ตอนที่280 ประกาศสงคราม

ตอนที่280 ประกาศสงคราม

ฉ่ายเวินพาชุนลานกับชิวเหว่เข้าไปพอกับชูเซี่ยและหยงกุ้ยท่ายเฟย นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มและทำความเคารพ“ข้าอวิ๋นซึน สวัสดีหัวหน้าเวิ่นและหยงกุ้ยท่ายเฟย!”

หยงกุ้ยท่ายเฟยทำเป็นไม่รู้และพูดว่า: “กุ้ยเฟยสายตาดีจริง ข้ายังไม่เคยเจอเจ้าแต่เจ้ากลับรู้ว่าข้าเป็นใคร เก่งจริงนะ”

ฉ่ายเวินยิ้ม“กุ้ยท่ายเฟยออกจะโดดเด่น ทั้งมีเมตตาหน้าตาก็อ่อนโยน แค่ดูก็รู้แล้ว”

หยงกุ้ยเฟยยิ้มและพูดว่า“โดดเด่นงั้นเหรอ มีเมตาและอ่อนโยน เจ้าไม่รู้เหรอว่าข้าอยู่หลังวังนี้มีข่าวลือว่าข้าเป็นคนโหดเหี้ยมน่ะ”

“คนอื่นไม่รู้จักนิสัยของกุ้ยท่ายเฟยหรอกเจ้าค่ะ”ฉ่ายเวินพูดและยิ้มจางๆ

“คนอื่นไม่รู้ แต่เจ้ายังไม่เคยเห็นข้าแต่กลับรู้ว่าข้าเป็นยังไง แปลกจังนะ”หยงกุ้ยท่ายเฟยพูดประชด

ฉ่ายเวินไม่สนใจและพูดตอบกลับไปว่า: “ใช่สิ บนโลกนี้ก็เรื่องแปลกเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ”

หยงกุ้ยท่ายเฟยลุกขึ้น“ใช่แล้ว ข้าไปก่อนดีกว่า ไม่อยากเป็นก้างขวางคอพวกเจ้าคุยกัน”

ชูเซี่ยลุกขึ้นทำความเคารพ“กุ้ยท่ายเฟยกลับดีๆล่ะเจ้าค่ะ”

ฉ่ายเวินที่พึ่งนั่งลงก็ลุกขึ้นมา“ส่งกุ้ยท่ายเฟย!”

กุ้ยท่ายเฟยปัดมือและเรียกข้ารับใช้เดินออกไป

ในตำหนักนอกจากชูเซี่ยกับฉ่ายเวินก็เหลือแค่ว่านเหลียงและชุนลานกับชิวเหว่

ชูเซี่ยมองฉ่ายเวิน“วันนี้กุ้ยเฟยมามีเรื่องอะไรเหรอ?”

ฉ่ายเวินยักคิ้วขึ้นและยิ้ม“พอเถอะ ไม่ต้องเรียกข้ากุ้ยเฟยหรอก เสียงเจ้ามันไม่จริงใจเลย เจ้ารู้ว่าข้าเป็นฉ่ายเวินและรู้ว่าข้ากลับมาแก้แค้น”

ชูเซี่ยยักคิ้วขึ้น นางมาประกาศสงครามกันตรงๆเลยเหรอ ทำเอาชูเซี่ยไม่ทันตั้งตัว

แต่ว่าก็ดีทุกคนจะได้ไม่ตอแหลใส่กัน

“อืม ข้ารู้”ชูเซี่ยก็ถามไปตรงๆเลยว่า “งั้นเจ้าจะแก้แค้นยังไงล่ะ?”

“พูดแล้วเดี๋ยวก็ไม่สนุกน่ะสิ”ฉ่ายเวินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “เดี๋ยวเจ้าเจอไปทีล่ะนิดคงชินเอง”

“เจ้ามาก็เพื่อพูดแค่นี้เหรอ?”ชูเซี่ยพูดอย่างท้าทาย

ฉ่ายเวินยิ้มอย่างสดใส“ไม่ ข้าแวะมาทักทายหัวหน้าเวิ่นเท่านั้น เจ้าเป็นคนดูแลตราประทับ กฎของวังหลวงคือ สนมอย่างเราทุกคนต้องมาเคารพฮองเฮาที่ได้ดูแลตราประทับ”

ตอนนางพูดว่า“ฮองเฮา”นางแกล้งทำเสียงดังเหมือนพูดประชดชูเซี่ย

ชูเซี่ยก็ทำเป็นไม่สนใจ“อืม มาเคารพเหรอ ที่นี้ต้อนรับตลอด มีเวลาว่างก็มาล่ะ”

ฉองเหลาเดินออกมา ตอนฉ่ายเวินเจอฉองเหลาก็อึ้ง

นางนึกย้อนไปสมัยก่อน ตอนนั้น ศิษย์พี่พึ่งขึ้นเขามา ก็ยังเป็นเด็กอยู่ ใบหน้าก็เหมือนเด็กคนนี้เลย

แน่นอน ตอนนั้นศิษย์พี่ใหญ่กว่าเด็กคนนี้หลายปี

ตอนเห็นเด็กหญิงคนนั้นฉ่ายเวินยังไม่ตกใจเท่านี้ แต่พอเห็นฉองเหลา ความทรงจำนั้นก็ผุดขึ้นมาทันที

แต่ก็เป็นเรื่องสมัยก่อนแล้ว นางสาบานว่านางจะใช้ทุกวิธีเอาของที่ควรเป็นของตัวเองเอากลับคืนมาให้หมด

“เจ้าชื่อฉองเหลา?”ฉ่ายเวินยิ้มให้ฉองเหลา

ฉองเหลากำลังโกรธจิงโม่อยู่สีหน้าเลยดูดีแต่เขาก็ตอบกลับไปอย่างมีมารยาทว่า: “ข้าชื่อฉองเหลา”

“มานี้สิให้ข้าดูหน้าหน่อย”ฉ่ายเวินยื่นมือไปและกวักเรียกเขา

ฉองเหลาลังเลมองดูชูเซี่ยและชูเซี่ยก็พูดไปว่า: “เรียกกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง”