ตอนที่ 85 ป่วยนานไม่หาย

ตอนที่ 85 ป่วยนานไม่หาย

ค่ำคืนนั้นหลี่เฉินเย่นไม่ได้กลับ ไทเฮาประชวรหนัก เขาจึงเข้าวังไปเฝ้าไข้ ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ชูเซี่ยเข้าวังเพื่อรักษาไทเฮา แต่กลับถูกไทเฮาปฏิเสธ

ปีที่แล้วไทเฮาทรงลื่นล้มจนศีรษะกระแทก การมองเห็นก็เริ่มเลือนลาง ต่อมาก็ค่อย ๆ มองไม่เห็นสิ่งของ พระนางมีนิสัยดื้อรั้น แม้จะมองไม่เห็น ก็มักจะแสร้งทำเป็นมองเห็นต่อหน้าคนในวัง หลังจากที่เดินสะดุดไปหลายครั้ง อารมณ์ของพระนางก็เริ่มรุนแรงขึ้น ทั้งยังไม่ยอมให้หมอหน้าไหนมารักษา ทรงตรัสว่าจะช้าหรือเร็วก็ต้องตายอยู่ดี ทำไมต้องลากพระนางไปพบกับความเหนื่อยยากทุกข์ทรมาน ดังนั้น ในเมื่อพระนางไม่รักษาก็ไม่ต้องกินยา หากจะกล่าวอย่างตรงไปตรงมาก็คือกำลังรอความตาย

ตอนแรกเริ่ม ฮ่องเต้ทรงฉวยโอกาสตอนที่พระนางหลับแอบให้หมอไปรักษาพระนาง แต่หลังจากสูญเสียการมองเห็นไปก็มีความรู้สึกไว บวกกับประสาทสัมผัสหูไวมากจึงถูกพระนางพบเข้าจนทรงกริ้วอย่างหนัก โยนหมอนข้างทิ้งบนพื้นแล้วต่อว่าฮ่องเต้ยกใหญ่ “เจ้าอยากให้ข้าทรมานอีกนานแค่ไหน ข้าอยากตายก็ไม่ได้หรือ ปล่อยให้ข้าจากไปอย่างสงบ ไม่ทอดทิ้งข้าอีกก็พอแล้ว เว้นแต่พวกเจ้าจะรักษาตาข้าให้หายดีได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่พระนางยอมรับการสูญเสียการมองเห็นของพระนางเอง หลังจากตรัสจบก็ร่ำไห้ออกมายกใหญ่ “ฮ่องเต้พระองค์ก่อน ได้โปรดรีบมารับตัวข้าไปเถิด ข้าไม่อยากอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้สู้ตายไปเสียยังจะดีกว่า!”

ประสบพบเจอเพียงครั้งเดียว มีหรือที่ไหนที่ฮ่องเต้จะกล้าส่งหมอไปรักษาพระนางอีก เพียงแค่ซุปบำรุงสายตาให้พระนางทุกวัน แต่ก็ไม่ได้ผล พระนางค่อย ๆ พ่ายผอมลง หลังจากวันฟ้าฝนกระหน่ำ ร่างกายของพระนางก็เริ่มเจ็บปวดเมื่อย บวกกับความรู้สึกที่ทนรับไม่ได้ อารมณ์หงุดหงิดของพระนางจึงสะสมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มีครั้งหนึ่งที่บั้นพระองค์ปวดขึ้นมา พอคลำลงจากพระแท่นบรรทมก็หงายหลัง ถูกมามาดึงลงไปกับพื้น มามาคุกเข่าบนพื้นร้องไห้อยู่นานถึงได้ล้มเลิกความคิดที่จะฆ่าตาย

ภาพที่ทั้งสองโอบกอดร้องไห้ด้วยกันก็ทำให้ฮ่องเต้ที่ทราบข่าวทอดพระเนตรเห็นแล้วก็ปวดพระทัยจนต้องหันหนีจากไป นับแต่นั้นมาก็ไม่กล้าไม่เชื่อฟังความคิดของไทเฮาอีก

หลังจากการเอะอะในครั้งนั้น อาการประชวรของไทเฮาก็หนักขึ้น สองวันนี้ได้แต่นอนอยู่บนเตียงไม่อาจลุกขึ้นได้ ฮ่องเต้ทรงกังวลเกี่ยวกับพระวรกายของไทเฮา ดังนั้นจึงถามความเห็นของชูเซี่ยอย่างไม่มีทางเลือก

ฝนหนักหยุดตกไปแล้วสองวัน วันนี้ช่วงบ่ายอากาศก็เริ่มอึมครึม ฮ่องเต้.. เงยพระพักตร์มองท้องฟ้าที่มืดครึ้มอึมครึม ในอากาศมีกลิ่นไอน้ำฝน … ใจของพระองค์ร้อนรน … "ไปเชิญท่านราชครูมา"

ราชครูเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฮ่องเต้ชำเลืองทอดพระเนตรเงียบ ๆ จากนั้นก็หันกายแล้วเดินเข้าไปในห้องทรงอักษร..

ราชครูเดินตามเข้าไป ...

ฮ่องเต้ตรัสอย่าง… "... หากเป็นแบบนี้ต่อไป … อาการประชวรของไทเฮา… หากเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เกินสามวันนี้…!" พระองค์… พูดอย่าง.. "ข้าสั่งให้ท่านคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาพวกนี้ ไม่ว่าจะต้องใช้เงินเท่าไหร่ ใช้คนมากน้อยแค่ไหน ข้าก็..."

ราชครูกล่าวว่า "ฝ่าบาท กระหม่อมเคยทูลไปแล้วว่าฝนที่ตกอยู่ในเวลานี้ไม่ปกติ เป็นเพราะดาวจื่อเวยอับแสง เภทภัยต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับฝ่าบาท หากไร้หนทางแก้ไขได้ทันเวลา ก็คงต้องได้แต่รอดูว่ามันจะมาถึงเมื่อไหร่ ฝ่าบาท ตอนนี้พระองค์ต้องเมตตาต่อท่านอ๋องเก้าให้มาก เพราะอ๋องเก้ารู้สึกตำหนิฝ่าบาทมากมายหรือกำลังชิงชังฝ่าบาทอยู่ เลยทำให้ความรู้สึกแบบพี่น้องลดลงอย่างมาก พอถึงเวลานั้น อ๋องเก้าก็ไม่อาจปิดกั้นเภทภัยให้ฝ่าบาทได้ อีกอย่าง ฝ่าบาทต้องรีบแต่งแม่นางผู้สูงส่งผู้นั้นเข้าวังให้เร็ว ระงับความอัปมงคลในวังหลัง พระอาการของไทเฮาก็จะหายดีเป็นปติพ่ะย่ะค่ะ"

"เรื่องแต่งตั้งสนมจะรีบร้อนได้ที่ไหนกัน" พระเนตรของฮ่องเต้ฉายประกายวาบ "ยังมีวิธีอื่นที่สามารถรักษาโรคของไทเฮาได้หรือไม่"

ชะงักไปชั่วครู่ เขาถามขึ้นมาอีกว่า "สิ่งอัปมงคลวังหลังก่อความวุ่นวาย เป็นเพราะวิญญาณชูเซี่ยที่เป็นชายาอ๋องหนิงอันแต่กาลก่อนก่อกวนใช่หรือไม่ ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้เจ้าบอกให้ข้ามอบตำแหน่งรัชทายาทให้เฉินเย่น ดังนั้น นางจึงเป็นชายาของรัชทายาท หากเป็นแบบนี้แล้วจะยังช่วยแก้ไขปัญหาได้อีกหรือ"

ราชครูส่ายหน้าแล้วกล่าว "ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เคยบอกว่าชายาอ๋องหนิงอันเป็นตัวอัปมงคล แต่ในทางตรงกันข้าม กลับหญิงผู้สูงส่งในเวลานี้ต่างหาก และมันจะเป็นการส่งชายาอ๋องหนิงอันข้างกายฝ่าบาทในช่วงเวลาที่มืดมน นอกจากหญิงสูงส่งผู้นี้แล้วก็ไม่มีใครสามารถยับยั้งความอัปมงคลนี้ได้อีก"

"ข้าเป็นลูกมังกรสวรรค์ ข้าก็ยับยังสิ่งอัปทงคลนั้นไม่ได้หรือ" ดูเหมือนฮ่องเต้จะไม่ค่อยพอพระทัย

ทันใดนั้นราชครูก็คุกเข่าทันที "กระหม่อมหมายความเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ เพียงแค่เวลานี้ไอมังกรของฝ่าบาทลดลง ดาวจื่อเวยอับแสง จึงไม่ควรที่จะไปต้านทานกับสิ่งอัปมงคลพ่ะย่ะค่ะ มีทางเดียวคือต้องแต่งหญิงสูงส่งผู้นั้นเข้าวังถึงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ" เขาหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ "ความจริงฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องแต่งตั้งหญิงสูงส่งผู้นั้นเป็นสนมทันทีก็ได้ เพียงแค่ฝ่าบาทให้หญิงสูงส่งผู้นั้นเฝ้าไข้ที่ตำหนักโส่วหนิง อีกอย่าง เชื่อว่าเพียงแค่หญิงสูงส่งผู้นั้นเข้าวัง ไม่เกินสามวันฝนต้องหยุดตกแน่พ่ะย่ะค่ะ"

"จริงรึ?" ฮ่องเต้ดีพระทัยยกใหญ่ ทั้งยังตรัถามสอีกว่า "ถ้าอย่างนั้นเภทภัยของข้า จะสามารถขจัดไปได้เลยหรือไม่"

ราชครูตอบว่า "หากเภทภัยของฝ่าบาทมาถึงเมื่อใด จะมาในทางไหนก็ไม่อาจเล็ดรอดเข้ามาได้พ่ะย่ะค่ะ เพียงจัดการให้อ๋องเก้าเข้าวังอยู่ใกล้ฝ่าบาทก็จะป้องกันเภทภัยได้ตลอด แต่เรื่องนี้มิอาจแพร่งพรายได้ นอกจากกระหม่อมและฝ่าบาทแล้ว ห้ามใครอื่นรู้อีกเด็ดขาด มิเช่นนั้น เกรงว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงพ่ะย่ะค่ะ"

ฮ่องเต้เงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็ตะโกนขึ้นมา “เสี่ยวเต๋อจื่อ!”

เสี่ยวเต๋อจื่อผลักประตูเข้ามาแล้วโค้งกายพูด “กระหม่อมอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้ตรัสว่า “ออกคำสั่งให้ท่านหมอเวินกับอ๋องเก้าเข้าวังมาเฝ้าไข้ ไม่มีคำสั่งจากข้าก็ออกจากวังไม่ได้”

เสี่ยวเต๋อจื่อตอบรับอย่างแข็งขัน “พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

หลี่เฉินเย่นเข้าวังมาเฝ้าไข้อยู่ก่อนแล้ว ช่วงเวลาเที่ยงคืนฝนเริ่มตกเปาะแปะ เขาเป็นห่วงชูเซี่ยจึงเรียกคนเข้ามาให้ออกจากวังไปดูนาง

เด็กที่รับคำสั่งเพิ่งออกจากประตูใหญ่ตำหนักโส่วหนิงไปก็เห็นชูเซี่ยกับอ๋องเก้าเดินเข้ามาด้วยกัน

เสื้อของชูเซี่ยเปียกไปครึ่งหนึ่ง ผมแนบติดกับหน้าผาก หยดน้ำไหลหยดลง อาจเป็นเพราะรีบร้อนออกมาและไม่ได้สวมเสื้อคลุม นางจึงหนาวจนปากสั่นนิด ๆ

หลี่เฉินเย่นมองด้วยความเจ็บปวดใจอย่างถึงที่สุด แต่เสด็จพ่อเสด็จแม่ รวมถึงบรรดาสนมยังอยู่ในตำหนักโส่วหนิง เขาจึงทำอะไรได้ไม่มากนัก