ตอนที่ 570 หลี่อวิ๋นลี่รู้เรื่องแล้ว

ตอนที่ 570 หลี่อวิ๋นลี่รู้เรื่องแล้ว

มองดูฉ่ายเวินที่กำลังสับสน ภาพที่ตนถูกต้อนจนแทบจะจนมุมก็จางหายไป เขามองดูฉ่ายเวิน และถามขึ้นอย่างจริงจังว่า “พิษของข้ามียาแก้พิษหรือไม่”

เอ๋อเก๋อได้ยินพลันชะงัก และตอบพร้อมรอยยิ้มว่า “ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ข้าโกหกเจ้า ร่างกายของเจ้า ไม่มีสิ่งใดผิดแปลกไปไม่ใช่รึ เจ้าน่าจะเคยหาหมอมาแล้วด้วย”

ฉ่ายเวินรู้ดี คนอย่างหลี่เฉินเย่นที่เล่นกับหัวใจคน หลังจากที่เธอบอกว่าตนได้วางยาเขา เขาก็ไม่เชื่อคำพูดของเธออีกเลย

แต่เธอมั่นใจในพิษนั้น แม้แต่ชูเซี่ยเองก็ไม่สามารถตรวจเจอ นับประสาอะไรกับหมอเหล่านั้น......

“ถ้าอย่างนั้นทำไมข้าจึงกลายเป็นสภาพนี้ได้ หญิงไม่ใช่ชายไม่เชิง......” หลี่เฉินเย่นน้ำเสียงต่ำทุ้ม แต่กลับเป็นเหมือนมีดที่แหลมคม ราวกับว่าสามารถฆ่าฉ่ายเวินให้ตายได้ตลอดเวลา

ฉ่ายเวินเริ่มรู้สึกหวาดกลัว เธอคิดไม่ถึงว่า หลี่อวิ๋นลี่จะสังเกตเห็นจุดนี้......

ยาพิษชนิดนี้ สามารถเปลี่ยนใจของคนได้ ทำให้ผู้คนหลงรักรูปลักษณ์ของตัวเอง ชอบแต่งหน้าจัด เสื้อผ้าสีฉูดฉาด และลุ่มหลงไปกับรูปลักษณ์ของตน และค่อยๆกลายเป็นผู้หญิง

พ่อเคยพูดไว้ก่อนตายว่า น่าเป็นพิษที่แรงที่สุด เพราะสิ่งที่มันไปเปลี่ยนคือใจของคน

ดังนั้นคนที่ถูกพิษตัวนี้ น้อยมากที่จะรู้ว่าตัวเองถูกยาพิษ เพราะร่างกายจะไม่แสดงผลข้างเคียงใดๆทั้งสิ้น

หลี่อวิ๋นลี่ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ......

“หรูกุ้ยเฟยต้องการอธิบายอะไรกับข้าหรือไม่ คนที่สามารถปรุงยาพิษชนิดนี้ได้ นอกจากเจ้าแล้วไม่น่าจะมีคนอื่นแล้วใช่ไหม”

หลี่อวิ๋นลี่พูดพลันเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว ฉ่ายเวินค่อยๆถอยหลัง กระทั่งไม่สามารถถอยได้อีก หลังของเธอชนกับผนังที่เย็นเฉียบ

หลี่อวิ๋นลี่มองฉ่ายเวินด้วยรอยยิ้ม และถามขึ้นว่า “เจ้ากลัวอะไร ข้าเพียงแต่ถามเจ้าว่า มียาแก้พิษหรือไม่”

ฉ่ายเวินมองหลี่อวิ๋นลี่ นานพอสมควร จึงพูดออกมาว่า “ใครบอกว่าที่เจ้าเป็นแบบนี้เพราะถูกยาพิษ ข้าบอกแล้วว่าข้าโกหกเจ้าเท่านั้น ข้าโกหกเจ้าจริงๆ เจ้าคิดว่าจะมียาพิษที่สามารถเปลี่ยนใจคนได้งั้นรึ”

ฉ่ายเวินพูดจบก็ก้มหน้าลง เธอเองก็ไม่มั่นใจว่าเหตุผลแบบนี้จะสามารถทำให้หลี่อวิ๋นลี่เชื่อได้หรือไม่ แต่เธอรู้ดี หากหลี่อวิ๋นลี่ไม่เชื่อตนแล้ว ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่รอคอยตนเองก็เหลือเพียงความตายเท่านั้น

ผู้ชายอย่างหลี่อวิ๋นลี่ เล่นกับใจคนมานักต่อนัก สิ่งที่ทนไม่ได้ที่สุดก็คือการถูกหักหลัง

“ฉ่ายเวิน เจ้าคิดว่าข้าโง่อย่างงั้นรึ หรือคิดว่าข้าไม่สามารถฆ่าเจ้าได้” หลี่เฉินเย่นพูดอย่างช้าๆ ความโหดร้ายในสายตาก็ไม่ลดลงเลยสักนิด

“ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้าก็ปวดหัวเหมือนกันว่าทำไมเจ้าถึงชอบการแต่งตัวแบบนี้ จริงๆนะ สภาพของเจ้าในตอนนี้ต้องการข้ามากที่สุด เจ้าจะฆ่าข้าได้อย่างไรกัน ตอนนี้เจ้าน่าจะถูกล้อมไว้หมดแล้ว ที่นี่จะเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด เจ้าน่าจะรู้ดี ที่ๆอัตรายที่สุดจะเป็นที่ๆปลอดภัยที่สุด ข้าจะช่วยเจ้าเอง เพราะข้ารู้สึกขอบคุณเจ้ามาก หากไม่ใช่เจ้า ข้าอาจตายไปนานแล้ว จะสามารถอยู่เป็นเพื่อนศิษย์พี่ของข้าได้อย่างไรกัน ดังนั้นข้าจะตอบแทนเจ้า แต่พิษที่เจ้าโดน ไม่เกี่ยวกับข้า ดังนั้นข้าไม่รู้จริงๆ......” ฉ่ายเวินก้มหน้าพูด เธอไม่กล้ามองตาหลี่อวิ๋นลี่ คนฉลาดอย่างเขา ความผิดปกตินิดเดียวของตนเขาก็สามารถสังเกตเห็นได้

หลี่อวิ๋นลี่มองดูฉ่ายเวิน แล้วยืนมือไปบีบคอฉ่ายเวินอย่างกระทันหัน เขายังคงยิ้มมุมปาก แต่ในสายตาเหลือเพียงความโหดเหี้ยมเท่านั้น เขาพูดขึ้นว่า “เจ้าบอกเองว่าบนโลกนี้ไม่มีพิษลักษณะนี้ แต่เมื่อครู่เจ้าบอกว่าพิษที่ข้าโดนไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าสับสนในตัวเองอย่างนี้ จะให้ข้าเชื่อเจ้าอย่างไร”