ตอนที่ 652 ชูเซี่ยคือพระชายาขององค์รัชทายาท

ตอนที่ 652 ชูเซี่ยคือพระชายาขององค์รัชทายาท

“เชียนซาน ข้าคาดหวังมากกว่าผู้ใดว่านางจะเป็นชูเซี่ยของข้า” หลังจากที่หลี่เฉินเย่นเอ่ยจบเขาก็ถอนหายใจออกมา เขาก็กลัวเช่นกัน ถ้าหากนางมิใช่ชูเซี่ยของตนเองแล้วจะทำเช่นไร?

“ใบหน้าสามารถเปลี่ยนแปลงได้ แต่นิสัยไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้เพคะ นายหญิงมิเคยมองว่าพวกกระหม่อมคือทาสรับใช้ ดังนั้นจึงปกป้องด้วยชีวิต เพียงแค่เท่านี้ นางก็คงจะเป็นนายหญิงเพคะ” เชียนซานมิเคยพบกับผู้ที่หลี่เฉินเย่นเอ่ยถึง แต่ทว่าเพียงแค่เรื่องราวนี้ นางก็แทบจะแน่ใจได้

บนโลกใบนี้ผู้ที่คล้ายคลึงกับชูเซี่ยนั้นมีมิมากนัก โดยเฉพาะผู้ที่มีใบหน้าเช่นเดียวกันกับชูเซี่ย

“อื้ม พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปพบนาง” หลี่เฉินเย่นเอ่ยรับปากเสียงเบา

“ฮ่องเต้ พรุ่งนี้มีค่อยดีกระมังพะยะค่ะ วันนี้นางรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับพวกเรา ถ้าหากว่าพรุ่งนี้พวกเราไปหานาง นางจักไล่ตะเพิดพวกเราออกมาได้พะยะค่ะ” ลู่กงกงได้ยินแผนการของหลี่เฉินเย่น ในใจของเขาก็รู้สึกเศร้าโศก แม้กระทั่งว่าเขาสามารถจินตนาการได้ ถ้าพรุ่งนี้เจ้านายพาเจ้าเองไปพบนายหญิง จะต้องถูกไล่กลับออกมา โดยเฉพาะหญิงสาวองครักษ์ของนาง พละกำลังการต่อสู้นั้นค่อนข้างแข็งแรง มิได้ด้อยไปกว่าเชียนซานแม้แต่น้อย....

“ถ้าข้าไปหานางวันถัดไป แล้วนางจะพอใจต่อข้ามากขึ้นอย่างนั้นหรือ?” หลี่เฉินเย่นรู้ว่าตนเองมิควรไปหาเรื่องใส่ตัว แต่ถ้าหากมิไป เขาจักหาเหตุผลอันใดไปพบกับชูเซี่ยเล่า เพลานี้เขาแทบจะรอที่จะได้อยู่กับนางมิไหว

“เจ้านาย พวกเราคิดหาวิธีอื่นค่อยไปเถิดพะยะค่ะ ถ้าหากไล่ตามไปตรงๆเช่นนี้ พวกเราก็เท่ากับไปหาเรื่องใส่ตัว” ลู่กงกงเอ่ยออกมา ในใจของเขากลับหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เจ้านายของเขาในเพลาที่เผชิญหน้ากับนายหญิงชูเซี่ย จักมีความสับสนอลหม่านและจักมิสามารถปฏิบัติอย่างปกติได้ แต่ทว่าถ้าหากวางไพ่ออกไปแล้ว ถ้าเช่นนั้นผลลัพธ์ที่ตามมาก็จะมิเป็นไปตามคาด....

“มิสามารถไปพบนางอย่างเปิดเผยได้ ถ้าเช่นนั้นข้าแอบไปพบนางอย่างลับๆได้หรือไม่?” หลี่เฉินเย่นเอ่ยกับลู่กงกงเสียงเบา เขากำลังจะพยักหน้ารับ แต่กลับขมวดคิ้วอีกครั้ง

“ฮ่องเต้ แอบไปพบก็ยากลำบากพะยะค่ะ เพราะว่าหญิงสาวผู้นั้นอาศัยอยู่ในจวนองค์รัชทายาทของแคว้นจื่อสวี้” ลู่กงกงเอ่ยออกมา หลังจากนั้นจึงลอบมองไปยังหลี่เฉินเย่น นี่คือข่าวสารที่เขาเพิ่งได้รับมา ยังมิทันได้บอกแก่หลี่เฉินเย่น

“นางเป็นอันใดกับองค์รัชทายาท? องค์รัชทายาท....” หญิงสามารถเข้าไปอยู่ในจวนขององค์รัชทายาท ก็คงจะเป็นได้เพียงแค่ผู้หญิงของรัชทายาท พระชายาขององค์รัชทายาท หรือว่า....

เพลาที่หลี่เฉินเย่นเอ่ยออกมา ในใจของเขามีความกังวลเป็นอย่างมาก เขารอให้ลู่กงกงให้คำตอบแก่ตนเอง ลู่กงกงกลับเอ่ยออกมาอย่างจนปัญญา “ฮ่องเต้พะยะค่ะ พวกเรายังมิได้ตรวจสอบรายละเอียดเบื้องลึก เพียงแต่เห็นนางเข้าไปในจวนขององค์รัชทายาท

ใบหน้าของหลี่เฉินเย่นเยือกเย็นขึ้นทันใด แต่ไหนแต่ไรมาเขามิเคยคิดว่าถ้าหากเค้าพบว่าชูเซี่ยแต่งงานกับผู้อื่น เขาจะเป็นเช่นไร?

“ฮ่องเต้พะยะค่ะ แล้วถ้าหากนายหญิงกับองค์รัชทายาท....” หลี่เฉินเย่นคิดออกว่า ลู่กงกงก็คิดเช่นเดียวกัน เขาเอ่ยลองเชิงถาม แต่ในใจกลับสับสนเป็นอย่างมาก

อิงตามความรู้สึกของฮ่องเต้และนายหญิงชูเซี่ย เขามิสนใจในฐานะของนายหญิง เขาเพียงแค่อยากจะนำตัวนางกลับมา

แต่ทว่าถ้าหากนายหญิงชูเซี่ยเป็นผู้หญิงขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นจื่อสวี้จริงๆ ถ้าเช่นนั้นความสัมพันธ์ระหว่างจื่อสวี้และต้าเหลียงก็คง....

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงนายหญิงคงจะกลายเป็นนารีเป็นเหตุแล้วจริงๆ

หลี่เฉินเย่นจ้องมองลู่กงกง เนิ่นนานจึงฝืนยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “เป็นไปไม่ได้ ชูเซี่ยของข้ามิสามารถไปชอบผู้อื่นได้”

ในใจของหลี่เฉินเย่นค่อนข้างหนักแน่นว่าชูเซี่ยจะมิไปตกหลุมรักผู้อื่น แต่หลังจากที่เอ่ยจบในใจของเขาก็ถูกความหวาดกลัวเข้าครอบงำ

ถ้าหากว่าชูเซี่ยจำอดีตของพวกเขาได้ แน่นอนว่านางจะไม่ตกลุมรักผู้อื่น แต่ทว่าเพลานี้นางลืมไปแล้วว่าตนเองคือผู้ใด ขอเพียงแค่เป็นคำสั่งของบิดามารดา นางจะแต่งงานกับผู้ใดก็ได้ทั้งนั้น

หลี่เฉินเย่นไม่อยากจะคิดถึงฉากนั้น แต่ทว่าเพียงแค่คิดว่าชูเซี่ยอาจจะต้องแต่งงานกับผู้อื่นไปตลอดชีวิตเขาก็รู้สึกหึงหวง โกรธเกรี้ยวอย่างอดไม่ได้ เขาแทบอยากจะสังหารผู้ที่มาสู่ขอชูเซี่ยซะเดี๋ยวนี้

“ฮ่องเต้ เช่นนั้นอย่างไรเสียก็เป็นอวค์รัชทายาทแห่งแคว้นจื่อสวี้ เพื่อเห็นแก่ศักดิ์ศรีของแคว้น เขาก็คงจะไม่ถ้อยทีถ้อยอาศัยกับผู้หญิงของตน” ลู่กงกงไม่เข้าใจว่าหลี่เฉินเย่นเอาความมั่นใจมาจากที่ใด เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนหลี่เฉินเย่นว่าต้องตระหนักถึงสถานการณ์