ตอนที่ 55 ทุ่มวางเดิมพันทั้งหมด

ตอนที่ 55 ทุ่มวางเดิมพันทั้งหมด

ทั้งๆที่เมื่อสักครู่นางเพิ่งจะรู้สึกท้อแท้สิ้นหวังจนไม่จากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วไม่ใช่หรือไงกัน นางค่อยๆเผยรอยยิ้มออกมา “ขอบคุณพวกท่านมากเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไรจริงๆ ไม่มีความอยุติธรรมใดๆด้วยเจ้าค่ะ”

พิษไข้ยังคงเล่นงานชูเซี่ยอยู่ตลอดทั้งวัน หมอหลวงกล่าวว่าอาการบาดเจ็บของนางยังย่ำแย่นักทำให้อ๋องเจิ้นหยวนและพระชายาไม่กล้ารบกวนการพักผ่อนของนางไปมากกว่านี้ พวกเขาเพียงแค่กล่าวเตือนสตินางอีกสองสามครั้งจากนั้นก็กลับจวนไป

หลังจากดื่มยาไปแล้วชูเซี่ยก็ค่อยๆผล็อยหลับลงอย่างช้าๆ แต่ร่างกายของนางเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว บาดแผลที่ขาก็ปวดเป็นระยะๆ ยามนี้ใบหน้างามของนางซีดเผือดราวกับกระดาษเนื่องด้วยก่อนหน้านี้นางเสียเลือดไปมากนัก ยามที่เสี่ยวจี๋เข้ามาเห็นนางในสภาพเช่นนี้ก็ยังต้องหลั่งน้ำตาด้วยความสงสาร

แม้จะผ่านไปหลายวันแล้วพิษไข้ของนางก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลดเลยแม้แต่น้อยจนเหล่าหมอหลวงต่างอับจนหาทาง แม้แต่หมอเทวดาอย่างจูเก๋อหมิงก็ไม่รู้จะออกเทียบยารักษานางได้อย่างไร บาดแผลของนางนับวันยิ่งอักเสบและเริ่มเน่ามากขึ้นเรื่อยๆ ท่านหมอหนุ่มสอบถามว่าหลายวันมานี้นางได้ทำอะไรกับแผลของตนหรือไม่ ชูเซี่ยส่ายหน้า “ไม่มีเจ้าค่ะ”

จูเก๋อหมิงเป็นผู้ศึกษาวิชาการแพทย์มาหลายปี เขาเจออาการแปลกๆของผู้ป่วยมาไม่น้อย ยามปกติเทียบยาของเขามักจะมีคุณสมบัติห้ามเลือดและลดการอักเสบของแผล เขาใส่ผงยาซำฉิกลงไปที่แผลของนางแล้ว เลือดควรจะหยุดไหลถึงจะถูกแต่ทว่าบาดแผลของนางยังมีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยามที่บาดแผลมีเลือดไหลซึมออกมารอบๆแผลก็ยังมีตุ่มหนองขึ้นอีกด้วย

ในใจของชูเซี่ยรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างกายนี้กำลังขับไล่ดวงวิญญาณของนางออกไป ยามที่นางตกอยู่ในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่นคนคนนั้นบอกกับนางว่า แรกเริ่มเดิมทีวิญญาณของนางกับร่างกายนี้ก็ไม่อาจเข้ากันได้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นในยามนี้แผลจึงไม่ยอมหายเสียที

หญิงสาวไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าเวลาของนางเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว ดังนั้นยามที่นางยังสามารถ

รักษาสติของตนเองไว้ได้นางควรจะรีบฝังเข็มช่วยรักษาอาการขาของหลี่เฉินเย่นให้โดยเร็วที่สุด

แต่ทว่ายามนี้หลี่เฉินเย่นรังเกียจจนไม่อยากพบหน้านางเพราะเขาคิดว่านางทำเช่นนี้เพียงเพราะต้องการแก่งแย่งเขามาจากหลิวมี่เหอทำให้อย่างไรเสียเขาก็ไม่ยินยอมมาพบนางโดยเด็ดขาด

ร่างกายนี้นับวันก็ยิ่งขับไล่วิญญาณนางแรงขึ้น วันนี้ยามที่นางดื่มยาอยู่ก็อาเจียนออกมาจนหมด อาเจียนจนเสื้อผ้าเลอะไปหมดทั้งตัว เสี่ยวจี๋ก็เช็ดหน้าให้นางทั้งน้ำตา “ไม่อาจดื่มยาลงไปได้แล้วเช่นนี้ร่างกายของท่านจะดีขึ้นได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ พระชายาลองโจ๊กเสียหน่อยแล้วค่อยดื่มยาดูอีกสักครั้งเถิด”

ชูเซี่ยหายใจเข้าลึกๆเพียงแค่ครั้งหนึ่งก็ทำให้หน้าอกของนางปวดร้าวไปหมดจนแทบหายใจไม่ไหว นางเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง “พวกเจ้าช่วยไปซื้อของอย่างหนึ่งให้ข้าได้หรือไม่”

เสี่ยวจี๋รีบร้อนยืนขึ้น “อะไรหรือเจ้าคะ ท่านต้องการอะไรขอแค่กล่าวมา เสี่ยวจี๋จะรีบนำมาให้ท่าน”

ชูเซี่ยยกมือขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อเช็ดนับตาให้แก่เสี่ยวจี๋ก่อนจะแย้มยิ้ม “เด็กโง่ ข้าไม่เป็นอะไรเสียหน่อย เจ้าไปร้านขายยาช่วยข้าซื้อ...” นางกดเสียงของตนเองให้เบาลงแต่ทว่าเสี่ยวจี๋ก็ยังได้ยินชัดเจนว่านางต้องการอะไร สาวน้อยเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ “พระชายา ท่านจะซื้อยาสลบมาทำไมกันเจ้าคะ”

ชูเซี่ยหายใจเข้าลึกๆก่อนรวบรวมกำลังเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “รีบไป ไม่ต้องถามมาก!”

เสี่ยวจี๋พยักหน้าก่อนจะจัดผ้าห่มให้นางจนเรียบร้อย “ข้าจะรีบไปแล้วรีบกลับนะเจ้าคะ” เอ่ยจบนางก็เรียกสาวใช้นาง

หนึ่งมาคอยดูแลชูเซี่ยอย่างใกล้ชิด จากนั้นนางก็ตรงไปห้องครัวเพื่อบอกกล่าวกับมามาที่กำลังต้มโจ๊กไว้สักคำว่าจะออกไปทำธุระให้พระชายา

หัวค่ำ เสี่ยวจี๋ก็ไปเชิญหลี่เฉินเย่นมาที่เรือนหรูอี้ตามที่ได้รับมอบหมายจากชูเซี่ย นางเขียนจดหมายไว้ฉบับหนึ่งให้เสี่ยวจี๋มอบให้แก่เขา นางเชื่อว่าหากหลี่เฉินเย่นได้อ่านจดหมายฉบับนั้นจะต้องยอมมาพบนางแน่ๆ

เป็นเช่นที่นางคิด เมื่อหลี่เฉินเย่นได้อ่านเนื้อความในจดหมายเขาก็ยอมตามเสี่ยวจี๋กลับมาทันที

เมื่อมาถึงเรือนหรูอี้ ชูเซี่ยกำลังนอนเอนกายอยู่ที่ตั่งยาวริมหน้าต่าง ใบหน้างามทาแป้งไว้หนาแก้มถูกผัดไว้จนแดงเพื่อ

ปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้าของนาง คิ้วโก่งงามถูกเขียนไว้อย่างปรานีต ริมฝีปากอิ่มถูกทาชาดสีแดงงดงาม ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกว่านางอาการดีขึ้นมากแล้ว

นางยิ้มแย้มให้แก่ผู้มาใหม่ “ท่านอ๋องมาแล้ว!” ผู้ชายคนนี้ที่นางรักหมดใจและเป็นผู้ชายที่นางไม่มีวันที่จะได้มา

ครอบครอง ชายหนุ่มเดินมานั่งเก้าอี้ที่ห่างจากนางถึงสามจั้ง เมื่อไม่มีรถเข็นแล้วยามนี้เวลาไปไหนมาไหนเขาก็นั่งเก้าอี้ที่หลิวมี่เหอสั่งทำมาพิเศษก่อนหน้านี้แทน ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเย็นชา ดวงตาคมที่จับจ้องมาที่นางเย็นเยียบ “ดูจากสภาพเจ้าแล้ว ก็ดูดีขึ้นไม่เลวนี่!”

“ได้ทั้งหมอหลวงและหมอเทวดาคอยรักษาและดูแลอย่างใกล้ชิด ข้าย่อมไม่เป็นอะไรอยู่แล้วเจ้าค่ะ” ชูเซี่ยยังคงเอนกายนอนอยู่บนตั่งยาวพลางมองเขาด้วยใบหน้าเกียจคร้าน

“จูเก๋อหมิงบอกว่าเจ้าอาการไม่สู้ดี แต่ยามนี้ข้ามาเห็นด้วยตาตัวเองก็เห็นว่าเจ้าดีเสียยิ่งกว่าดี” คำพูดที่เขาเอ่ย

ออกมาแฝงไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ทว่าชูเซี่ยกลับฟังไม่เข้าหูแม้แต่น้อย ยามนี้นางรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง หัวใจของนางเจ็บปวดเสียใจ ในใจของเขาก็คงไม่อยากให้นางหายดีเลยสินะ จริงสิ ถ้านางตายไปเขาคงดีใจสินะ ถ้านางตายเขาก็จะได้แก้แค้นให้กับฉ่ายเวินอีกด้วย เขาคงพอใจเสียยิ่งกว่าพอใจสินะ

นางในยามนี้ใกล้ความตายเข้าไปมากขึ้นทุกขณะ นางเริ่มรู้สึกว่ายามนี้วิญญาณของนางเริ่มค่อยๆหลุดลอยออกจาก

ร่างกายอย่างช้าๆ ถ้าครั้งนี้วิญญาณนางออกจากร่างกายนี้ไปแล้วนางจะไปที่ไหนกันนะ เป็นไปได้ไหมว่านางจะได้กลับไปยุคปัจจุบันของนาง นางอยากเจอหน้าพ่อแม่เหลือเกิน

“หมอเทวดาจูเก๋อกล่าวเกินจริงไปแล้ว ความจริงข้าดีขึ้นมาแล้วต่างหากเล่า อีกไม่กี่วันก็คงลงจากเตียงได้แล้วเจ้าค่ะ” ชูเซี่ยกล่าวออกมา

หลี่เฉินเย่นแค่นยิ้มเย็น “อาการเจ้าจะเป็นอย่างไร ดีหรือไม่ดีก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าแม้แต่น้อย”

ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีวันเคยชินกับคำพูดเย็นชาของเขาเอาเสียเลย นางมองเขานิ่งๆ ใบหน้างามอ่อนโยนเอ่ยถามเขา

ด้วยเสียงอันแผ่วเบา “ในใจของท่านเกลียดเกลียดข้ามากขนาดนั้นเชียวหรือ”

หลี่เฉินเย่นหัวเราะออกมา “เกลียดเจ้า เพราะเหตุใดข้าจึงต้องเกลียดเจ้าด้วยเล่า”

ชูเซี่ยรับคำก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ไร้รักไร้เกลียด ถ้าเช่นนั้นต่อให้ข้าตายไปท่านก็ไม่เสียใจใช่หรือไม่”