ตอนที่521เป็นเช่นนี้นับว่าดีมาก

ตอนที่521เป็นเช่นนี้นับว่าดีมาก

“เพียงแค่ท่านพี่ของข้ายอมเป็นผู้นำทัพออกรบเจ้าก็จักยอมนำบุตรของเจ้ามาให้ข้าใช่หรือไม่?หลังจากไม่เอ่ยอันใดออกไปเนิ่นนานในที่สุดเฉินอวี่โหรวก็รวบรวมความกล้าและเอ่ยออกมาถึงแม้นางรู้ว่าการถามคำถามเช่นนี้ออกไปนั้นมันโหดร้ายยิ่งนัก

“มิเพียงแค่บุตรของข้าเท่านั้นคนรักของข้าข้าก็ยกให้เจ้าขอเพียงแค่ท่านพี่ของเจ้าทำสงครามกับแคว้นจื่อสวี้และได้รับชัยชนะเมื่ออถึงเพลานั้นตำแหน่งราชินีและนายหญิงของพรรคมังกรเหินก็จะเป็นของเจ้า”คำกล่าวของชูเซี่ยเต็มไปด้วยความจริงใจ

ถ้าหากสามารถทำให้เฉาถังสงบสุขสามารถทำให้หลี่เฉินเย่นเป็นกษัตริย์ของประเทศได้ดังใจปรารถนาจักให้นางละทิ้งสิ่งใดนางก็เต็มใจ

เฉินอวี่โหรวตะลึงงันเล็กน้อยก่อนที่ชูเซี่ยจะมาที่นี่นางได้เตรียมใจไว้แล้วว่าทั้งชีวิตนี้นางคงมิมีวาสนาต่อฮ่องเต้แต่ทว่าพอชูเซี่ยมาและหยิบยื่นแป้งหมี่ให้แก่นางทำให้นางรู้สึกถึงอนาคตที่งดงามราวกับภาพวาดที่กำลังจะผลิบานของตน

“ท่านพี่ของข้าจักต้องทำได้เป็นแน่...”เมื่อได้รับการรับปากจากชูเซี่ยนางรู้สึกสับสนอลหม่านนางจ้องมองชูเซี่ยหลายครั้งหลายคราที่นางไม่รู้ว่าเฉยอันใดออกไป

“เจ้ายังคงรักฮ่องเต้ใช่หรือไม่?ถ้าเช่นนั้นเจ้าจะต้องช่วยเขาปกป้องเจียงซานแห่งนี้”เมื่อเห็นว่าเฉินอวี่โหรวยังคงลังเลนางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา

โลกของผู้หญิงนั้นมิเคยง่ายดายเลยเพียงแค่รักใครคนหนึ่งก็พร้อมจะยอมตายและมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเขาและตนเองกับเฉินอวี่โหรวก็เป็นผู้หญิงเช่นนั้นแต่ทว่าผู้ที่พวกนางตกหลุมรักคือหลี่เฉินเย่นเขาเป็นถึงกษัตริย์ของประชาชนดังนั้นความรักของพวกเขามิใช่เพียงความรู้สึกของชายและหญิงเท่านั้นพวกนางยังต้องช่วยกันปกป้องประชาชนและร่วมกันช่วยเขาแก้ปัญหา

นี่คือสิ่งที่เฉินอวี่โหรวมิเคยทำมาก่อนแต่นี่ก็เป็นสิ่งที่นางจะต้องก้าวเท้าไปข้างหน้า

เพราะว่าคนที่นางรักคือหลี่เฉินเย่น

ดังนั้นเจ้าจงไปโน้มน้าวใจท่านพี่ของเจ้าให้ปกป้องอาณาเขตเพื่อฮ่องเต้เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะได้เป็นท่านลุงขององค์รัชทายาท...”เรื่องเล่าหลังจากนั้นชูเซี่ยมิได้เอ่ยออกมาอันใดคือการทุ่มเทให้แคว้นอันใดคือคนเพียงคนเดียวทำเพื่อคนนับหมื่นคนอันใดคือครอบครัวคุณนางตาเหลียง...

“เจ้าจะต้องตายจริงหรือ?”เพราะการพรรณนาของชูเซี่ยทำให้ดวงตาของเฉินอวี่โหรววาวโรจน์พลันนางก็จ้องมองชูเซี่ยราวกับเพิ่งได้สติขึ้นมา

มิเพียงแค่พูดเปล่าชูเซี่ยยังวาดภาพอนาคตที่แสนงดงามของนางแต่ทว่าอนาคตนี้ล้วนเป็นเพราะการตายของชูเซี่ย

ถ้าหากชูเซี่ยยังมีชีวิตอยู่ทุกสิ่งทุกอย่างนี้จะมิมีวันเป็นจริง

หลังจากที่เอ่ยถามออกไปเฉินอวี่โหรวก็ตะลึงงันนางจ้องมองชูเซี่ยอย่างละอายใจหลังจากนั้นจึงก้มศีรษะลงและมิได้เอ่ยอันใดออกมาอีก

ชูเซี่ยรู้ดีว่าเฉินอวี่โหรวกำลังซาบซึ้งใจ

คำพูดของชูเซี่ยก่อนหน้านี้อย่าว่าแต่เฉินอวี่โหรวเลยแม้แต่หญิงทุกคนในโห้วกงแห่งนี้ล้วนซาบซึ้งใจมิต้องพูดถึงอนาคตที่งดงามดอกเพียงแค่การได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้นั่นก็คือสิ่งที่พวกนางปรารถนาอยากจะได้รับมาโดยตลอด

“เจ้ารับประกันได้หรือว่าฮ่องเต้จะโปรดปรานข้า?ข้า...”พลันเฉินอวี่โหรวก็เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะเอ่ยถามอย่างสงสัยยามที่นางเอ่ยออกมานางจ้องมองชูเซี่ยในดวงตาของนางเปี่ยมไปด้วยความสุข

“สิ่งนี้ข้ามิสามารถรับประกันได้ความรู้สึกเป็นเรื่องของบุคคลสองคนแต่ข้าสามารถรับประกันได้ว่าข้าจักมิมีทางเข้ามายุ่งย่ามเป็นอันขาด”ชูเซี่ยเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นเฉินอวี่โหรวยังคงเป็นสาวน้อยที่รักหลี่เฉินเย่นอย่างโง่งมเฉินอวี่โหรวต้องการให้เขามีความสุขทั้งชีวิตแต่สิ่งนี้เป็นสิ่งที่นางมิสามารถรับประกันได้จริงๆสิ่งที่นางสามารถทำได้คือขอร้องให้หลี่เฉินเย่นดูแลเฉินอวี่โหรวให้ดีและสิ่งที่นางสามารถทำได้ก็คือนำความอาลัยอาวรณ์ที่หลี่เฉินเย่นมีให้ตนใส่ลงไปที่ข้างกายของเฉินอวี่โหรว

นี่คือขีดจำกัดที่นางสามารถทำได้

“ข้ารู้ว่าข้ามิควรร้องขอมากเกินไปข้าจะทำให้ดีที่สุดข้าสามารถทำได้...เจ้าวางใจเถิดข้าสามารถทำให้ฮ่องเต้โปรดปรานข้ารักข้าได้ข้าสามารถ...”ราวกับว่าเฉินอวี่โหรวกำลังเอ่ยพึมพำกับตนเองและราวกับว่ากำลังรับปากกับชูเซี่ย

เพียงแต่ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องในภายภาคหน้ามิได้เกี่ยวข้องอันใดกับชูเซี่ยอีกต่อไป

แต่เพียงแค่คิดว่าหลี่เฉินเย่นจะต้องจูงมือผู้อื่นอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าในใจของชูเซี่ยก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเศร้าโศกทุกข์ทรมาน

“น้องสาวข้าความหมายของเจ้าคือรับปากว่าจะร่วมมือกับข้าแล้วใช่หรือไม่?”คำพูดของเฉินอวี่โหรวทำให้ชูเซี่ยวางใจขึ้นมา