ตอนที่ 664 เลือกข้าได้หรือไม่

ตอนที่ 664 เลือกข้าได้หรือไม่

มิมีผู้ใดรู้ว่าเรื่องราวที่เชียนซานเอ่ยออกมา ในหัวสมองขององค์หญิงเวินซือก็เต็มไปด้วยเรื่องราวนี้ แม้กระทั่งรู้สึกอย่างเลือนลางว่าเรื่องราวนี้เกี่ยวข้องกับบุคคลที่ช่วยนางในวันนั้น

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เรื่องราวที่เชียนซานเอ่ยก็กลายเป็นความฝันของนางในทุกวัน ราวกับเป็นเงาตามตัว ราวกับว่าเรื่องราวนั้นคือชีวิตในอดีตของตนเอง มันช่างใกล้และไกลในเวลาเดียวกัน

นอกจากนี้ ในหัวสมองของนางยังมีคำพูดของเชียนซานดังขึ้นซ้ำไปซ้ำมา พระองค์เชื่อในเรื่องการเกิดใหม่ของคนหรือไม่เพคะ?

องค์หญิงเวินซือยังคงไม่เชื่อในการเกิดใหม่ แต่ทว่านางกลับปรารถนารอคอยการฟื้นชีวิตของเจ้านายของเชียนซาน รอคอยให้ผู้ที่ทำเพื่อความรักถึงเพียงนั้นได้สมปรารถนา และหวังที่จะให้ชายผู้ที่ตามหาภรรยาที่ตนเองรักใคร่นั้นได้รับความเศร้าโศกน้อยที่สุด

องค์หญิงเวินซือกลับไม่กล้าที่จะต้องการความรักเช่นนี้ นางเพียงแค่หวังว่าจะหาชายที่มีชาติตระกูลไม่เลวคนหนึ่งและอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า

นางมิได้อายุยืน นางหวังให้ความรู้สึกของตนเองไหลไปเนิ่นนานราวกับสายน้ำ

แต่กลับไม่รู้ว่าคนรักของนางอยู่ที่ใด? แต่ตัดสินใจแล้วว่าคนผู้นั้นคงจะไม่ง่าย การที่เขาต้องการที่จะรับผิดชอบภาระในจวนองค์รัชทายาทกับตนเอง

คงเป็นผู้ที่มีความสามารถและมีความรับผิดชอบเข้าใจในสิ่งที่ตนเองต้องแบกรับไว้ แต่ทว่าเกรงกลัวที่จะอยู่ห่าง

หลายวันมานี้หัวใจขององค์หญิงเวินซือสับสนและกลัดกลุ้ม ทุกๆวันล้วนมีท่าทีที่พิจารณาอย่างหนักแน่น เซวียนเอ๋อและเชียนซานมีใจที่จะเอ่ยโน้มน้าว แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากเช่นใด

ในเพลาที่เชียนซานกังวลว่าองค์หญิงเวินซือจะกลัวความรักและปิดหัวใจของตนเอง พระชายาองค์รัชทายาทก็เตรียมตัวจัดงานเลี้ยงอย่างสง่าผ่าเผย

องค์หญิงเวินซือถูกพระชายาองค์รัชทายาทนำตัวไปยังสถานที่จัดงาน เมื่อได้ยินเสียงกล่าวชมเชยทั้งหมด และพบกับชายหลายคน ดวงตาเต็มไปด้วยความเร่งรัด และนางก็ได้พบกับสวีฉางชิง

สวีฉางชิงยังคงมีท่าทีที่มันอกมั่นใจ เพลาที่จ้องมองมายังองค์หญิงเวินซือเต็มไปด้วยความจู้จี้

องค์หญิงเวินซือยิ้มออกมาอย่างไม่สนใจและเดินตามพระชายาองค์รัชทายาทไปข้างหน้า แต่ไม่คิดว่าเพิ่งจะเดินไปหนึ่งก้าว พระชายาองค์รัชทายาทก็ออกอุบายล้มลงไปยังทิศทางขององค์หญิงเวินซือ องค์หญิงเวินซือมิได้เตรียมตัว ร่างทั้งร่างของนางจึงล้มลงไปยังร่างกายของสวีฉางชิง

สวีฉางชิงยื่นมือไปประคององค์หญิงเวินซืออย่างลำพองใจ แต่กลับมิคิดว่าเชียนซานจะก้าวไปข้างหน้าและแย่งประคององค์หญิง หลังจากนั้นยังมิลืมที่จะหันศรีษะกลับมามองค้อนเขาหนึ่งครั้ง

ดวงตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนของนางทำให้หัวใจของสวีฉางชิงรู้สึกเคร่งเครียด แต่ทว่าเขาก็จ้องมองเชียนซานอย่างใจเย็น แม้ว่าเพลานี้นางปกป้ององค์หญิงเวินซือได้แล้วอย่างไรเล่า? พระชายาองค์รัชทายาทรับปากกับท่านพ่อของเขาแล้วว่าจะยกให้องค์หญิงเวินซือแต่งงานเข้าไปอยู่ในจวนสวี

“ทางที่ดีท่านควรที่จะละทิ้งความคิดของท่าน องค์หญิงของพวกข้ามิใช่ผู้ที่ท่านสามารถมาแทะโลมได้” เมื่อเชียนซานเห็นว่าสีหน้าท่าทางของสวีฉางชิงหลังจากความหวาดกลัวก็แปรเปลี่ยนเป็นสงบนิ่งขึ้นมา เพลาที่จ้องมองมายังเชียนซานก็มีความลำพองใจเพิ่มขึ้นมา

เชียนซานจ้องมองดวงตาที่ดุดันของสวีฉางชิง เซวียนเอ๋อก็รู้สึกไม่ชอบเขา ในขณะที่องค์หญิงเวินซือก้าวออกไปสองก้าว เซวียนเอ๋อก็ยังเอ่ยเตือนให้องค์หญิงเวินซือระวังสวีฉางชิง นางรู้สึกว่าเขานั้นน่าอึดอัด

องค์หญิงเวินซือปรายตามองสวีฉางชิงก่อนจะเอ่ยหนึ่งประโยค “ตราบใดที่ข้าตัดสินใจไม่แต่งงานกับเขา ถึงเขาจะเลวเพียงใดก็มิเกี่ยวอันใดกับข้า นี่คือจวนของทันพี่องค์รัชทายาท เขาจะทำอันใดตามอำเภอใจไม่ได้”

ความปลอดภัยของนางสามารถรับประกันได้เมื่ออยู่ในจวนองค์รัชทายาท เพียงแต่ว่าองค์หญิงเวินซือลืมไปแล้วว่าเจ้านายของจวนองค์รัชทายาทมิใช่เพียงแค่ท่านพี่องค์รัชทายาทและนาง แต่ยังมีพระชายาองค์รัชทายาทอีกด้วย

องค์หญิงเวินซือไม่มีอารมณ์ที่จะเข้าไปพัวพันกับเหล่าชายที่มีสายตาจับจ้องมายังร่างกายของตนเองตลอดเวลา เพียงแต่เอ่ยทักทายไม่กี่คำกับหญิงที่มีท่าทีที่ไม่เลว นางก็มีอารมณ์ที่ค่อนข้างอ่อนล้า

“องค์หญิงเพคะ คนผู้นั้นมาแล้ว” เมื่อเซวียนเอ๋อมองเห็นหลี่เฉินเย่นพาลู่กงกงเดินเข้ามา อารมณ์ความรู้สึกของนางก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะตื่นตัวขึ้น