ตอนที่ 202 รับความผิดแทน

ตอนที่ 202 รับความผิดแทน

หลี่เฉินเย่นเอื้อมมือออกไปช้าๆ อยากจะลูบใบหน้าจิงโม่หน่อย ใบหน้านี้แม้อยู่ใกล้แต่ก็เหมือนอยู่กันเป็นพันลี้ เขาเอื้อมยังไงก็เอื้อมไม่ถึง

ในความเป็นจริง เพียงแค่เขาไม่มีแรงพอที่จะยกมือตัวเองขึ้นแล้ว เสมือนว่าแขนถูกถอดออก แม้แต่ยกมือขึ้นยังทำได้ยากยิ่ง

ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาในใจ ที่ผ่านมาหลายปี ไม่เคยคิดเคยหวังว่านางจะกลับมา แต่ที่ยิ่งไม่เคยคิดคือ ลูกของเขายังได้ถือกำเนิดแล้วด้วย

หลายปีมานี้ สิ่งเดียวที่ค้ำจุนเขาให้ข้ามพ้นผ่านค่ำคืนแห่งความเจ็บปวดมาในทุกคืน คือคำพูดที่นักบวชที่ว่า “เด็กไม่สามารถรักษาไว้ได้ ชูเซี่ยเองก็ลืมเจ้าไปแล้ว”

ฉองเหลาและจิงโม่ต่างมองหน้ากันทีหนึ่ง ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรต่อ

ดูท่าทางท่านพ่อแล้วไม่เห็นดีใจเลยสักนิด ไม่เหมือนตอนที่ไปพบท่านย่าเลยสักนิด

ในใจคู่แฝดรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ดูท่าทางท่านพ่อแล้วเหมือนจะไม่ชอบพวกเขา

ถังหูลู่เองก็คงต้องผิดหวังแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นก็คงต้องบอกท่านแม่แน่ๆ

ใบหน้าทั้งสองมีแต่ความท้อแท้ ไม่นึกเลยว่าแอบหนีออกมาแล้วจะมีผลแบบนี้

พ่อของเสี่ยวซานจื่อเองชอบเสี่ยวซานจื่อมากเลย

จิงโม่พูดอย่างระมัดระวังว่า “ท่านไม่ชอบพวกเราหรือ พวกเราไม่เอาถังหูลู่แล้ว ท่านจะยังชอบพวกเราหรือเปล่า”

เพิ่งสิ้นสุดเสียงพูด ก็แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว ฟังแล้วน่าสงสารจับใจ

หลี่เฉินเย่นโพกอดทั้งสองไว้ มีคำพูดมากมายอยากเอ่ยออกมา แต่ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาได้แม้แต่คำเดียว

เซียวเฉิงเซี่ยงตาแดงๆ บอกกับทุกคนว่า “การประชุมในคืนนี้สิ้นสุดเท่านี้ ที่เหลือค่อยต่อกันในวันพรุ่งนี้ เชิญทุกท่านออกจากวังได้”มาจู่เหริ่นบอกว่าคุณพ่อสามารถซื้อถุงสองครู่นี้้คนไปบอก อย่างนี้แม่ก็ต้องรู้เป็นแน่ว่าพวกข้าแอบออกมา

“ดีมาก!” ใต้เท้าซือคงจางตอบรับ มองดูคู่แฝดแล้วบอกว่า “ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าหมอเวินจะกลับมาแล้ว เอี้ยม เอี้ยมมาก!”

ดีมันก็ดี แต่ใบหน้าใต้เท้าจางก็มีแววกังวลปรากฏออกมา ชูเซี่ยกลับมาเป็นเรื่องดี เพียงแต่ว่า ไม่รู้ว่ากลุ่มเสนาบดีเก่าแก่ของราชสำนักจะพูดอะไรอีก

เซียวเฉิงเซี่ยงอยู่ต่อ พูดกับหลี่เฉินเย่นเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท ช่วยเด็กๆล้างหน้าหน่อยดีกว่าพะยะค่ะ”

หลี่เฉินเย่นปล่อยทั้งสองคนออกจากอ้อมกอด ยืนขึ้นหันหลังให้กับทุกคน สั่งการลู่กงกง “ไปตักน้ำร้อนมา” ภายใต้เสียงอันแหบพล่าปนเสียงสะอื้นไว้

“พะยะค่ะ!” ลู่กงกงเพิ่งรู้สึกตัว ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า เด็กสองคนนี้จะเป็นทายาทจริงๆของฝ่าบาท

เซียวเฉิงเซี่ยงดึงเด็กๆออกจากหลี่เฉินเย่นเพื่อให้ได้สงบสติและอารมณ์ เขานั่งลงมองไปยังจิงโม่และฉองเหลา “เด็กๆ รู้หรือเปล่าว่าข้าเป็นใคร”

คู่แฝดต่างส่ายหัวตอบ “ไม่รู้”

เซียวเฉิงเซี่ยงอบยิ้มตอบกลับ “ท่านพ่อของพวกเจ้า เป็นหลานข้า ท่านย่าของพวกเจ้าเป็นลูกสาวข้า ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าควรเรียกข้าว่าอะไร หืม...”

คู่แฝดต่างมองหน้ากัน จากนั้น ก็ยกมือขึ้นมานับ “ท่านแม่ของท่านแม่เรียกว่าท่านยาย ท่านพ่อของท่านพ่อเรียกว่าท่านปู่ ท่านแม่ของท่านพ่อเรียกว่าท่านย่า ท่านพ่อของท่านย่าเรียกว่า...”

ทั้งสองคนขมวดคิ้วแล้วตอบ “ท่านแม่ไม่เคยสอน”

เซียวเฉิงเซี่ยงยิ้มตอบ “พวกเจ้าควรเรียกข้าว่าปู่ทวด”

คู่แฝดมองหน้ากันแล้วเอ่ยพร้อมกัน “ปู่ทวด”

“เด็กดี เด็กดี!” เซียวเฉิงเซี่ยงน้ำตาคลอ อุ้มคู่แฝดเอาไว้ “ดีจังเลย”

หลี่เฉินเย่นสงบสติลงได้พอควรแล้ว เขาหันกลับมามองลูกชายลูกสาวตัวเอง จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่อาจเชื่อว่านี่คือลูกของเขากับเหวินอี้

เป็นความรู้สึกที่ประหลาดจริงๆ เหมือนมีอะไรจุกอยู่ภายในอกจนเริ่มโป่งโพงขึ้น

เขามองไปที่ฉองเหลา แล้วมองไปที่จิงโม่ คล้ายว่ามองยังไงก็ไม่พอ

ลู่กงกงสั่งการให้คนไปตักน้ำร้อนมาแล้ว ผ้าเช็ดหน้าเช็ดอยู่บนหน้าของเด็กทั้งสอง ใบหน้าก็สะอาดสะอ้านขึ้นมาทันใด