ตอนที่ 392 ไม่มีวันถอดใจ

ตอนที่ 392 ไม่มีวันถอดใจ

“ข้ามาที่นี่ก็เพราะลูก หากว่าข้าไม่พบตัวเขาข้าก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ท่านฆ่าข้าก็ไม่มีประโยชน์”หลิวเยนกล่าวอย่างแน่วแน่แต่ทว่าในใจกลับสิ้นหวัง

ว่านเหลียงบอกกับนางเมื่อวานว่าขอเพียงนางพบลูกว่านเหลียงก็สามารถช่วยเหลือลูกของนางออกไปได้แต่ตอนนี้หลี่อวิ่นลี่กลับไปยอมให้นางพบลูกด้วยซ้ำ

นางไม่อาจหมดหวังได้แม้ว่ายามนี้หัวใจของนางจะท้อแท้มากเพียงใดก็ตาม หลี่ซี่เป็นผู้มอบลูกให้แก่มือของหลี่อวิ่นลี่ไม่ใช่หรือ แล้วทำไมตอนนี้หลี่อวิ่นลี่จึงไม่ยอมให้นางพบลูก แม้แต่มองแค่แวบเดียวก็ไม่ได้งั้นหรือ เป็นเช่นนี้จะไม่ให้นางคิดบ้างได้อย่างไรไหว

“เด็กตายแล้วหรือ”หลิวเยนกลั้นใจถาม หัวใจของนางปริร้าวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ นางจ้องมองหลี่อวิ่นลี่อย่างรอคอยคำตอบ

คำถามนี้ทำให้หลี่อวิ่นลี่รู้สึกอึดอัดยิ่งนัก เขาตัดสินใจเบือนหน้าหนีสายตาของนางและกล่าวว่า “เด็กถูกคนนำตัวไปแล้วแต่ว่าเป็นฝีมือของผู้ใดข้าก็ไม่อาจทราบได้ ข้าจะช่วยเจ้าตามหาเด็กให้พบแน่แต่เจ้าต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้า”

“หึหึ...”หลิวเยนหัวเราะเยาะเสียงเย็น ที่ผ่านมานางกล้าเชื่อคำพูดของคนคนนี้ได้อย่างไรกันนะ

เสียงหัวเราะเยาะเบาๆของหลิวเยนค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่ดังขึ้น ดังขึ้น นางไม่ได้ตอบคำถามของหลี่อวิ่นลี่แต่ดวงตาของนางกลับมีน้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆไม่ขาดสาย

“บุรุษเช่นพวกท่านจะทำอะไรข้าล้วนไม่สนแต่ลูกข้าเป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็กๆเท่านั้น เขาไม่สมควรเป็นเครื่องมือของพวกท่านด้วย เป็นลูกผู้ชายอกสามศอกแท้ๆแต่เพื่อให้ได้บรรลุเป้าหมายของตนเองถึงกับใช้ผู้หญิงและเด็กเป็นเครื่องมือ หลี่อวิ่นลี่ ท่านมันช่างไร้ยางอายเสียจริง!”หลิวเยนกรีดร้องด่าอีกฝ่ายทั้งน้ำตา

“ในเมื่อลูกของข้าไม่อยู่แล้วข้าอยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ท่านก็สังหารข้าเถิด”หลิวเยนร้องขอความตายจากหลี่อวิ่นลี่อย่างสิ้นหวัง เมื่อก่อนตอนที่นางแกล้งบ้านางยังหลงเหลือความหวังว่าลูกของนางยังอยู่แต่มาบัดนี้ความหวังสุดท้ายของนางสูญสิ้นไปแล้ว ให้นางตายเสียยังดีกว่า

เดิมนางยังมีความหวังว่าลูกของนางจะยังมีชีวิตอยู่แต่ตอนนี้นางรู้ดีว่าโอกาสที่ลูกของนางจะยังมีชีวิตอยู่ช่างน้อยเต็มที

ความสุขในชีวิตของนางไม่เหลืออีกแล้ว นางรู้สึกผิดต่อลูกอย่างสุดหัวใจ ความเคียดแค้นชิงชังที่มีต่อหลี่ซี่ก็ยิ่งทบทวีมากขึ้นไปอีก เขาและนางคงไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้อีกต่อไปแล้ว

“ทำไมข้าจะต้องสังหารเจ้าด้วยเล่า เจ้าไม่ใช่บอกเองหรือว่าหลี่ซี่ให้ความสำคัญกับเจ้ามากเพียงใด หากข้าพาเจ้าไปอยู่ต่อหน้าเขา เขาย่อมต้องเชื่อฟังคำสั่งของข้าอยู่แล้ว” เมื่อหลี่อวิ่นลี่เห็นหญิงสาวหัวอ่อนอย่างหลิวเยนเริ่มเกิดการต่อต้านขึ้นมาก็ไม่พอใจ เขารู้ชัดแล้วว่ายามนี้นางไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของเขาอีกต่อไปแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรหลี่ซี่ก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเขา ทหารแคว้นหนานจ้าวสามพันคนนั่นมีประโยชน์ต่อแผนการของเขาอย่างยิ่ง

นั่นเป็นแผนการที่เขาวางไว้เพื่อต่อกรกับหลี่เฉินเย่นโดยเฉพาะแล้วจะให้เขายอมปล่อยมือมันง่ายๆได้อย่างไร

“ต่อให้ข้าตายข้าก็ไม่ขอฟังคำสั่งเจ้า!”หลิวเยนคิดไม่ถึงว่าหลี่อวิ่นลี่จะต่ำช้าได้ถึงเพียงนี้ นางเริ่มสับสนเสียแล้วว่าหลี่อวิ่นลี่ที่นางคุยด้วยเมื่อวานเป็นคนเดียวกันกลับผู้ชายชั่วร้ายที่อยู่ตรงหน้านางหรือไม่

“เรื่องบางเรื่องเมื่อรับปากแล้วย่อมไม่อาจปล่อยผ่าน” หลี่อวิ่นลี่ยิ้มออกมาแต่ดวงตาที่จับจ้องหลิวเยนแทบจะแผดเผานางให้เป็นจุณ

ตอนนี้หลิวเยนรู้ชัดแล้วว่าหลี่อวิ่นลี่แตกต่างกับหลี่เฉินเย่นอย่างไร หลี่อวิ่นลี่เป็นปีศาจในคราบมนุษย์ชัดๆ ไม่มีผู้ชายที่แสนอ่อนโยนและมีคุณธรรมอยู่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

“เจ้ามันปีศาจ ข้าไม่มีวันให้เจ้าสมหวังหรอก เป็นเจ้าที่ทำให้ลูกข้าต้องตาย เจ้ามันต้องไม่ตายดี!”หลิวเยนตะคอกใส่เคาอย่างเดือดดาล หัวใจของนางมีความเคียดแค้นและความสิ้นหวังล้นทะลักออกมา

“ลูกของเจ้าหายไป คนที่มีหน้าที่รับผิดชอบดูแลเขาข้าก็สังหารพวกมันให้เจ้าแล้ว ข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้ว เจ้ายังต้องการให้ข้าทำอย่างไรอีกเล่า” หลี่อวิ่นลี่ไม่รู้สึกถึงความผิดของตนเองแม้แต่น้อย แค่นี้เขาก็นับว่าใจดีกับนางมากแล้วนะ

“ข้าจะตายดีหรือไม่ จุดจบของข้าจะเป็นเช่นไรก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับคำพูดของเจ้าเสียหน่อย เด็กๆ นำคนออกไป นำตัวนางไปต่อรองต่อหน้าหลี่ซี่ หากว่าหลี่ซี่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของข้าก็ส่งนางให้คนของเราเชยชมก็แล้วกัน ถึงอย่างไรนางก็นับว่าเป็นหญิงงาม” ปากก็พูดเหมือนเสียดายแต่ทว่าดวงตาช่างอำมหิตเหลือเกิน หลี่อวิ่นลี่เดินสะบัดชายเสื้อจากไปทันทีที่กล่าวจบ ด้านหลิวเยนก็เข้าใจในที่สุดว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรกับนางเพื่อต่อรองกับหลี่ซี่

ไม่พูดไม่ได้ หลี่อวิ่นลี่ผู้นี้เลวทรามต่ำช้ายิ่งนัก!

หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่าหลี่อวิ่นลี่อ่านจิตใจของคนขาดเกินไป เขารู้ว่ายามนี้หลี่ซี่รู้สึกผิดกับนางมาก ดังนั้นหลี่ซี่จะไม่มีวันยอมให้นางถูกรังแกอยู่แล้ว