ตอนที่630ความจริงของตอนนั้น

ตอนที่630ความจริงของตอนนั้น

จนกระทั่งวันนี้ภายในใจของเฉินหยวนชิ่งก็ยังคงโกรธชูเซี่ยและหลี่เฉินเย่นอยู่เกลียดที่หลี่เฉินเย่นแต่งงานกับน้องสาวตัวเองแต่เขากลับไม่ดูแลนางดีๆเกลียดชูเซี่ยที่ไม่ช่วยน้องสาวตัวเอง

แน่นอนหลายครั้งเขาก็คิดว่าชูเซี่ยอาจจะไม่มีทางช่วยน้องสาวตัวเองได้จริงๆแต่ความคิดนี้มาแล้วก็หายไปอย่างเร็ว

เขาไม่อยากให้ตัวเองมีความคิดเช่นนี้เขาไม่กล้าคิดถ้าเป็นเรื่องจริงการกระทำของตัวเองในหลายปีมานี้จะนับอย่างไรกัน

ตอนนี้เขาก็พยายามบอกกับตัวเองอวี่จู๋ไม่ใช่มือที่สามของหลี่เฉินเย่นและชูเซี่ยเขาพูดเช่นนี้กับตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนแต่ทุกครั้งที่พูดจบเขาก็รู้สึกเสียใจแต่เขาก็เก็บงำความรู้สึกนี้ไว้ได้เป็นอย่างดี

“ท่านแม่ทัพองค์หญิงเข้ามาแล้วแม่ทัพเฉิ่นซูไปต้อนรับเองเขาเป็นญาติกับท่านพวกเรายังไม่ได้……”แม่ทัพฟู่มองดูจิงโม่เข้าเมืองมาก็รีบไปบอกข่าวดีเฉินหยวนชิ่งกลับทำหน้่เฉยชาและพยักหน้าไปเบาๆ

“งั้นพวกเรา……”แม่ทัพฟู้ลังเลแม่ทัพเฉิ่นรับธนูแทนองค์หญิงน้อยเขาก็ไม่ได้มีเรื่องอันใดกับฝ่าบาทงั้นตอนนี้พวกเขาควรจะถอยทัพหรือว่า……?

“ดูก่อนว่าฝั่งหลี่อวิ๋นลี่จะทำอะไรต่อหลี่อวิ๋นลี่คงจะไม่ยอม”เฉินหยวนชิ่งพูดจบก็มองไปทางฝั่งหลี่อวิ๋นลี่หลี่อวิ๋นลี่ก็เดินมาหาเขาอยู่พอดี

“เฉินหยวนชิ่งเจ้าทำอะไรกันแน่?ตัวประกันที่ดีอย่างจิงโม่เจ้ากลับไปช่วยนางงั้นเหรอเจ้า……”หลี่อวิ๋นลี่ทำหน้าโกรธจัดเพราะการกลับไปของจิงโม่เสียตัวประกันไปไม่พอยังเป็นการปล่อยเสือกลับเข้าถ้ำอีกคำพูดของจิงโม่น่าหวั่นไหวแค่ไหนเขาก็รู้ถ้าปล่อยนางไปเดี๋ยวนางมาพูดอะไรทำให้พวกเขาแตกแยกกันงั้นพวกเขาจะทำอย่างไร?

“เจ้าบอกให้จ้าเอาทหารออกมาข้าก็เอาออกมาแล้วข้าไม่อยากให้นางเป็นตัวประกันก็เลยปล่อยไป”เฉินหยวนชิ่งทำหน้าไม่สนใจ

“เฉินหยวนชิ่งทางที่ดีเจ้าอย่าทำเป็นไม่สนใจเลยครั้งนี้ถ้าเราโจมตีเมืองนี้ไม่ได้เจ้าคงรู้สิ่งที่รอเต้าอยู่คืออะไร?เจ้าก็คือกบฏเจ้าก็รอวันที่ตระกูลเฉิ่นของเจ้าจบเห่เถอะ”หลี่อวิ๋นลี่ตะโกนเสียงดังเพื่อปลุกไฟในตัวของเฉินหยวนชิ่งให้ลุกขึ้นมา

เฉินหยวนชิ่งแค่ยิ้มและมองดูหลี่อวิ๋นลี่ที่เป็นบ้าตรงหน้ายิ้มเหมือนกับว่าตัวเองกำลังดูละครอยู่

“เฉินหยวนชิ่งน้องสาวเจ้าตายได้อย่างไรเจ้าลืมไปแล้วเหรอ?ชูเซี่ยกับหลี่เฉินเย่นทำให้นางตายเจ้าไม่อยากแก้แค้นงั้นเหรอเจ้าทำข้าผิดหวังมาก”หลี่อวิ๋นลี่จะเป็นบ้ากับการตอบโต้ของเฉินหยวนชิ่งเขาก็เลยต้องพูดเรื่องนี้เพื่อจะเตือนสติเฉินหยวนชิ่ง

“พูดเช่นนี้ได้อย่างไรกันน้องสาวข้าตายเพราะยาพิษต่างหากพิษนั้นฉ่ายเวินเป็นคนวางถ้าบอกว่าหลี่เฉินเย่นและชูเซี่ยติดค้างข้านั้นก็แค่ชูเซี่ยช่วยน้องสาวข้าไว้ไม่ได้ทำไมคนที่ฆ่าถึงไม่ใช่คนผิดแต่คนที่รักษากลับเป็นคนผิด”เฉินหยวนชิ่งพูดคำพูดนั้นทำเอาตัวเองอึ้งเขาไม่คิดว่าตัวเองจะพูดเช่นนี้

เขาบอกตัวเองตลอดว่าชูเซี่ยและหลี่เฉินเย่นเป็นคนฆ่าน้องสาวตัวเองแต่มาวันนี้กลับเป็น……

ที่จริงในใจเขาก็คิดแล้วว่า......

“เฉินหยวนชิ่งถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เฉินเย่นแต่งงานกับน้องสาวเจ้าน้องสาวเจ้าก็คงไม่โดนคนวางยาเรื่องเศร้าทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น”หลี่อวิ๋นลี่ไม่คิดว่าเฉินหยวนชิ่งที่โง่ขนาดนี้กลับคิดได้แล้วเขาแทบจะบ้าตายคิดไปคิดมาก็เอาเรื่องทั้งหมดโยนไปให้หลี่เฉินเย่น

ตอนนั้นเฉิ่นอวี่จู๋แต่งงานกับหลี่เฉินเย่นก็คือความคิดของเขาที่เสนอให้ฝ่าบาทองค์ก่อน

แต่ตอนนี้เอาเรื่องนี้โยนความผิดให้หลี่เฉินเย่นก็เป็นความคิดที่ไม่เลว

เฉินหยวนชิ่งมองดูหลี่อวิ๋นลี่ที่โมโหก็ตกใจอึ้ง

ตอนนั้นอสี่โหรวเจอเจ้ากับหลี่เฉินเย่นโดยบังเอิญกลับมาก็บอกกับเขาว่าหลี่เฉินเย่นเป็นคนที่นางรัก