ตอนที่ 198 พี่ที่มีเงิน

ตอนที่ 198 พี่ที่มีเงิน

ชูเซี่ยรับมา และเริ่มอ่านใต้แสงไฟ

เริ่มแรกการวินิจฉัยโรคและใบสั่งยามีครบทุกอย่าง ละเอียดมาก แรกๆ แค่รู้สึกไม่ค่อยสบาย ก็เลยจ่ายยาบำรุงกำลังให้ ล้วนเป็นยาบำรุงเลือดและชี่ หลังจากนั้นเริ่มมีอาการไอ

ใบสั่งยาที่จ่ายตามพระอาการ และหลังจากที่ทานยาแล้วอาการดีขึ้นนิดหน่อย แต่เมื่อมีการจ่ายยาเพิ่มอีก พระอาการก็เปลี่ยนไป

ซึ่งนั่นหมายความว่า พระอาการเปลี่ยนไปตามยาที่ทาน

“ตอนจ่ายใบสั่งยาแรก และทานยาตามใบสั่ง ได้ผลดีมาก แต่หลังจากนั้นสองสามวัน ยาก็จะไม่ได้ผลแล้ว” หมอหลันอธิบายอยู่ข้างๆ

ชูเซี่ยพยักหน้ารับ “อื้ม ข้าเห็นแล้วล่ะ ไม่ใช่ปัญหาของตัวยา แต่ร่างการเกิดอาการดื้อยา ดังนั้นตัวยาจะไม่ได้ผลอีก และยังเกิดผลข้างเคียงอื่นๆ ทำให้พระอาการแย่ลง”

“อาการดื้อยารึ” หมอหลันถามอย่างสงสัย

ชูเซี่ยอธิบายว่า “ร่างกายมนุษย์จะมีภูมิคุ้มกัน ภูมิคุ้มกันเหล่านี้จะสามารถต่อต้านไวรัสบางชนิด แต่ก็มีไวรัสบางชนิดที่สามารถทำลายภูมิคุ้มกันนี้ได้ ในตอนนี้ เราก็ต้องใช้ยาหรือวิธีการรักษาอื่นๆ เข้าช่วย เพื่อฆ่าเชื่อไวรัส แต่ว่า เชื้อไวรัสนี้ค่อนข้างฉลาด มันสามารถทำลายประสิทธิภาพของตัวยากได้อย่างรวดเร็วและทำลายภูมิคุ้มกันในร่างกายด้วย แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเชื้อไวรัสชนิดใหม่หรือสร้างเชื้อไวรัสตัวใหม่ ดังนั้น ไม่ว่าเจ้าจะจ่ายยาอะไร ก็ไม่สามารถที่จะรักษาให้หายขาดได้”

หมอหลันตะลึง “เชื่อไวรัสงั้นรึ เป็นอาการป่าวยหรือพิษล่ะ หรือว่าโดนวางยาแล้ว”

ชูเซี่ยส่ายหน้า “ไม่ใช่ว่าโดนวางยา”

นางชะงักไปครู่หนึ่ง อันที่จริงจะบอกว่าโดนวางยาก็ไม่ผิด ที่มนุษย์มีอาการป่วย เพราะเชื้อไวรัสเข้าไปในระบบภูมิคุ้มกัน จะถือว่าเป็นพิษก็ได้

หมอหลันเห็นว่านางกำลังจะพูดแล้วไม่พูด จึงถามขึ้นว่า “แล้วมันยังไงกันล่ะ ป่วยหรือว่าโดนวางยา”

“ต้องดูอะไรอีกสักหน่อย คืนนี้ข้าจะอยู่ที่นี้ อยู่ดูพระอาการตอนหลับ หากหมอหลันสะดวกสามารถอยู่ดูพระอาการกับข้าได้” ชูเซี่ยกล่าว

หมอหลันกล่าวว่า “นั่นแหละที่ข้าน้อยต้องการได้ยิน”

ชูเซี่ยกล่าว “ไม่รู้ว่าจูเก๋อหมิงสามารถเข้าวังมาได้หรือเปล่า ข้าอยากได้ความเห็นจากเขา”

หรงท่ายกุ้ยเฟยได้ยิน พูดว่า “สามารถให้เขามาได้ในทันที แต่ก็ไม่จำเป็นหรอก หลายวันมานี้เขามาตลอด รออีกสักปะเดี๋ยวเดียวก็คงมา”

เป็นตามอย่างที่พูด ครึ่งชั่วยามต่อมา ก็มีคนวังมารายงานว่า จูเก๋อหมิงมาแล้ว

หรงท่ายกุ้ยเฟยเริ่มให้คนเชิญจูเก๋อหมิงเข้ามา

ขณะนั้น ชูเซี่ยกำลังวินิฉัยโรคกับหมอหลันข้างๆ โต๊ะ เพื่อที่จะให้หมอหลันเข้าใจง่ายมากขึ้น นางได้วาดภาพพร้อมระบุรายละเอียด ให้เขารู้ว่าเชื้อไวรัสจะทำลายระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์ และกลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว สุดท้ายกลืนประสิทธิภาพของตัวยาอย่างไร

ตอนจูเก๋อหมิงเข้ามา ได้เจอกับชูเซี่ย และเพียงถามหรงท่ายกุ้ยเฟยว่า “กุ้ยไท่เฟย พระอาการของฮองไทเฮาดีขึ้นบ้างไหม นอนหลับหรือไม่”

กุ้ยไท่เฟยหยงตอบ “หลับไปแล้วล่ะ หลับไปประมาณหนึ่งชั่วยาม”

“จริงรึ” จูเก๋อหมิงประหลาดใจ “นอนหลับไปหรือสลบไปล่ะ”

ช่วงก่อน ฮองไทเฮามีพระอาการง่วงซึม ไม่ค่อยตื่นมา ที่จริงแล้วไม่ได้หลับ เพียงแค่สลบไปชั่วคราว

“หลับไปแล้ว” หรงท่ายกุ้ยเฟยตอบ

จูเก๋อหมิงเดินตรงไป เห็นฮองไทเฮาหายใจตามปกติ แม้หน้าจะซีด แต่ดูไม่อ่อนระโหยเหมือนแต่ก่อน

เขากระซิบพลันถอยหลัง“ในเมื่อท่านหลับไปแล้ว ถ้าอย่างงั้นข้ารอให้ท่านตื่นก่อนค่อยจับชีพจร เกรงว่าจะทำให้ท่านตื่น”

หรงท่ายกุ้ยเฟยพูดว่า “ก็ดีเหมือนกัน เจ้านั่งก่อน ทานอะไรหรือยัง ข้าได้สั่งคนให้ทำกับข้าวแล้ว เจ้าและชูเซี่ยทานสักหนอยนะ”

จูเก๋อหมิงเงยหน้าขึ้นในทันใด“ชูเซี่ย”

ชูเซี่ยหันหลังมา เห็นจูเก๋อหมิงมาแล้ว จึงส่งเสียงว่า“จูเก๋า ฉันอยู่นี่”

จูเก๋อหมิงมองเห็นใบหน้าภายใต้แสงเทียน เหมือนหยุดหายใจไปชั่วครู่ ทำให้หายใจขัดข้อง เขามองนางนิ่งๆ และยิ้ม แล้วพลันเดินเข้าไปหา“เจ้ากลับมาแล้วรึ”