ตอนที่ 397 บาดเจ็บ

ตอนที่ 397 บาดเจ็บ

“ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่พวกเจ้าที่มาปิดล้อมที่นี่เลย ทั้งกองทัพเมืองเก้อโจวก็คงต้องรับผิดชอบในการกระทำในวันนี้ของพวกเจ้าด้วยเช่นกัน” ชูเซี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงสบายๆแต่ว่าทุกคนต่างก็รู้ดีว่านางกำลังพูดเรื่องจริง

หากฝ่าบาททรงกริ้วเมื่อใดทหารหลายพันนายต้องถูกประหารทันที

ไม่ว่าจะเป็นหลี่เฉินเย่นหรือว่าที่รัชทายาทอย่างหลี่ฉองเหลา หากว่าพวกเขาพลั้งมือสังหารผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา สังหารหญิงสาวที่ฮ่องเต้รัก สังหารมารดาของว่าที่รัชทายาท ไม่ว่าอย่างไรแค้นนี้ก็ต้องได้รับการชำระ พวกเขาไม่มีทางปล่อยพวกทหารเหล่านี้ไว้แน่

“เรื่องที่จะพูดข้าก็ได้พูดไปแล้ว หากว่าพวกเจ้ายังคิดที่จะสังหารข้าอีกงั้นก็ลงมือเถิด” ในช่วงที่ทุกคนกำลังนิ่งงันกันอยู่ชูเซี่ยก็ค่อยๆปล่อยนายทหารคนเมื่อครู่ช้าๆทั้งยังส่งหอกยาวกลับเข้ามือนายทหารผู้นั้นอีกด้วย

การเคลื่อนไหวของชูเซี่ยลื่นไหลราวสายน้ำ ทุกคนในที่นี่ต่างก็ประจักษ์ในฝีมือของนางทั้งนั้น หากว่านางไม่ยินยอมแล้วล่ะก็พวกเขาต่างก็ไม่มีใครเอาชีวิตนางได้แน่

อีกทั้งเหล่าคนในพรรคมังกรเหินคนอื่นๆที่คอยยืนสนับสนุนชูเซี่ยอยู่เบื้องหลังก็ล้วนเป็นยอดฝีมือที่มีวรยุทธสูงส่ง หากว่าชูเซี่ยคิดจะสู้ขึ้นมาจริงๆพวกนางก็ย่อมสู้จนฝ่าออกไปได้ไม่ยากเย็นเช่นกัน

นายทหารคนเมื่อครู่ที่ถูกชูเซี่ยปล่อยตัวและส่งอาวุธคืนให้ก็ไม่ได้มองมาทางชูเซี่ยอย่างเคียดแค้นเหมือนก่อนแล้ว ตรงกันข้ามใบหน้าของเขากลับดูหวาดกลัวอยู่หลายส่วน

แม้จะไม่อยากยอมรับแต่อย่างไรก็ต้องยอมเพราะทุกอย่างที่ชูเซี่ยกล่าวมาล้วนเป็นเรื่องจริง

ในวันนี้หากว่าพวกเขาลงมือสังหารชูเซี่ยขึ้นมา กองทัพเก้อโจวทั้งกองทัพ ทหารอีกหลายพันนายก็ต้องจบชีวิตลงด้วยเช่นกัน

แล้วพวกเขาทั้งกองทัพต้องมาตายเพื่อแลกชีวิตกับชูเซี่ยแค่ชีวิตเดียว มันคุ้มค่าหรือ

ถึงแม้ว่านางจะเป็นตัวกาลกิณี ถึงแม้ว่านางจะเป็นนางปีศาจ ถึงแม้ว่านางจะผิดต่อฝ่าบาท ถึงแม้ว่านางจะผิดต่อแว่นแคว้นจริง แล้วการกระทำของพวกเขาในวันนี้เป็นการทำเพื่อแคว้นเหลียงจริงน่ะหรือ

ชูเซี่ยรู้สึกพึงพอใจเมื่อเห็นท่าทางตื่นกลัวของนายทหารคนนั้น นางค่อยๆถอยออกมาจากหอกที่กำลังจ่อมาที่หน้าอกของนางช้าๆ ในเมื่อเขาลงมือสังหารได้แต่นายทหารผู้นี้กลับไม่กล้าลงมือ

นายทหารผู้นั้นเห็นชูเซี่ยไม่กลัวแม้กระทั่งความตายจิตใจก็สับสนไปหมด เขาหันมามองชูเซี่ยก่อนเอ่ยถามเสียงตื่น “พวกเราทำเช่นนี้ก็เพราะเจ้าบีบบังคับพวกข้าไม่ใช่หรือไง เงินเดือนทหารของพวกเราถูกเจ้านำไปให้ทหารแคว้นหนานจ้าวและแคว้นจื่อสวี้ผลิตอาวุธหมดแล้ว เจ้ามันจิตใจชั่วช้า ข้า...ข้าจะต้องฆ่าเจ้าแน่!” ถึงจะพูดออกมาเช่นนั้นว่าจะลงมือสังหารชูเซี่ย แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ยังรวบรวมความกล้าที่จะลงมือไม่ได้เสียที

“ดูท่าแล้วเจ้าเองก็คงมียศเป็นแม่ทัพใช่หรือไม่ เช่นั้นก็ลองใช้หัวคิดเอาเองเถิดว่าหากพรรคมังกรเหินของพวกข้าสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับแคว้นหนานจ้าวและแคว้นจื่อสวี้แล้วจะมีผลดีกับพวกข้าอย่างไร นายหญิงของพวกข้าเป็นคนรักของฮ่องเต้ ลูหของนางก็เป็นว่าที่รัชทายาทของแคว้นเหลียง แล้วพวกเจ้าคิดหรือว่านางจะหาทางทรยศบ้านเมืองทรยศคนรัก ทรยศลูกของนาง คิดว่านางเสียสติงั้นหรือ!”

เมื่อครู่ที่เชียนซานยินชูเซี่ยกล่าวถึงฮ่องเต้และว่าที่รัชทายาทขึ้นมา เชียนซานก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นแผนการของหลี่อวิ่นลี่ที่ตั้งใจจะบีบให้ทหารใรกองทัพเมืองเก้อโจวมาสังหารนายหญิงของนาง