ตอนที่ 347 โดนใส่ร้าย

ตอนที่ 347 โดนใส่ร้าย

ชูเซี่ยนึกไม่ถึงว่าฉ่ายเวินจะกล่าวเช่นนี้ นางไม่สนใจสายตาของผู้อื่นที่มองมาที่นาง หญิงสาวเพียงจ้องมองใบหน้าไร้ยางอายของฉ่ายเวินเท่านั้น

นางตั้งใจจะอ้าปากปฎิเสธแต่แล้วก็นิ่งไป ดวงตาที่มองไปที่ฉ่ายเวินเริ่มล้ำลึกมากขึ้น

นางเข้าใจแล้ว ทันทีที่นางแตะต้องตัวฉ่ายเวินก็เท่ากับว่าร่างกายของนางต้องมลทินที่ไม่อาจล้างได้อีกแล้ว

ตอนนี้บนร่างกายของนางมีกลิ่นของดอกเบญจมาศทั้งยังมีกลิ่นของหมั่นโถหลัว ทั้งสองยานี้ล้วนแต่เป็นสมุนไพรที่สามารถนำมาเป็นยาสลบได้ บนร่างของโหรวเฟยเป็นกลิ่นดอกเบญจมาศแต่ว่าเหลียงเฟยนั้นแม้จะยังไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัดแต่นางก็ค่อนข้างมั่นใจว่าจะต้องเป็นหมั่นโถหลัวแน่

“พี่สาว ท่านอย่าได้คิดว่าเพียงแค่เหลียงเฟยและโหรวเฟยได้รับความรักจากฝ่าบาทแล้วท่านก็จะเที่ยววางยาพิษผู้อื่นได้ พวกนางไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย พวกนางเป็นนางสนมของฝ่าบาทนะเจ้าคะ ท่านทำตัวเช่นนี้ทำให้พวกเรารู้สึก...” เก่อเอ๋อกล่าวทั้งที่น้ำตาเอ่อคลอก่อนจะกวาดตามองเหล่าพระสนมด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

ท่าทางเป็นห่วงเป็นใยของฉ่ายเวินทุกคนในที่นี้ก็เห็น หากว่าชูเซี่ยวางยาพิษพระสนมที่ฝ่าบาททรงพึงใจจริงๆ เช่นนั้นพวกนาง...

หากเป็นดังเช่นฉ่ายเวินกล่าวมา พวกนางที่เป็นพระสนมของฝ่าบาทหากวันดีคืนดีฝ่าบาททรงสนพระทัยในตัวพวกนางเช่นกัน ชูเซี่ยจะลงมือโหดร้ายกับพวกนางเช่นนี้ด้วยหรือไม่นะ

อีกทั้งยามนี้ชูเซี่ยก็เป็นหัวหน้าพรรคมังกรเหินที่ควบคุมหน่วยคุ้มกันของวังหลวงทั้งหมด เช่นนั้นความปลอดภัยของพวกนางก็แทบไม่มี...

หลี่เฉินเย่นมองตรงมาที่ชูเซี่ยด้วยสายตาที่ยิ่งมาก็ยิ่งผิดหวังสุดหัวใจ ชูเซี่ยเองก็มองตอบดวงตาของเขา ในช่วงเวลาที่แสนอลหม่านนั้นนางพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับสติอารมณ์ของตนเองให้เย็นลง

ในตอนนั้นชูเซี่ยจับมือของเชียนซานที่อยู่ด้านหลังนางไว้เป็นการห้ามปราม เชียนซานเองก็พยายามพุ่งกายมาข้างหน้าเพื่อสั่งสอนฉ่ายเวิน “เป็นเจ้าที่วางแผนทั้งหมดนี้ใช่หรือไม่ ทั้งยังคิดจะโยนความผิดให้แก่นายหญิงอีก เจ้า...”

“แม่นางเชียนซาน... ข้าจะใส่ร้ายนายหญิงของท่านได้อย่างไรกัน แม้ว่าข้าจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องพิษเท่าใดนัก แต่ข้าก็พอรู้ว่ากลิ่นของดอกเบญจมาศและหมั่นโถหลัวบนร่างของนางนั้นใช้ทำอะไรได้บ้าง ตัวข้าเองก็ถูกพิษจนหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาจะบอกเรื่องที่ตนเองรู้บ้างไม่ได้เชียวหรือ หรือที่เจ้ามาโต้เถียงเช่นนี้ก็เป็นเพราะคำสั่งของนายหญิงชูอันเล่า” คำพูดของฉ่ายเวินแต่ละคำที่พูดมาราวกับเป็นการบีบให้ชูเซี่ยต้องรับสารภาพว่านางเป็นผู้ทำ ส่วนฉ่ายเวินนางเป็นผู้ถูกกระทำเท่านั้น

ทุกคนที่ได้ยินคำพูดประณามของฉ่ายเวินต่างก็ลงความเห็นแน่ชัดแล้วว่าชูเซี่ยเป็นผู้ลงมือวางยาพิษในครั้งนี้ไม่ผิดแล้ว

“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้านะ เจ้ามัน...” เชียนซานตั้งใจจะกล่าวคำปกป้องนายหญิงของตนเองแต่ทว่ากลับถูกฉ่ายเวินตอกหน้ากลับมา คำพูดของนางทำให้เชียนซานระบเดความอดกลั้นจนแทบจะลงไม้ลงมือให้รู้แล้วรู้รอด

ชูเซี่ยส่ายหน้าห้ามปรามเชียนซาน สถานการณ์ในตอนนี้นางตกเป็นแพะรับบาปไปเสียแล้ว ดังนั้นคำพูดเพียงไม่กี่คำจากเชียนซานย่อมไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทำได้เพียงแค่ยอมออมชอมไปก่อน

“ชูเซี่ย เรื่องมาถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังไม่คิดจะยอมรับผิดอีกหรือ ในฐานะคนของพรรคมังกรเหิน ในฐานะของหัวหน้าพรรค ไม่ละอายใจเลยหรือ” ใบหน้าของหลี่เฉินเย่นฉายชัดถึงความไม่พอใจ คาดไม่ถึงและผิดหวัง

ชูเซี่ยมองหลี่เฉินเย่นด้วยสีหน้าราบเรียบ ริมฝีปากนางเหยียดยิ้มเย้ยหยันออกมา “ฝ่าบาทไม่เชื่อข้าหรือ”

ดวงตาคมของหลี่เฉินเย่นที่มองมาที่ชูเซี่ยวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะพยายามปั้นสีหน้าเยาะเย้ยประชดประชัน “เจ้าจะให้ข้าเชื่อใจผู้หญิงจิตใจโหดเหี้ยมเช่นเจ้าได้อย่างไร เราชื่นชอบที่เจ้าเป็นหญิงสาวจิตใจดีงามมาตลอด นึกไม่ถึงว่าที่ผ่านมาทั้งหมดจะเป็นเพียงแค่การเสแสร้งแกล้งทำของเจ้า โหรวเฟยและเหลียงเฟยพวกนางไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เพียงแค่เราพึงใจในตัวพวกนางเท่านั้น เจ้าถึงกลับกล้าทำเรื่องเช่นนี้ แล้วเจ้าจะให้เรายอมมอบวังหลังแห่งนี้ให้เจ้าดูแลได้อย่างไรกัน”