ตอนที่ 27 อยู่เป็นเพื่อนกัน

ตอนที่ 27 อยู่เป็นเพื่อนกัน

หลังจากทั้งคู่ดื่มเหล้ากำมะถันแดงแล้ว ก็เดินทางเข้าเขาอสรพิษทันที

แม้ชูเซี่ยจะเตรียมตัวเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางเห็นงูมากมายถึงเพียงนี้ นางก็อดขนลุกขนพองขึ้นมามิได้จริงๆ

พื้นที่เขาอสรพิษไม่ใหญ่มากนัก แต่การจะเดินทางผ่านเขาลูกนี้ไปได้ก็ต้องใช้เวลามิน้อยกว่าหนึ่งชั่วยาม ชูเซี่ยมองดูไปรอบๆ ไม่ว่าจะเป็นพื้นริมทาง พุ่มไม้ หรือบนต้นไม้ ก็เต็มไปด้วยงูหลากหลายสีสันมากมายเต็มไปหมด แต่ตัวไหนมีพิษหรือไม่มีนางมองเพียงแวบเดียวกามารถแยกออกได้

ชูเซี่ยแทบจะเบียดร่างบอบบางของตนแนบชิดกับร่างหลี่เฉินเย่น ร่างกายของนางสั่นสะท้าน ทุกก้าวที่นางเดินล้วนอกสั่นขวัญแขวน เหล้ากำมะถันแดงออกฤทธิ์ดีเยี่ยมอย่างที่นางกล่าวไว้จริงๆ ยามพวกเขาเดินเข้าไปใกล้พวกงูน้อยใหญ่ต่างก็เลี่ยงออกไปคนละทิศคนละทาง แต่ว่าก็มิได้เลี่ยงออกไปไกลจากพวกเขานัก ห่างออกไปเพียงสองสามจั้งเท่านั้น ชูเซี่ยนางขนลุกขนพองไปหมด มีมากมายเต็มภูเขาจริงๆ

ยิ่งเดินเข้าไปในป่าลึกเท่าใด หัวใจของชูเซี่ยก็ยิ่งหดเกร็งไปหมด บนต้นไม้มีเส้นเถาวัลย์โยงระย้าลงมา แต่เมื่อนางมองให้ชัดกับเป็นเหล่างูน้อยใหญ่ห้อยลงมาเรียงกันเหมือนเส้นเถาวัลย์ต่างหาก ภาพเช่นนี้ต่อให้นางเป็นคนขวัญกล้าไหนก็รู้สึกขวัญหนีดีฝ่อขึ้นมาทันควัน

เมื่อน้อยของนางกอดร่างของหลี่เฉินเย่นแน่น นางกลัวจนมิกล้าแม้แต่จะขยับ“ขอร้องท่าน อย่าทิ้งข้านะ ข้าขอแค่ครั้งนี้เท่านั้น”

เมื่อนางเอ่ยจบ ก็มีงูหลามตัวนึงหล่นตุ้บลงมาตรงปลายท้องของนางเข้าพอดู มันส่งเสียงขู่ฝ่อใส่นาง ชูเซี่ยอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก นางกระโดดขึ้นหลังหลี่เฉินเย่นอย่างรวดเร็ว นางกอดคอเข้าไว้แน่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัวจนเสียสติไปชั่วคราว

หลี่เฉินเย่นแม้จะไม่พอใจเพียงใดแต่ก็มิได้ผลัดใสนางลงไปแต่อย่างใด เขาทำเพียงแค่ยอบกายก้าวข้ามงูเจ้าปัญหาตัวนั้นไป และกระชับบั้นท้ายนางให้อยู่ในท่าที่มั่นคงขึ้น ก่อนจะออกเดินต่อโดยที่ไม่ได้ต่อว่าอะไรนางเลยสักนิด

ชูเซี่ยที่เกาะอยู่บนหลังของเขา เดิมนางคิดเขาจะโยนนางทิ้งลงพื้นเสียอีก คิดไม่ถึงมิเพียงมิต่อว่า แต่เขากลับยินยอมที่จะแบกนางขึ้นหลังเดินต่อไปเรื่อยๆเสียนี่ ชูเซี่ยรู้สึกทราบซึ้งใจยิ่งนัก ไม่ว่าก่อนหน้านี้นางกับเขาจะมีเรื่องบาดหมางอันใดต่อกันก็ตาม แต่ในวันนี้ยามนางต้องการความช่วยเหลือเขาก็ยื่นมาเข้าช่วยเหลือทันที ดูท่าคงได้เวลาที่จะลืมๆอดีตที่ผ่านมาได้สักที

ขณะเดียวกันหลี่เฉินเย่นก็รู้สึกกลัวเช่นกัน ตัวเขาแบกร่างของชูเซี่ยไว้ นางรู้สึกปลอดภัยแต่เขากลับไม่รู้สึกว่าตนเองปลอดภัยนัก ชีวิตนี้เขาเองก็มิเคยพบเจองูมากมายถึงเพียงนี้ แม้ก่อนหน้านี้จะดื่มเหล้ากำมะถันแดงมาแล้วหลายอึก แต่ก็มิวายหวาดระแวง เขาไม่อยากนึกภาพหากมีคนนอกไม่รู้ประสีประสาเข้ามาในอาณาเขตนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง พวกงูคงจะรุมกัดผู้บุกรุกอย่างแน่แท้ และเขาก็มิกล้าคิดถึงผลที่จะออกมา ดูท่าว่าการเดินทางในเขาอสรพิษแห่งนี้จะมิใช่เรื่องง่ายนัก อาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับนาง แต่มิใช่สำหรับเขา

ในที่สุดหลังจากผ่านไปเดือนหนึ่งชั่วยาม ทั้งคู่ก็พ้นเขตเขาอสรพิษไปได้

เมื่อออกมาถึงเขตปลอดภัยทั้งคู่ก็โล่งอก ชูเซี่ยหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เมื่อนางรู้สึกโล่งใจ ก็รู้สึกมวนท้องจนมีความคลื่นเหียนเข้ามาแทนที่ นางยกมือยึดกิ่งไว้ข้างนึงก่อนจะก้มลงอาเจียนออกมา ความทรมานนี้ทำให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองด้าน ตั้งแต่นางมาถึงยุคนี้ นางไม่เคยร้องไห้ออกมาเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้นางรู้สึกหวาดกลัวมากจริงๆ นางอยากจะโผเข้าไปในอ้อมกอดของใครสักคนแล้วจากนั้นก็ร้องไห้ออกมาดังๆ

แต่เมื่อมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเขามิทางที่จะปลอบใจนางได้อย่างแน่นอน สุดท้ายนางก็เลือกที่จะโอบกอดต้นไม้แล้วร้องไห้ออกมาอย่างเสียขวัญแทน

หลี่เฉินเย่นมิคาดคิดมาก่อนว่าจู่ๆนางจะร้องไห้ออกมาราวเก็บเด็กตัวเล็กๆเช่นนี้ ก็ตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยปาก“จะร้องไห้ทำไมกัน ตอนนี้พวกเราก็ออกมากันแล้วมิใช่หรือ”

ชูเซี่ยยกแขนเสื้อของนางเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ หันกายไปอีกฝั่งของต้นไม้ กล่าวด้วยน้ำเสียปนสะอึกสะอื้น “ท่านห้ามพูด ห้ามมอง ห้ามฟัง ห้ามมาหยุดข้ามิให้ร้องไห้”นางเอ่ยจบก็ทรุดตัวนั่งกอดเข่าซุกหน้าลงระหว่างเข่าของตนเองทันทีและส่งเสียงร้องไห้ออกมาเสียงดังกว่าเดิม

หลี่เฉินเย่นตะลึงค้าง เขามิเคยคิดมาก่อนว่านางจะดุถึงขนาดกล้าออกคำสั่งกับเขา ช่างน่าสนใจอะไรเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะทราบดีว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมารู้สึกเช่นนี้ เขาควรสรรหาคำพูดปลอบโยนถึงจะถูกต้อง แต่ยังมิทันทีเขาจะสรรหาคำพูดอะไรออกมานางก็หยุดร้องไห้เสียแล้ว

“ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วใช่หรือไม่ รู้สึกร้องไห้แล้วสินะ ตอนข้าบอกไม่ให้เจ้าตามมา เจ้าก็ดื้อดึงจะตามด้วยให้ได้ ตอนนี้รู้แล้วใช่หรือไม่ว่ามันอันตรายแค่ไหน” เขาเอ่ยตำหนินางด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก

เดิมชูเซี่ยกำลังจะร้องไห้ออกมาอีกครั้งจนกว่าจะพอใจ เมื่อนางได้ยินที่เขาพูดก็ชะงัก หัวใจปวดหนึบ ยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออกอีก นางจ้องเขาด้วยน้ำตาที่ยังขังคลออยู่เต็มหน่วย“ข้าบอกมิให้ท่านพูดมิใช่หรือ ตอนนี้ข้าอยากร้องก็ร้องไม่ออกแล้ว หงุดหงิด!”

หลี่เฉินเย่นพูดอะไรไม่ออก นางร้องไห้มิออกเกี่ยวอันใดกับเขากัน เป็นผู้หญิงแบบไหนกันล่ะนี่

จู่ๆชูเซี่ยก็ลุกพรวดขึ้นมา“ไปเถอะ เดินทางกันต่อได้แล้ว ที่ตรงนี้ยังมิปลอดภัยมากนัก เราต้องหาถ้ำไว้พักแรมคืนนี้เสียก่อน”

โชคดีอยู่บ้างที่ค่ำคืนนี้แสงจันทร์ส่องสว่าง ทำให้นางยังพอเห็นเส้นทางบนเขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังมิสว่างพออยู่ดี นางจึงเปิดห่อผ้าของตนเองออกดึงโคมกระดาษออกมาจากภายใน และใช้หินชนวดจุดไฟ ทำให้พวกเขาสามารถเดินทางบนเขาได้สะดวกมากขึ้น

เขามองสตรีประหลาดตรงหน้า เมื่อครู่เพิ่งจะร้องไห้เสียงดังราวเด็กน้อยแท้ๆ แต่จู่ๆก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง สตรีจิตใจยากแท้จะหยั่ง เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้ตลอดเวลาจริงๆ

“ข้าอยากรู้นักว่าแท้จริงเจ้านำอะไรมาบ้างกันแน่”เขาแย่งห่อสัมภาระนางไปเปิดออก ก่อนจะสำรวจภายในห่อผ้า เขาเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างอึ้งๆ ในห่อผ้ามีทั้ง เนื้อวัวตากแห้ง เนื้อหมูตากแห้ง ขนมหวาน ขนมอบ ซาวปิ๋ง น้ำมันต้นทัง อ้ายเฉ่า น้ำเต้า ไหสุรา ต้นกก เสื้อคลุม เกลือ หินชนวน กริช และยังมีของอื่นๆอีกเจ็ดถึงแปดอย่าง“นี่เจ้าเตรียมข้าวของมามากมายถึงเพียงนี้เลยหรือ ทั้งยังมีเนื้ออีกด้วย ทำไมไม่บอกข้าแต่แรกว่าเรามีเนื้อ ยังมีพวกขนมอีก สวรรค์! ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว” เขารีบหยิบเนื้อหมูตากแห้งขึ้นมาหนึ่งชิ้น ก่อนจะยัดเข้าปากทันที “การพาเจ้าขึ้นเขามาด้วย นับว่ามิเสียเปล่าเสียทีเดียว”

ชูเซี่ยปาดน้ำตาที่คลออยู่ทิ้ง ก่อนจะรีบปิดห่อผ้าของจนเองทันที“ท่านหยุดกินก่อนเถิด พวกเราต้องหาถ้ำไว้พำนักสำหรับคืนนี้เสียก่อน จากนั้นก็ค่อยๆกินกันดีหรือไม่ ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว อาจจะมีสัตว์ป่าออกมาก็เป็นได้”

หลี่เฉินเย่นหยิบกระเป๋าออกจากมือนางไปสะพายไว้เอง“ข้าจะแบกให้เจ้าเอง เจ้าจับแขนเสื้อข้าไว้ก็พอ อย่าได้เผลอพลัดตกลงไปข้างทางเป็นอันขาด”

แม้จะเป็นเส้นทางบนเขา แต่แท้จริงมันก็รกมาก ทั้งข้างทางก็มีทางลาดชัน ทั้งสูงชันและอันตราย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเพียงนี้

เขาแบกสัมภาระของนางไว้ มืออีกข้างถือโคมกระดาษไว้ส่องทาง หางตาเหลือบไปเห็นนางกำลังลอบมองเขาด้วยสายตาอ่อนหวาน“ยังมิเริ่มเดินอีก มองอะไรอยู่”