายแล้ว”

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้นทันที： “อะไรนะเจ้าคะ?”

“ตอนได้ยินเรื่องนี้ ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน แต่นี่คือความจริง เวลานี้ด้านนอกเต็มไปด้วยเรื่องต่างๆ ที่น่ากังวล เจ้าหน้าที่มากมายตรวจค้นทั่วทุกบ้าน ได้ยินว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เป็นการรวมตัวกันของพวกอันธพาล พวกเขาขวางรถม้าของใต้เท้าหลี่ จากนั้นทุบตีทำร้ายใต้เท้าหลี่จนตาย”

แววตาของเฟิงฉิ้นหว่านฉายความฉงนเล็กน้อย： “เป็นไปได้อย่างไร?”

“ข้าเองก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้เช่นเดียวกัน แต่ความจริงก็เป็นเช่นนี้ เวลานี้ด้านนอกสถานการณ์คับขันอันตรายยิ่งนัก บนท้องถนนไม่มีผู้ใดกล้าออกมาเดิน”

เฟิงฉิ้นหว่านสงบสติอย่างรวดเร็ว จากนั้นรีบคิดพิจารณาหถึงข้อดีและข้อเสียของเรื่องนี้： “ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเรา ดังนั้นเพียงปิดประตูเรือน ใช้ชีวิตของตนเองก็พอแล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ”

“พูดแบบนี้ก็จริง แต่ถึงอย่างไรใต้เท้าหลี่ก็เป็นขุนนางของราชสำนัก อีกทั้งเจ้าเองก็รับเงินในหอหญิงงามเมือง ทั้งยังรับในชื่อของใต้เท้าหลี่ไม่ใช่หรือ? เวลานี้เกิดเรื่องขึ้นกับใต้เท้าหลี่ เจ้าจะเดือดร้อนไปด้วยหรือไม่?” เสิ่นเยว่เปี่ยมไปด้วยความกังวล

：