ตอนที่146 ความรักลึกซึ้ง

ตอนที่146 ความรักลึกซึ้ง

สิ่งที่ชูเซี่ยต้องการจากเชียนซานก็ความวู่วามนี่ล่ะ

เพราะอย่างนั้นพวกนางทั้งสองจึงเดินทางไปที่จวนใต้เท้าซือคงทันที

ชูเซี่ยเดินนำหน้าในขณะที่เชียนซานเดินตามนางมาด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนนางก็เกิดอาการลังเลขึ้นมาเล็กน้อย ชูเซี่ยเห็นท่าทางเช่นนั้น “รู้สึกเสียใจภายหลังแล้วหรือไม่ หากรู้สึกเสียใจพวกเราก็กลับกันเถิด!”

เชียนซานส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าแค่รู้สึกกลัวเล็กน้อยเท่านั้น!”

ชูเซี่ยหัวเราะ หญิงสาวที่เป็นยอดฝีมืออันดับต้นๆของพรรคมังกรเหินที่ไม่ว่าเผชิญหน้ากับศัตรูหน้าไหนก็ไม่เคยหวาดกลัว แต่ตอนนี้กลับเกิดอาการยามที่ต้องไปพบหน้าบิดามารดาที่แท้จริงเสียนี่ ชูเซี่ยเอื้อมมือไปดึงแขนนางไว้ “กลัวอะไรกัน เจ้าควรมีความสุขถึงจะถูก!”

เชียนซานถลึงตาใส่ชูเซี่ย “แล้วถ้าหากว่าพวกเขาไม่ใช่บิดามารดาที่แท้จริงของข้าเล่า” เชียนซานยีหัวตนเองจนยุ่งเหยิง “ข้าเข้าใจมาตลอดว่าท่านแม่ของข้าตายไปตั้งแต่ข้ายังเด็กแล้ว แต่จู่ๆข้าก็มีครอบครัวใหญ่โผล่มา ท่านคิดหรือว่าข้าจะทำใจเชื่อได้ง่ายๆ ข้ากลัวว่าหากข้าเชื่อเช่นนั้นแล้ววันหนึ่งมันกลายเป็นแค่เรื่องโกหกเล่าข้าจะทำอย่างไร!”

ชูเซี่ยรู้สึกสงสารอีกฝ่ายไม่น้อย เด็กคนนี้เคยชินกับการอยู่ตัวคนเดียวมาโดยตลอดทั้งยังแบกรับชาติกำเนิดต้อยต่ำอย่างการเป็นเด็กกำพร้ามาตลอด นางไม่เคยคาดฝันมาก่อนว่าจะได้พบเจอครอบครัวที่แท้จริง และไม่เคยคาดคิดว่ามันจะเป็นครอบครัวใหญ่เช่นนี้ด้วย ตัวนางเองไม่ยอมเชื่อ หัวใจของนางเองก็ไม่กล้ายอมรับ

ความรู้สึกเช่นนี้ก็คล้ายกับคนเสียสติที่ถูกรางวัลที่หนึ่ง ใจหนึ่งก็คิดว่าตนเองฝันไปอีกใจก็กลัวว่ามันจะไม่ใช่เรื่องจริง

ชูเซี่ยเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เชียนซาน เจ้าเหมาะกับการที่จะมีครอบครัวที่แสนสุขนะรู้ไหม”

เชียนซานกระพริบตาปริบๆ “จริงหรือ แต่ตั้งแต่เล็กจนโตข้าไม่เคยมีมาก่อนเลยนะเจ้าคะ!”

“สวรรค์ติดค้างเจ้าย่อมต้องใช้คืนให้เจ้า นี่ไงล่ะที่เขาเรียกว่าสวรรค์มีตา”

เชียนซานมองใบหน้าของชูเซี่ย “หากว่านี่เป็นสิ่งที่สวรรค์ใช้คืนให้ข้าจริงๆข้าก็จะเชื่อว่าสวรรค์มีตา!”

จวนใต้เท้าซือคงเห็นว่าชูเซี่ยและเชียนซานกลับมาอีกครั้งก็ให้การต้อนรับอย่างดีทั้งยังนำทางพวกนางไปจนถึงห้องนอนฮูหยินอีกด้วย

ท่านใต้เท้าซือคงเมื่อเห็นชูเซี่ยมาก็กำลังจะอ้าปากเอ่ยถามว่าเหตุใดจึงไม่พักผ่อนแต่สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเชียนซานที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าประตู

ดวงตาของชายวัยกลางคนเป็นประกายยินดี เขารีบวิ่งออกไปหน้าประตูก่อนจะรีบเอ่ย “อ้อ มาแล้วหรือ เข้ามาก่อนสิ!” กล่าวจบ เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก เพียงยืนเฉยๆจ้องมองมาทางเชียนซานอย่างระมัดระวัง

เชียนซานขานรับแต่นางไม่ได้มองหน้าของท่านใต้เท้าซือคง แต่นั่นไม่ใช่เพราะนางรู้สึกเกลียดชังอีกฝ่ายแต่อย่างใด นางเองก็คล้ายกับใต้เท้าซือคงก็คือไม่รู้จะมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไรดี ดังนั้นจึงเลือกที่จะไม่มองดีกว่า

ชูเซี่ยกล่าวกับเสนาบดี “เชียนซานอยากมาดูอาการฮูหยินของท่านว่าเป็นอย่างไรบ้าง” กล่าวจบนางก็ส่งสายตาให้ท่านเสนาเป็นนัยยะบางอย่าง

แรกเริ่มใต้เท้าซือคงก็งุนงงแต่ทว่าเขาก็นึกถึงสิ่งที่ชูเซี่ยพูดกับเขาก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ “หลังจากที่ท่านออกไปจากจวนอาการก็เป็นเช่นนี้ตลอด ไม่ยอมตื่นขึ้นมาเสียที ท่านหมอจูเก๋อก็ไม่กบ้าออกห่างจากนางแม้แต่ก้าวเดียวเพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาง!”

“กำลังใจสำหรับผู้ป่วยเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะกำลังใจจะทำให้นางมีความหวังที่จะอยู่ต่อ” นางหันมาหาเชียนซาน “พร้อมหรือยัง ถ้าเช่นนั้นก็เข้าไปกันเถิด!”

เชียนซานหันไปมองใต้เท้าซือคงอย่างรวดเร็วและก็พบว่าอีกฝ่ายก็กำลังมองมาที่นางเข่นกัน ใบหน้าของนางเริ่มฉายแวว

ซับซ้อน ตาแก่คนนี้ก่อนหน้านี้เหตุใดนางจึงมีอคติต่อเขาได้นะ ครึ่งหนึ่งนางเคยไม่ชอบขี้หน้าเขามากแต่ทว่ามาตอนนี้นางกลับรู้สึกว่าเขาก็ดูเจริญหูเจริญตาไม่เบา!

เชียนซานพยักหน้าก่อนจะเอ่ยกับชูเซี่ย “เจ้าค่ะ พวกเราเข้าไปกันเถิด!”

ใต้เท้าซือคงไม่เข้าใจว่าพวกนางกำลังจะทำอะไรกัน แต่ทว่าเขาก็เป็นคนที่รู้จักวางตัว แม้ว่าจะไม่ใจว่าแผนการของชูเซี่ยคืออะไรแต่เขารับรู้ได้ว่าชูเซี่ยกำลังต้องการช่วยเขา ดังนั้นเขาก็ไม่ได้ถามอะไรแต่ยอมปล่อยพวกนางสองคนเข้าไปในห้องนอนของฮูหยินแต่โดยดี

เชียนซานมองคนที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงด้วยดวงตาแดงก่ำ นางหน้าไปทางอื่นยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจนหมด จนกระทั่งมั่นใจว่าดวงตาของนางแห้งสนิทแล้วจึงหันกลับมาหาชูเซี่ย “ตอนนี้เราควรทำอย่างไรต่อดีเจ้าคะ”

จูเก๋อหมิงเองก็มองมาที่ชูเซี่ยเช่นกัน เขาเข้าใจชูเซี่ยได้แทบจะทันทีจึงไม่ได้เข้ามาร่วมบทสนทนาก่อนหน้า คุณชายจางทั้งสามก็พร้อมหน้าพร้อมตากันอยู่ที่ข้างเตียงของฮูหยินจางด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า แต่สายตาของพวกเขาที่มองมาที่เชียนซานเปร่งประกายวาววับ น้องสาวคนนี้ทำให้ทุกคนในบ้านต้องทุกข์ทรมานมาหลายปี ในที่สุดนางก็กลับมาแล้วเป็นเรื่องที่น่ายินดีเหลือเกิน

ชูเซี่ยดึงเชียนซานมานั่งที่ข้างเตียงจากนั้นก็พูดขึ้น “อีกสักครู่ตอนข้าฝังเข็มให้นางเจ้าก็กระซิบคำพูดอะไรก็ได้ข้างหูนางนะ ในใจเจ้าคิดอย่างไรก็พูดออกมาให้หมด ตรงนี้มีแต่คนกันเองไม่มีใครหัวเราะเจ้าอย่างแน่นอน!”

กล่าวจบนางก็หยิบเข็มทองออกมาและฝังลงไปที่ศีรษะของฮูหยินและเรื่อยลงมาตามร่างกาย