ตอนที่363เหตุการณ์ในเหมือง

ตอนที่363เหตุการณ์ในเหมือง

“นายหญิงจะให้ข้าตามไปดูแลเด็กไหมเจ้าค่ะ?”เชียนซานเห็นเด็กสองคนหลบเข้าไปในกำแพงและถามไปอย่างเป็นห่วง

“ใครจะตามพวกเขาทันกันล่ะ”ชูเซี่ยพูดอย่างไม่เต็มใจสองคนนี้มาอยู่ที่นี้ตอนนี้นางก็รู้แล้วว่าพวกเขาต้องสบัดคนของพรรคมังกรเหินทิ้งไปแล้วเพราะพรรคมังกรเหินคงไม่เก่งกว่าเด็กพวกนี้ที่หลบซ่อนเก่ง

“แต่ว่า……”

“เชียนซานเด็กสองคนนี้ดูแลตัวเองได้วางใจเถอะ”ชูเซี่ยปลอบใจเชียนซานแต่ตัวเองกลับเป็นกังวลแทนทั้งที่รู้ว่าเด็กๆมีความสามารถแต่นางก็ยังคงไม่ไว้ใจ

เด็กสองคนไม่ทำให้ชูเซี่ยกับเชียนซานผิดหวังแต่อย่างใดไม่ถึงสองชั่วโมงพวกเขาก็กลับมาและทำหน้ามั่นอกมั่นใจ

“เหมืองอยู่ที่ใด?”ชูเซี่ยมองดูเด็กสองคนที่เข้ามาอย่างเหน็ดเหนื่อย

“ท่านแม่เราหิวแล้วหิวมากๆๆถ้ามีหม่าล่ากุ้งให้กินเราถึงจะมีแรงพูดเจ้าค่ะ”จิงโม่มองชูเซี่ยและพูดอย่างหนักแน่นจริงจัง

“ฉองเหลาเหมืองอยู่ที่ใด?”ชูเซี่ยไม่คิดว่าจิงโม่จะตอบตัวเองเช่นนี้นางแค่หันไปและถามลูกชายแทนแต่คำตอบของลูกชายก็เหมือนกับจิงโม่เขาบอกว่า:“ท่านแม่ข้าก็หิวเช่นกันไม่มีแรงจะพูดเลย”

“เชียนซานไปทำของกินให้พวกเขาไป”ชูเซี่ยพูดอย่างหมดความอดทนถึงแม้นางไม่เชื่อว่าเด็กๆจะหิวจนพูดไม่ไหวแล้วก็ตาม

“เอาแค่หม่าล่ากุ้งเราก็มีแรงพูดแล้ว”ฉองเหลาเห็นเชียนซานกลับหลังหันรีบตามไปและพูด

น้าเชียนซานให้ท้ายพวกเขาจนติดนิสัยและพวกเขาก็เลยมาอ้อนวอนน้าเชียนซานแทน

“พวกเจ้ายังเล็กกินไม่ได้”ชูเซี่ยพูดตัดความหวังพวกเขา

“ท่านแม่ครั้งก่อนพวกเราเคยกินแล้วอร่อยมาเลยพวกเราไม่ได้ไม่สบายตัวตรงไหนพวกเรา……”

“ท่านแม่ทำไมอาหารที่ท่านแม่กินเรากินไม่ได้เล่าข้ารู้ว่าท่านแม่แอบกินหม่าล่ากุ้ง”

“ท่านแม่ผู้ใหญ่อย่างพวกท่านก็เป็นเช่นนี้กันหมดไม่เป็นห่วงความรู้สึกของเด็กเลย?”

“ท่านแม่ท่านไม่อยากรู้เหรอว่าเหมืองอยู่ที่ใด?”

พวกเขารู้ว่าตอนนี้ชูเซี่ยอยากรู้เรื่องเหมืองมากที่สุดถ้าพวกเขาได้ของที่ต้องการก็อาจจะเอาเหมืองเป็นข้ออ้าง

“ข้าจำได้ว่าระหว่งคัดกับหาเหมืองพวกเจ้าเลือกที่จะไปหาเหมืองพวกเจ้าไม่บอกผลกับข้าพวกเจ้าก็จะยอมคัด《หล่นอวี่》งั้นเหรอ?”

“ท่านแม่เหมืองก็อยู่ถัดจากตำบลอวิ๋นจี๋ไปไม่ไกลมากภูเขาลูกนั้นมีแต่ชาวบ้านอาศํยอยู่เข้าไปได้แค่คนเดียวเท่านั้นดังนั้นก็เลยไม่มีใครเห็น”ฉองเหลาเกลียดการคัดพอได้ฟังชูเซี่ยพูดก็ลืมเรื่องหม่าล่ากุ้งไปเลยเขาพูดสถานที่ให้ชูเซี่ยไป

“ด้านในมีเรื่อง?”ชูเซี่ยอยากรู้ก็คือพวกคนที่ถูกพาไปเหมืองตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง

“ท่านแม่พวกเราหิวแล้วจริงๆ”จิงโม่เห็นชูเซี่ยสนใจแต่เรื่องเหมืองจนนางเริ่มน้อยใจพวกเขาไม่ได้กินข้าวมาหนึ่งวันกว่าแล้ว