ตอนที่212พี่น้องรักกัน

ตอนที่212พี่น้องรักกัน

ตำหนักไทเฮา

หลี่เฉินเย่นสั่งไม่ให้สนมทุกคนมารบกวนไทเฮา

สนมก็คิดไปต่างๆนาๆแต่ว่าหลี่เฉินเย่นไม่ได้สนใจอะไรพอสั่งแล้วหรงกุ้ยไทเฟยก็ถอนหายใจต่อไปก็ไม่ต้องเป็นคนร้ายแล้ว

วันนี้เสี่ยวไฉพาเด็กแฝดมากินข้าวคืนก่อนเสียวไฉพึ่งรู้ว่าเด็กแฝดนี้เป็นลูกของชูเซี่ยนางตื่นเต้นดีใจจนร้องไห้

พอได้ยินหรงกุ้ยไท่เฟยสั่งให้นางไปดูกแลเด็กๆก็ดีใจมากและถามชูเซี่ยตลอดว่าจะได้เข้าวังเมื่อไหร่

ไทเฮาวันนี้สดใสขึ้นกว่าปกติตั้งแต่กินยาแล้วหมอก็บอกว่าให้อยู่ในห้องเฝ้าดูอาการไปก่อนทำเอาไทเฮาไม่พอใจมากเอาแต่ไล่หมอออกไป

ทุกครั้งหมอเห็นแบบนี้ก็อดยิ้มไม่ได้:“กระหม่อมไปไม่ได้ครับถ้าท่านหมอชูรู้เยวกระหม่อมโดนด่าเอา”

“เจ้าอยู้ตรงนี้แล้วข้าไม่สบายใจเดี๋ยวก็มาตรวจนั้นตรวจนี้ทำเหมือนข้าจะตายแล้ว”ไทเฮาพูดต่อ

หลี่เฉินเย่นพึ่งเข้ามาก็ได้ยินไทเฮาพูดเช่นนี้ก็ยิ้ม:“ท่านแม่ถ้าเห็นเขาแล้วไม่สบายใจก็ให้เขาเอาเก้าอี้ไปนั่งเฝ้าข้างนอกก็ได้นี่”

พอท่านหมอเห็นหลี่เฉินเย่นเดินเข้ามาก็รีบทำความเคารพ“ฝ่าบาทมาเสียทีนะพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่เฉินเย่นยิ้มและโบกมือไป“ไปเถอะทำตามที่ข้าบอก”

ท่านหมอก็พูดต่อว่า:“พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะออกไปนั่งรอด้านนอกเอง”

พูดจบก็เอาเก้าอี้ออกไปนั่งรอด้านนอกตรงมุมมุมนี้เห็นไทเฮาชัดเจนมาก

ท่านหมอชูให้เขาตรวจอาการของไทเฮาบ่อยๆดังนั้นเขาเลยไม่กล้าทำผิดท่านหมอชูสั่งยามาพอเขาดูแล้วก็แปลกเหมือนจะเป็นยาที่ไม่ได้ผล

แต่ว่าเขารู้ว่าท่านหมอชูไม่ใช้ยามั่วแน่นอนที่นางทำเช่นนี้ต้องมีเหตุผลแน่นอน

ที่สำคัญนางยังเขียนไว้ข้างลางว่าพอต้มยาเสร็จก็เอาเหล้าหยดลงไปและต้องหยดหลังจากหนึ่งชั่วโมงให้ไทเฮาดื่มเหล้ายา

ถึงแม้ไม่รู้ว่าทำแล้วมีประโยชน์อะไรแต่ว่าเขาเห็นไทเฮามีอาการดีขึ้นก็ไม่สงสัยแล้ว

ที่สำหคัญนางนั่งแล้วครึ่งชั่วโมงยังไม่เวียนหัวเลยนี่ก็เป็นเก้าสำคัญมาก

อาการไอก็หายไปเยอะมากเมื่อก่อนตอนไอนางไอไม่หยุดจนแทบหายใจไม่ออกตอนนี้ไอก็ยังเยอะอยู่แต่ว่าไม่หนักเหมือนเมื่อก่อน

“จิงโม่กับฉองเหลาล่ะ?”หลี่เฉินเย่นมองไปรอบๆก็ไม่เห็นเด็กแฝด“เสี่ยวลู่จือบอกว่าพวกเขามาแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ไทเฮามองไปนอกหนาต่างและพูดว่า“อยู่ด้านหลังคัดหนังสืออยู่บอกว่าถ้าคัดไม่หมดก็ไม่ออกมา”

เสียงนางดูสงสัยมากถึงแม้ว่าเด็กแฝดจะมานานแล้วแต่ว่าไม่ได้พูดกับนางเยอะก็ให้หว่านเหนียงยกโต๊ะมาให้และเริ่คัดหนังสือกัน

นางรอนานมากก็ไม่เห็นหลานๆมาพูดกับนางเลย

หลี่เฉินเย่นเนเข้าไปก็เห็นว่าเด็กๆกำลังคัดหนังสอกันอยู่

หลี่เฉินเย่นดูเข้าไปพวกเขากำลังเขียนเชียนจือเหวิ่นและเห็น่วาตัวหนังสือหยึกหยักๆแต่ก็ตรงๆไม่บิดงอไปมาแต่ว่าเด็กอายุสี่ขวบครึ่งเขียนได้ขนาดนี้ก็ดีแล้ว

หลี่เฉินเย่นภูมใจมากนี่เป็นลูกของเขา

“ไม่ต้องเขียนแล้วล่ะมาคุยกับพ่อก่อนมา”หลี่เฉินเย่นพูด

จิงโม่เงยหน้าขึ้นมาและพูดว่า:“ท่านพ่อคืนนี้ท่านแม่กลับมาตอนกลับมาพวกเราจะคัดให้เสร็จเจ้าค่ะถ้าคัดไม่หมดพรุ่งนี้ต้องเพิ่มเป็นสองเท่า”

หลี่เฉินเย่นมองไปที่ฉองเหลา“ท่านแม่ให้พี่คัดไม่ใช่เหรอ?งั้นเจ้าคัดทำไม?”