ตอนที่ 91 คนที่ช่วยขวางภัย

ตอนที่ 91 คนที่ช่วยขวางภัย

“เป็นอาการปวดแบบใดกันแน่” หลี่เฉินเย่นทำหน้างุนงง แต่เมื่อเห็นนางข่มตาหลับอย่างคนที่ต้องการข่มความเจ็บปวดก็ไม่อาจทำใจเอ่ยปากถามขึ้นอีก ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าอ๋องเก้า ทันใดนั้นชายหนุ่มก็คุกเข่าลงไปกับพื้น

อ๋องเก้าตกใจอย่างยิ่งที่จู่ๆชายหนุ่มก็ทำเช่นนี้ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ จะทำอะไรกันแน่”

สีหน้าหลี่เฉินเย่นเคร่งเครียด “เสด็จลุง พวกเราสายสัมพันธ์อาหลานกัน แม้ว่าจะไม่ได้เกิดจากสายเลือดโดยตรงแต่ทว่าความสัมพันธ์สายเลือดวงศ์ตระกูลเราก็แน่นแฟ้น หลานมีเรื่องอยากขอร้องให้ท่านช่วย”

“บอกมาเถิด อย่าเอ่ยคำว่าขอร้องเลย เจ้าเด็กคนนี้มีเรื่องอะไรจะให้ลุงช่วยก็เพียงแค่เอ่ยออกมาก็ได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าขอร้องเช่นนี้หรอก” อ๋องเก้าถอนหายใจออกมาอย่างระอา

ชูเซี่ยเหลือบมองหลี่เฉินเย่น นางไม่รู้ว่าชายหนุ่มกำลังตั้งใจจะทำอะไรกันแน่

หลี่เฉินเย่นมองมาที่อ๋องเก้าอย่างเว้าวอน “เสด็จลุง ยามนี้เสด็จพ่อย่อมต้องทราบข่าวว่าชูเซี่ยเกิดเรื่องแน่แล้ว ยามนี้เสด็จพ่อทรงเกิดความรักใคร่ในตัวนาง พระองค์ย่อมเสด็จมาแน่ หลานอยากขอร้องให้ท่านห้ามปรามเสด็จพ่อ เสด็จลุงช่วยให้หลานสมหวังกับชูเซี่ยด้วยเถิด”

อ๋องเก้าย่อมเข้าใจในความหมายของหลี่เฉินเย่นได้เป็นอย่างดี หากฮ่องเต้เสด็จมาถึงนี่เขาก็คงไม่มีสิทธิ์มาแสดงท่าทางห่วงใยได้อีกแล้ว แต่ทว่าจะให้เขาทำการขัดขวางฮ่องเต้ก็หาใช่เรื่องที่ทำได้โดยไม่ง่าย เขายังรู้สึกไม่เข้าใจอยู่หลายส่วน

ชูเซี่ยดูออกว่าอ๋องเก้ามีท่าทีลำบากใจ แต่ความจริงก็คือนางไม่อยากจะพบหน้าของฮ่องเต้ในเวลานี้เลยสักนิด นางแค่อยากให้เวลาที่นางเจ็บปวดมีเพียงคนที่นางรักอยู่ข้างกายคอยดูแลนางก็เพียงพอแล้ว หญิงสาวเอ่ยกับอ๋องเก้า “จื่อซวน ท่านมานี่หน่อยข้าจะสอนท่านว่าควรทำเช่นไร”

อ๋องเก้าแทบถลาเข้ามา “เจ้าบอกมาได้เลย”

“ตอนที่ท่านไปหาเขา หลังจากที่ถวายบังคมเสร็จแล้วก็ให้แสร้งทำเป็นปวดหัวทันที!”

อ๋องเก้าขมวดคิ้ว “เจ้าหมายความว่า...”

“ใช่แล้ว!” ชูเซี่ยหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ฮ่องเต้ทรงรับสั่งให้อ๋องเก้าเข้าเฝ้า ขอเพียงแค่เขาคิดจะหาทางหยุดฝ่าบาทก็มีเพียงอย่างเดียวคืออ๋องเก้าต้องล้มป่วยเท่านั้น หาดเขาป่วยขึ้นมาท่านอ๋องจะต้องเชิญท่านราชครูมาอย่างแน่นอน ท่านราชครูเป็นคนของเขา เขาย่อมสามารถสมคบคิดกับท่านราชครูได้ว่าจะให้ท่านราชครูเอ่ยทูลต่อฝ่าบาทอย่างไร

อ๋องเก้าเข้าใจได้ในทันที เดิมทีเขาเองก็รู้สึกผิดที่ลากชูเซี่ยมาพบเจอเรื่องไม่ดีเช่นนี้ ดังนั้นเรื่องเล็กน้อยเท่านี้หากจะทำให้เขาพอที่จะไถ่โทษนางได้บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่นางล้มป่วยเช่นนี้ เพียงแค่เห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ทำให้เขาอดที่จะปวดใจไม่ได้

หลังจากที่อ๋องเก้ากลับไปแล้ว หมอหลวงก็เข้ามา ชูเซี่ยรู้ว่าหลวงไม่มีทางวินิจฉัยอาการของนางได้แน่ นางจึงเอ่ยกับหมดหลวงว่า “ข้ามีก้อนนิ่วในไต ทุกครั้งที่ข้ากินเต้าหู้หรือดื่มชามากเกินไปอาการปวดก็จะกำเริบขึ้นมา ท่านเพียงแค่จัดยาต้มหญ้าจินเฉียนมาให้ข้าก็พอแล้ว”

หมอหลวงเอ่ยอยากลำบากใจ “แตทว่าอย่างไรเสียท่านก็สมควรให้พวกข้าตรวจชีพจรให้ท่านเสียก่อนเถิด หากไม่เช่นนั้นเกิดฝ่าบาททูลถามอาการของท่านพวกข้าจะทูลต่อพระองค์ไม่ได้เอานะขอรับ”

“พวกท่านก็แค่ทูลไปว่าข้าหายปวดแล้ว เพียงแค่พักอีกสักวันสองวันก็ดีขึ้นแล้ว ไปทูลเช่นนี้เถิด”

หมอหลวงมีท่าทีลังเลเล็กน้อย แต่ชูเซี่ยกลับหลับตาลงอย่างไม่คิดจะฟังคำทัดทานอีก “ข้าเป็นหมอ เรื่องร่างกายข้าย่อมชัดเจนที่สุด ไม่ต้องพูดแล้ว กลับไปเถิด”

หมอหลวงจึงจำต้องถอดใจและยอมจัดเทียบยาเป็นต้นหญ้าจินเฉียนมาให้นางแต่โดยดี จากนั้นก็ยอมถอยกลับไป

หลี่เฉินเย่นเดินกลับมานั่งตรงหัวเตียงนางก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่สบายใจ “เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมให้หมอหลวงรักษาเล่า”

ชูเซี่ยดึงมือหนาของเขามาวางไว้บนหน้าอกของตนเอง หลี่เฉินเย่นมีสีหน้าแปลกใจแต่ทว่าเมื่อมือหนาถูกวางทาบลงบนหน้าอกของนาง ใบหน้าก็ถึงกับถอดสี ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและมองมาที่นางด้วยความตื่นตระหนก “หัวใจ...หยุดเต้น?”

ชูเซี่ยส่ายศีรษะน้อยๆ “ไม่ต้องเป็นห่วง อีกไม่กี่ชั่วยามก็ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ เมื่อครู่ตอนที่อ๋องเก้าอยู่ที่นี่ข้าไม่กล้าพูดออกไป แต่ว่าข้ากินยาวิเศษเข้าไป ยาชนิดนี้หลังจากกินเข้าไปแล้วจะฟื้นฟูร่างกายได้เร็วอย่างยิ่ง แต่ทว่าหากกินเข้าไปแล้วผู้ที่กินจะเจ็บปวดอยู่นานหลายชั่วยาม หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลานั้นไปได้ก็จะหายเจ้าค่ะ”

หลี่เฉินเย่นประหลาดใจอย่างยิ่ง “เป็นยาแบบใดกันที่จะฟื้นฟูร่างกายเจ้าได้เร็วเพียงนี้”

ชูเซี่ยส่ายหน้าเบาๆ “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน ยานี้เป็นยาวิเศษที่อาจารย์มอบให้แก่ข้า หลังจากกินเข้าไปแล้วข้าจะมีกำลังวังชาวิ่งได้รวดเร็วเร็วยิ่งนัก ท่านอาจารย์กล่าวว่ายาชนิดนี้กินเข้าไปจะช่วยปกปักษ์รักษาตัวเองน่ะเจ้าค่ะ” ชูเซี่ยหลีกเลี่ยงเรื่องที่เกี่ยวกับวิญญาณเพราะเกรงว่ามันจะน่าเหลือเชื่อเกินไปสำหรับคนในยุคนี้มากเกินไปหน่อย แต่นางเพียงแค่อยากให้เขาได้รับรู้ว่านางสามารถดูแลตนเองได้และนางจะไม่เป็นอะไรเพื่อให้เขาคลายความกังวลใจเรื่องนางได้บ้างไม่มากก็น้อย

หลี่เฉินเย่นเอ่ยถามขึ้น “อาจารย์ของเจ้าเก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ แต่ทว่าในเมื่อเจ้ามียาวิเศษเช่นนี้อยู่ในมือเหตุใดจึงไม่นำมันออกมาใช้ตั้งแต่แรกเล่า”

“ข้าไม่ใช่เพิ่งบอกท่านไปหรือเจ้าคะ ว่ายาตัวนี้หากกินเข้าไปจะทำให้ร่างกายเจ็บปวดอยู่หลายชั่วยาม หากไม่จำเป็นจริงๆ

ข้าก็ไม่อยากกินหรอกเจ้าค่ะ แต่ทว่าในยามนี้เราอยู่ในวังหลวง อีกทั้งเสด็จพ่อของท่านก็ยังไม่ชัดเจน ดังนั้นข้าจึงจำต้องทนเจ็บปวดกินยาตัวนี้ลงไป”

หลี่เฉินเย่นลูบไล้ใบหน้านางอย่างเบามือ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเวทนาสงสาร “ขอโทษเจ้าด้วยที่เปิ่นหวางไม่ได้เรื่องไม่อาจปกป้องคุ้มครองเจ้าได้”

ชูเซี่ยเอื้อมมือไปกอบกุมมือของเขาไว้ จากนั้นก็ยิ้มหวาน “เด็กโง่ ระหว่างพวกเรายังจะพูดจาเช่นนี้กันอีกหรือ” ทั้งสองคนมองสบสายตากันด้วยความเสน่หา ดวงตาเป็นกระกายราวกับมีน้ำหล่อเลี้ยงอยู่ในนั้น

ความยากลำบากและอุปสรรคมากมายที่คนทั้งคู่เคยเผชิญมาเป็นเหมือนกับด่านพิสูจน์ความรักของพวกเขาทั้งสอง เพราะว่าที่นี่คือโซ่วหนิงกงที่ประทับขององค์ไทเฮา วังหลวงทุกฝ่ายต่างก็อยู่ในอำนาจขององค์ไทเฮาแต่เพียงผู้เดียว แต่เพราะช่วงระยะนี้องค์ไทเฮาประชวนหนักทำให้ไม่ค่อยมีผู้ใดกล้ามารบกวน นอกเสียจากพระองค์จะมีรับสั่งให้ผู้ใดเข้าเฝ้า เวลานั้นฮ่องเต้จึงจะมีรับสั่งเชิญคนผู้นั้นไปพบได้ คนนอกที่ไม่ได้รับเชิญไม่อาจเข้าพบองค์ไทเฮาโดยเด็ดขาด

หลังจากที่ท่านอ๋องเก้าออกจากตำหนักของไทเฮาแล้วก็มุ่งตรงไปยังห้องทรงพระอักษรทันที

ฮ่องเต้ที่ทรงทอดพระเนตรฎีกาอยู่ในห้องเมื่อทรงได้ยินเสี่ยวเต๋อจื่อมากราบทูลว่าอ๋องเก้าขอเข้าเฝ้าก็ขมวดพระขนง “เขามาทำอะไรกัน?”

พอดีกับที่องครักษ์ให้เสี่ยวเต๋อจื่อเข้ามากราบทูลฮ่องเต้ถึงอาการป่วยของชูเซี่ยเข้าพอดี แต่ทว่าเสี่ยวเต๋อจื่อกลับเลือกที่จะเอ่ยทูลเรื่องของอ๋องเก้าเสียก่อน เพราะเขารู้ดีว่าควรเรียงลำดับความสำคัญเช่นไร “ท่านอ๋องเก้าไม่ได้กล่าวไว้พะย่ะค่ะ แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้วดูเหมือนจะมีความสุขมากเลยพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ให้เขาเข้ามา!”

เสี่ยวเต๋อจื่อรับคำจากนั้นก็หมุนกายออกไปเพื่อเชิญท่านอ๋องเก้าเข้ามา

“น้องขอถวายบังคม...” อ๋องเก้ายังไม่ทันจะเอ่ยคำถวายบังคมเสร็จก็ยกมือกุมขมับจากนั้นก็ยืนซวนเซ “ไอ้หยา...” อ๋องเก้ากุมขมับไว้แน่นจากนั้นก็ร้องออกมาและฟุบลงไปหมอบลงกับพื้น

ฝ่าบาททรงตกพระทัยอย่างยิ่ง รีบร้อนตรัสกับเสี่ยวเต๋อจื่ออย่างรวดเร็ว “รีบพยุงอ๋องเก้านั่งลงเดี๋ยวนี้!”

เสี่ยวเต๋อจื่อเองก็หัวใจหล่นวูบ รีบร้อนถลาเข้าไปพยุงร่างของอ๋องเก้ามานั่งลงที่เก้าอี้ “อ๋องเก้าไม่สบายหรือพะย่ะค่ะ”