ตอนที่24 คำถามเกี่ยวกับชีวิต

ตอนที่24 คำถามเกี่ยวกับชีวิต

หลี่เฉินเย่นมิได้เอ่ยถามว่ามีอะไรอยู่ในห่อสัมภาระนั่น เพียงแค่เอ่ยปากถาม“เราออกเดินทางกันได้หรือยัง”

ชูเซี่ยพยักหน้าหงึกๆ ก่อนชำเลืองมองบริเวณด้านหลังของเขา“มีเพียงเราสองคนหรือเพคะ”

“เจ้าคิดว่าต้องไปกันกี่คนเล่า ข้าขอเตือนเจ้า ทางที่ดีอย่าทำอันใดให้ข้าต้องลำบาก เจ้าต้องดูแลตัวเจ้าเอง ข้าจะไม่ตามดูแลเจ้าเด็ดขาด”หลี่เฉินเย่นเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา การเดินทางคราวนี้ หนทางยากลำบาก นอกจากเหล่าอสรพิษที่เขาเป็นกังวลแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่น่ากังวลเช่นกันคือบริเวณเขาเทียนหลางมีโจรภูเขาอยู่ไม่น้อย ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยเขาจึงไม่นำผู้ติดตามมาสักคน นั่นก็เพื่อลดความสนใจของโจรเหล่านั้น ไม่ให้เป็นที่สะดุดตาเกินไปนัก ปัญญาใดที่หลีกเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง มิใช่ว่าเขาเป็นคนขลาด เพียงแต่หากเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นในระหว่างการเดินทางครั้งนี้จะเป็นการเสียเวลาไปเปล่าๆ ชูเซี่ยพูดถูกอยู่หนึ่งคำ ยามนี้ทุกเวลาที่ผ่านไปในทุกขณะล้วนขึ้นอยู่กับชีวิตของพระชายาเจิ้นหยวน หากยังต้องเผชิญหน้ากลับกลุ่มโจรภูเขาอีกคงเสียเวลาไปโดยใช่เหตุ

ชูเซี่ยขึ้นรถม้าวางห่อผ้าไว้ข้างกาย ก่อนจะนั่งเงียบๆมิได้กล่าวอะไรออกมา

รถม้าค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงวิ่งไปตามเส้นทางเรื่อยๆ ชูเซี่ยเกิดความรู้สึกเวียนหัวอยู่บ้าง นางจึงเลิกผ้าม่านขึ้นเล็กน้อยเพื่อรับลมจากภายนอก ยามนี้เริ่มเข้าสู่สารทฤดูแล้ว ปลายเดือนแปดย่างเข้าสู่เดือนเก้า อากาศยามกลางวันร้อนอบอ้าวอยู่บ้าง แต่ยามค่ำคืนเช่นนี้ก็นับว่าพอเย็นสบาย ยามนี้ภายนอกรถม้ามืดสนิทจนนางมิอาจมองเห็นฝ่ามือของตน หากหนทางขึ้นเข้ามืดมิดตลอดทางเช่นนี้ก็นับว่าอันตรายมิใช่น้อย

หลี่เฉินเย่นให้คนรับใช้ช่วยขับรถม้า แล้วเขาเองก้เข้าไปนั่งในรถ แต่มิได้เอ่ยอันใดกับชูเซี่ยเลยแม้แต่ครึ่งคำ ภายในรถม้าหลี่เฉินเย่นเพียงแค่มองดูภาพเขียนของหญ้าหลินเฉ่าและพิจารณาอย่างเงียบๆเท่านั้น เขาเห็นว่าการพาชูเซี่ยขึ้นเขามาด้วย รังแต่จะเป็นภาระสำหรับเขาก็เท่านั้น ดังนั้นเขาจึงเห็นสมควรว่าเมื่อรถม้าเคลื่อนถึงบริเวณตีนเขา ที่แห่งนั้นมีโรงเตี้ยมอยู่แห่งหนึ่ง เขาจะให้นางอาศัยค้างแรมที่นั่น รอจนเขาเก็บหญ้ากลับมาก็จะรับนางจากนั้นจึงจะเดินทางกลับเมืองหลวงด้วยกัน

หุบเขาเทียนหลางเป็นเขาสูงชัน ต่อให้ผู้ที่ขึ้นเขาจะเป็นผู้มีวรยุทธล้ำเลิศเพียงใดก็ใช่ว่าจะขึ้นไปถึงยอดเขาได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงสตรีนางหนึ่งที่ไม่เป็นแม้แต่วรยุทธ รังแต่จะเป็นภาระแก่เขาก็เท่านั้น ตัวเขาเองเคยไปหุบเขาแห่งนั้นมาแล้วครั้งหนึ่งภูมิศาสตร์บริเวณนั้นเป็นเช่นไรเข้าย่อมทราบดี สตรีเช่นนางมิมีทางปีนขึ้นเขาลูกนั้นได้อย่างแน่นอน หากนางยังดึงดันที่จะไปอีกก็รังแต่จะเป็นภาระให้แก่ตัวเขาเอง

ยามนี้ชูเซี่ยรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก นางนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตนเองพยายามช่วยรักษาชีวิตพระชายาเจิ้นหยวนด้วยวิธีการต่างๆ ภายใต้ข้อจำกัดมากมายของการแพทย์ในยุคสมัยนี้ การที่นางสามารถรักษาทารกในครรภ์ของพระชายาได้นั้นก็ยากเย็นแสนเข็ญแล้ว ชีวิตของคนเรามิอาจเพิ่งแต่โชคชะตาเพียงอย่างเดียว นางจะต้องตามหาหญ้าหลินเฉ่ามารักษาพระชายาเจิ้นหยวนให้จงได้ นางมิอาจทนให้องค์ชายน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกต้องขาดมารดาของตนไปได้

“หากเจ้าเหนื่อยถึงเพียงนี้ก็ไม่ควรตามข้ามาเสียทีแรก”หลี่เฉินเย่นเห็นท่าทางอ่อนเพลียของนางก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง หนทางที่พวกเขาเดินทางยังอีกไกลนัก หากเพียงเท่านี้นางก็เหนื่อยแล้ว เช่นนั้นต้องใช้เวลานานเท่าใดกันจึงจะเดินทางถึง ดูท่าว่าการที่เขาตัดสินใจทิ้งนางไว้ที่โรงเตี้ยมเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วจริงๆ

“ยามนี้มีเวลาให้พักผ่อน ย่อมต้องพักเอาแรงไว้ หม่อมฉันทราบดีว่าหนทางข้างหน้าอันตรายยิ่งนัก จึงต้องนอนออมแรงไว้จึงจะถูก”ชูเซี่ยเอ่ยตอบ ไม่คิดจะลืมตาขึ้นมามองอีกฝ่าย

หลี่เฉินเย่นไม่ชอบใจอย่างยิ่งกับท่าทางมิแยแสของนาง“หนทางอันตรายเพียงใดก็หาเกี่ยวข้องกับเจ้าไม่ ข้าจะให้เจ้าอาศัยพักแรมที่โรงเตี้ยมบริเวณตีนเขาเทียนหลาง รอข้าเก็บสมุนไพรกลับมาได้จากนั้นข้าจะพาเจ้ากลับวังพร้อมกัน”

ชูเซี่ยลืมตาขึ้นทันที นางมองเขาอย่างมิเข้าใจ“ท่านกล่าวเช่นนี้ หมายความว่าจะมิยอมพาข้าขึ้นเขาไปด้วยงั้นหรือ”

“พาเจ้าขึ้นเขาเป็นเรื่องร้ายมากกว่าดีเสียอีก!”บุรุษตรงหน้าเอ่ยอย่างมิคิดจะไว้หน้านางเลยสักนิด

“แต่เสด็จพ่อ...”นางกำลังจะเอ่ยเถียง

“มิต้องหยิบยกเสด็จพ่อมาอ้างต่อข้า ข้าเป็นผู้นำเจ้าออกมา เจ้าต้องเชื่อฟังทุกคำพูดของข้า!”กล่าวจบ เชาก็หลับตาลง ตัดบทสนทนาลงแต่เพียงเท่านี้

ชูเซี่ยอดโมโหกับท่าทางเย็นชาไม่แยแสสิ่งใดของเขาอย่างมาก แต่ก็มิได้เอ่ยอันใดออกไปอีก ในหัวน้อยๆทบทวนหาวิธีทำอย่างไรก็ได้ให้เขายอมพานางขึ้นไปหุบเขากับเขาด้วย

หญ้าหลินเฉ่าเป็นสมุนไพรล้ำค่า หายากยิ่ง ผู้ที่ไม่เคยพบเห็นหญ้าชนิดนี้มาก่อนจะให้เดินดุ่มๆเข้าไปตามหาเช่นนั้นหรือ นั่นเป็นเรื่องยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก นางมิต้องการให้เขาไปเสียเที่ยว

ความเงียบปกคลุมภายในรถม้าอย่างรวดเร็ว แต่เพียงมินานหลี่เฉินเย่นก็เป็นผู้เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา“เจ้ามิต้องกังวลไปหรอก ต่อให้เจ้ามิได้ตามข้าขึ้นเขาไป ข้าก็จะทูลบอกเสด็จพ่อเองว่าเจ้าเองก็มีความดีความชอบมิใช่น้อย เจ้ามิจำเป็นต้องเปลืองแรงของเจ้าเลยแม้แต่น้อย มิดีหรือ”ต่อให้เด็กน้อยฟังยังทราบว่าเขาดูถูกนางอยู่

ที่แท้เขาคิดมาตลอดที่นางอาสาจะตามมาก็เพียงเพื่อต้องการความดีความชอบต่อหน้าพระพักตร์ของฝ่าบาท ทำดีหวังผลเช่นนั้นหรือ

ชูเซี่ยได้ยินเขากล่าวเช่นนั้น นางเพียงยิ้มหวานออกมาไม่โต้เถียงอันใด คร้านจะต่อความยามสาวความยืดกับคนแบบเขา เขารังเกียจนางถึงเพียงนี้ ต่อให้นางเอ่ยคำพูดแก้ตัวเป็นหมื่นๆคำ เขาก็มิเชื่อแม้แต่ครึ่งคำอยู่ดี

หลี่เฉินเย่นรู้สึกขัดแย้งในตนเอง เขามีคำถามมากมายภายในใจตนเองที่ต้องการจะถามออกไปมิน้อย แต่เพราะภายในใจตั้งแง่รังเกียจนางมาตลอด เขาจึงมิอาจเอ่ยปากถามออกไป แม้ว่าวันนี้ ภาพที่นางพยายามช่วยเหลือพระชายาเจิ้นหยวนจะทำให้เขารู้สึกประทับใจเพียงใด แต่ภายในใจของเขาก็ยังหลงเหลือความรู้สึกเกลียดชังนางอยู่ดี สตรีผู้นี้ยากจะคาดเดา นางมีจิตใจอำมหิต เจ้าอารมณ์ เรื่องมาก ข้อบกพร่องที่นางมีอยู่เข้าล้วนชัดเจนยิ่งกว่าใคร เขาจึงตัดสินใจว่าหากมิมีเรื่องจำเป็นอันใดเขาก็จะมิพูดกับนางเป็นดีที่สุด และในยามนี้เขากลับรู้สึกว่านางเปรียบเสมือนแม่เหล็กที่มักดึงดูดเรื่องยุ่งยากมาให้แก่เขาเสียจริง

การเดินทางออกจากเขตเมืองหลวงเข้าสู้เมืองจู้โจวกินเวลาถึงสองชั่วยาม เมื่อผ่านเมืองจู้โจวจึงจะเริ่มเข้าสู้อาณาเขตหุบเขาเทียนหลาง แต่ก็ยังต้องใช้เวลาอยู่สองชั่วยามจึงจะถึง คาดว่าเมื่อไปตีนเขาเทียนหลางถึงฟ้าคงเริ่มสว่างพอดี

ชูเซี่ยนางหลับมาตลอดทาง หัวน้อยๆของนางโยกไปมาตามแรงของรถม้า แต่เนื่องจากอากาศภายนอกค่อนข้างหนาวเย็น ยามนางหลับจึงเผลอไผลอิงแอบเข้าหาไออุ่นด้านข้างตามสัญชาตญาณของตน ยามนี้ศีรษะของนางเอียงซบลงกับไหล่ของหลี่เฉินเย่น ทว่าหลี่เฉินเย่นที่หลับอยู่ก็รู้สึกตัวในทันทีที่มีสัมผัสหนักๆบริเวณไหล่ เขาผลักศีรษะของนางออกทันที แต่อาจจะใช้กำลังมากเกินไปทำให้หัวของนางกระแทกกับขอบหน้าต่างเสียงดังโป้ก

ชูเซี่ยรู้สึกตัวตื่นขึ้นทันที นางเอามือกุมหัว ดวงตากลมโตมองไปทางเขาอย่างง่วงงุนมิเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เมื่อปรับสายตาชัดขึ้นนางก็เห็นว่าสายตาที่เขามองมายังนางเย็นชาเพียงใด“อย่าเข้าใกล้ข้าอีกเป็นอันขาด ข้ามิได้พิศวาสในตัวเจ้า เข้าใจหรือไม่”

นางเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในทันที ชูเซี่ยค่อยๆลุกขึ้นนั่งพร้อมจัดแจงเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย ก่อนจะส่ายหัวเบาๆเพื่อเรียกสติของตน“วางใจเถิด ไม่มีครั้งหน้าแน่นอนเพคะ”

เดิมทีหลี่เฉินเย่นคาดว่าจะได้เห็นแววตามเจ็บปวดเสียใจของนางเช่นเมื่อก่อน นางเคยทำหลายสิ่งหลายอย่างมากมายเพื่อเขา เป็นตัวเขาที่เย็นชาต่อนางมาโดยตลอด เขาทราบดีว่านางไม่พอใจการกระทำของเขา แต่กระนั้นต่อให้นางอยากร้องไห้โวยวายใส่เขาเพียงใด นางก็มิเคยทำ ทำเพียงใส่หน้ากากยิ้มแย้มต่อไปเท่านั้น