บทที่ 95 การแสดงที่ร่วมมือกับเจ้า

เฟิงฉิ้นหว่านและท่านชายทั้งสองเดินออกไปจากสวน เดินไปด้านหน้าไม่ไกล ก็อยู่ท่ามกลางความครึกครื้น

บนท้องถนน มีผู้คนเดินขวักไขว่ โดยมากเป็นชายหนุ่มและหญิงสาว เสียงหัวเราะและพูดคุยดังขึ้นไม่หยุด

หน้าประตูร้านค้าและบ้านเรือนสองข้างทาง ล้วนประดับประดาด้วยดอกไม้หลากหลายสีสัน เมื่อมองไปนั้น ทั่วท้องถนนเต็มไปด้วยดอกไม้

เฟิงฉิ้นหว่านมองเห็นภาพที่ครึกครื้นเช่นนี้ รอยยิ้มที่มุมปากสดใสยิ่งขึ้น： สามารถสัมผัสถึงการมีชีวิตที่แท้จริงเช่นนี้ ทำให้นางมีความสุขยิ่งนัก

หางตาของฟู่ลั่วเฉินชำเลืองมองเห็นมุมปากที่ยกขึ้นของนาง ความขุ่นนเคืองที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ หายไปเล็กน้อย： “ในเมืองนครหลินผิงช่างครึกครื้นยิ่งนัก”

เฟิงฉิ้นหว่านเงยหน้าขึ้นมองฟู่ลั่วเฉิน： “ท่านชายได้เตรียมผ้าและว่าพู่สีแดงมาหรือไม่เจ้าคะ?”

“ทำไมต้องเตรียมของพวกนั้นด้วย?”

เฟิงฉิ้นหว่านหยิบกำไลที่ถักด้วยด้ายแดงขึ้นมา แล้วสวมไว้บนข้อมือ： “แน่นอนว่าเพื่อขอพร”

กำไลถักด้วยด้ายแดงเมื่ออยู่บนข้อมือของเฟิงฉิ้นหว่าน ทำให้ข้อมือที่ขาวเนียนของนางส่องสว่างยิ่งขึ้น

แววตาของฟู่ลั่วเฉินควบแน่นเล็กน้อย มองพู่ของกำไลที่ห้อยลงมาจากข้อมือของเฟิงฉิ้นหว่าน ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามากะทันหัน

“ปัญญาอ่อน”

“ท่านชาย นี่ไม่ใช่เรื่องปัญญาอ่อนเจ้าค่ะ ท่านชายควรเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม”

ฟู่ลั่วเฉินหันหลังแล้วเดินไปด้านหน้า ความขุ่นเคืองในใจที่จางหายไปเมื่อครู่ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง： เขาเองก็อยากเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามห้อยพู่สีแดงไว้ที่พัดเช่นเดียวกัน แต่ว่าไม่มีคนมอบพู่ให้ไม่ใช่หรือ?

เฟิงฉิ้นหว่านพูดโอดครวญในใจ： หลังจากนี้ยามเผชิญหน้ากับท่านชายฟู่ต้องระมัดระวังอย่างมาก เพราะคนคนนี้อารมณ์แปรปรวนยิ่งนัก

เย่ลั่วหานมองท่าทีของทั้งสองมาโดยตลอด รอยยิ้มก่อตัวขึ้นในใจ： “ได้ยินว่าวันเทศกาลเทพเจ้าดอกไม้ ที่ริมแม่น้ำจะมีการมัดต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เอาผ้าสีแดงไปมัดบนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ใช่หรือไม่?”

เฟิงฉิ้นหว่านรีบพยักหน้า： “ท่านชายเย่ช่างมีความรู้กว้างขวางยิ่งนัก ตามวัฒนธรรมแล้วเป็นเช่นนี้จริงๆ เจ้าค่ะ คนบางส่วนจะอาศัยโอกาสนี้ขอพรด้านความรัก ทั้งยังมีคนบางส่วนอธิษฐานขอพร ว่ากันว่าท่านเทพเจ้าดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก”

เย่ลั่วหานหัวเราะเบาๆ ： “หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ต้องขอพรจากท่านเทพเจ้าดอกไม้แล้ว”

“ท่านชายมีพรใดหรือไม่เจ้าคะ? หากเป็นเรื่องง่าย ไม่จำเป็นต้องขอท่านเทพเจ้าดอกไม้ บางทีข้าอาจจะช่วยท่านได้?”

“ข้าไม่มีพรใดอยากจะได้เป็นพิเศษ มีเพียงเรื่องหนึ่งในอดีตเท่านั้น จึงขอพรจากท่านเทพเจ้าดอกไม้ จะเป็นจริงหรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับประสงค์ของสวรรค์” เย่ลั่วหานพูดจบ สีหน้าของเขาสิ้นหวังเล็กน้อย

เฟิงฉิ้นหว่านชะงัก อยากจะเอ่ยถาม แต่กลับได้ยินฟู่ลั่วเฉินพูดขึ้น： “ข้าไม่ได้พกผ้าแดงมา แต่เห็นด้านหน้ามีขาย เจ้าไปซื้อกับข้าสองเส้นสิ”

“ร้านค้าโดยมากล้วนมีขาย ท่านชายเดินไปซื้อด้านหน้าก็ได้แล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าก็ไปด้วยกัน”

“แต่ว่าข้าเตรียมมาแล้ว”

“ไปด้วยกัน！” ฟู่ลั่วเฉินพูดจบ เดินไปด้านหน้า เดินไม่ถึงสองก้าว หันกลับมามอง

เฟิงฉิ้นหว่านรีบเดินตามไป： “ท่านชาย เหตุใดท่านต้องให้ข้าไปด้วย?”

ฟู่ลั่วเฉินหยุดฝีเท้า พูดเสียงแผ่วเบาสามพยางค์： “ต่อราคา”

เฟิงฉิ้นหว่านอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง： ท่านชายฟู่ที่ใช้เงินราวกับน้ำ หลอกสตรีให้ร่ำไห้ เวลาซื้อของต้องต่อราคาด้วยหรือ?

ฟู่ลั่วเฉินเดินไปถึงร้านค้า ยืนนิ่งไม่ขยับ ใช้สายตาบอกให้เฟิงฉิ้นหว่านพูด

เฟิงฉิ้นหว่านรู้สึกว่าภาพลักษณ์ลึกลับของฟู่ลั่วเฉินที่อยู่ในใจของนางถูกทำลาย แต่ก็รีบดึงสติกลับมา

เจ้าลุงคนหนึ่งเป็นคนเฝ้าร้าน มองดูแล้วอายุมาก สวมเสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน เมื่อมองไป ไม่สอดคล้องกับร้านค้าเล็กๆ นี้เท่าใดนัก

“เจ้าลุง ผ้าแดงนี้ขายอย่างไรเจ้าคะ? ข้าอยากซื้อสองเส้น”

เจ้าลุงเห็นการกระทำของฟู่ลั่วเฉินและเฟิงฉิ้นหว่านก่อนหน้านี้แล้ว เพราะรูปโฉมของทั้งสองคนยามเดินอยู่บนท้องถนนช่างโดดเด่นยิ่งนัก

：

：