ตอนที่ 461 ชีพจรเหมือนเคยเห็นมาก่อน

ตอนที่ 461 ชีพจรเหมือนเคยเห็นมาก่อน

“ได้ เราจะไม่ยอมแพ้” ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพิษในร่างกายเมื่อมันกระเริบจะทรมานแค่ไหน ในสายตาของหลวี่หนิง เพียงแค่ได้อยู่กับเชียนซาน ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนเชาก็ทนได้

“ข้าให้คนส่งพวกเจ้ากลับไปก่อน พิษในร่างกายเค้าสามารถเอาออกได้ มันคือเรื่องที่ดี”จูเก๋อหมิงบอกพวกเขาด้วยน้ำเสียงที่ปลอบโยน พวกเขาไม่มีใครคิดได้เลยว่า หลี่อวิ๋นลี่นั้นจะร้ายกาจถึงขั้นนี้ เมื่อแต่วางยาพิษยังมีสองชุด นี่คือจะให้หลวี่หนิงตายคาดมือให้ได้

เชียนซานเห็นชูเซี่ยคิดหนัก จึงไม่กล้าอยู่ต่อรบกวนเค้า เธอจึงพาหลวี่หนิงออกไป ในห้องเหลือเพียงชูเซี่ย หมอเทพจูเก๋อและอานเหยียน

“ชูเซี่ย เจ้ามีอะไรปิดบังข้าอยู่ใช่ไหม หรือว่าพิษในร่างกายของหลวี่หนิงเจ้าเคยเห็นมาก่อน”

จูเก๋อหมิงเห็นชูเซี่ยคิ้วขมวดมากขึ้น จึงทนไม่ไหวถามไป พอพอจูเก๋อหมิงพูดจบ อานเหยียนจึงเงยหน้าหันไปดูชูเซี่ย

ชูเซี่ยมองหน้าจูเก๋อหมิงแล้วกล่าวเบาๆว่า “ข้ารู้สึกว่าเส้นชีพจรของหลวี่หนิงเหมือนเคยได้เห็นมาก่อน แต่จำไม่ได้ว่าเห็นที่ใต”

“เจ้าไม่พูดขึ้นมาข้าก็ไม่แปลกใจ พอได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็รู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนเหมือกัน ข้าจำได้ว่าตอนจับชีพจร น่าจะเป็นตอนอยู่พระตำหนักฉ่ายเหว่ย…… ”คำพูดของชูเซี่ยทำให้หมอเทพจูเก๋อสะดุดคิดได้เขาค่อยๆนึกขึ้นได้ว่าก็เคยพบเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน แต่ก็ไม่อาจหาที่มาของเส้นชีพจรนี้ได้

ชูเซี่ยกับหมอเทพจูเก๋อหมิงจ้องตากัน ผ่านไปไม่นาน ชูเซี่ยถึงจะอธิบายว่า พิษของเสี่ยวเชี่ยนพวกเขา ข้าได้แก้ไปเรียบร้อยแล้ว พวกเข้า

ตอนนั้นโดนฉ่ายเวินจับขัง ต้องการจะทำร้ายหน้าพวกเขาเพื่อทำหนังหน้าที่สมบูรณ์ ตอนที่พวกเค้าโดยจับเข้าไป ในร่างกายก็มีพิษมากมาย ได้ชูเซี่ยช่วยรักษาพวกเขาอย่างตั้งใจ สุดท้ายจึงช่วยชีวิตไว้ได้ ชีพจรในตอนนั้นของพวกเขากับชีจพรของหลวี่หนิงในวันนี้มีความตล้ายกันบ้าง แต่ก็เหมือนจะไม่คล้าย

พอนึกภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น ชูเซี่ยจึงลุกลี้ลุกลนขึ้นมา รีบลุกขึ้นตะโกนบอกนอกหน้าต่างบอกว่านสู่นที่รอนอกห้องตลอดว่า“พาตัวเสี่ยวเชี่ยนเข้ามา ข้าต้องการดูสภาพร่างกายของนางหน่อย

ชูเซี่ยหันหลังไปมองหมอเทพจูเก๋อหมิง หมอเทพจูเก๋อหมิงก็มองนางด้วยความเป็นห่วงเหมือนกัน พอเสี่ยวเชี่ยนเดินเข้ามา ชูเซี่ยจึงจะพบว่า หลังของตัวเองนั้นมีเหงื่อไหลถ่วม

“หัวหน้า ท่านตามหาข้ารึ”ทุกครั้งที่เห็นชูเซี่ย เสี่ยวเชี่ยนคำนับและรู้สึกขอบพระคุณชูเซี่ยมากที่ช่วยชีวิตเค้าไว้ ครั้งนี้ก็ไม่ต่างเช่นกัน

ชูเซี่ยเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของเค้า พูดขึ้นมาเบาๆว่า ไม่เป็นไร แต่ก็รอไม่ได้ที่จะไปกุมมือเค้า เสียงหัวใจและชีพจรที่คุ้นเคย

กลับมีเสียงที่ไม่เข้ากัน ชูเซี่ยรู้สึกได้ถึงนิ้วที่ไม่ปกติ ทำให้มือไม่สามารถควบคุมจนสั่นขึ้นมา

มีอะไรที่ต้องให้หมอเทพจูเก๋อช่วยอีกไม การแสดงออกมาของชูเซี่ยได้อธิบายทุกอย่างแล้ว

“เสี่ยวเชี่ยน เจ้าลงไปก่อน ถ้ามีอะไรเดี๋ยวจะเรียกหาเจ้า”ชูเซี่ยยังไม่รู้ว่าจะบอกเสี่ยวเชี่ยนยังไงเกี่ยวกับร่างกายที่ผิดปกติไปของเสี่ยวเชี่ยน เค้าไม่รู้จะเปิดปากยังไร โดยเฉพาะเวลาที่เห็นเสี่ยวเชี่ยนตอบแทนพระคุณ

“หัวหน้า จะให้ข้าไปรับใช้ที่เหลียงเฟยไหมค่ะ？เพียงแค่ข้าไป นางก็จะไม่กล้าทำอะไรง่ายๆ ไม่ลำบากใจท่านแน่นอน ”คำพูดของเสี่ยวเชี่ยนนั้นจริงใจพร้อมกับหน้าที่แสดงออกมาอย่างเฝ้าคอย

ชูเซี่ยพอเห็นเสี่ยวเชี่ยน ใบหน้าเขามีรอยยิ้มออกมา เขาพูดออกมาเบาๆว่า “เจ้าวางใจได้เลย เค้าไม่ทำอะไรข้าหรอ อีกอย่าง เจ้าเป็นแค่นางคนรับใช้ หากไปที่นั่นจริง มีแต่จะโดนเขารังแกเท่านั้น”

ชูเซี่ยรู้สึกตื้นตันที่เสี่ยวเชี่ยนเป็นห่วงและปกป้องตัวเอง และเพราะสิ่งนี้ทำให้ใจเค้ารู้สึกผิดในใจมากขึ้น

“เจ้าออกไปก่อนเถอะ ไม่ต้องคิดทำอะไรเพื่อข้าและไม่ต้องคิดที่แก้แค้น ใช้ชีวิตดีๆ แค้นนี้สักวันต้องได้ชำระแน่นอน เจ้าจะต้องมีชีวิตที่ดีๆ สักวันสิ่งที่ปราถนาจะเป็นจริง”ชูเซี่ยพูดกับเสี่ยวเชี่ยนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เสี่ยวเชี่ยนพยักหน้ายิ้มรับจากนั้นก็หันหลังเดินออะไป