ตอนที่681 เชียนซานจากไป

ตอนที่681 เชียนซานจากไป

“องค์หญิง แม้ท่านไม่ยอมรับแต่ท่านจัดการทำอะไรเหมือนนางทุกอย่าง ที่ข้าจงรักภักดีต่อนางไม่เพียงเพราะนางเป็นหัวหน้า แต่เป็นเพราะนางพร้อมจะตายไปกับข้าทุกเมื่อที่มีอันตราย ก็เหมือนกับก่อนหน้านั้นที่เราเจอคนร้าย ท่านหนีไปได้แต่กลับไม่ไป ก็เหมือนท่านตอนนี้ท่านแค่พูดคำเดียวก็สามารถได้ความรักจากฝ่าบาทและความลงรักภัคดีของข้าไป แต่ท่านกลับพูดความจริงว่าท่านไม่ใช่ชูเชี่ย”เชียนซานพูดอย่างจริงใจ

นางไม่คิดว่าจะมีคนที่ใช้วิธีจัดกรเดียวกับนางและคนๆนี้ก็มีหน้าตาที่คล้ายกับนางอีก ก็ไม่แปลกที่หลี่เฉินเย่นกับเชียนซานจะคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงคนนั้น

ส่วนการต่อสู้นั้น นางไม่เคยเรียนวิชาการต่อสู้จริง นางยังไม่รู้ตัวเลยว่า นางต่อสู้กับศัตรูเมื่อกี้ยังเรียกว่าท่าต่อสู้

“ข้าอาจจะจำคนผิดแต่ฝ่าบาทไม่ผิดแน่นอน ท่านคิดว่าหลายปีมานี้คนที่รู้ว่าฝ่าบาทรักชูเชี่ยเพียงผู้เดียวีกี่คนกัน?ไม่ใช่ไม่มีคนเลียนแบบชูเชี่ยแต่พวกเขาก็ต้องหนีไปเพราะสายตาพิฆาตของฝ่าบาท นั้นเป็นคนที่เขาใช้ชีวิตของเขารัก เขาจำไม่ผิดแน่นอน”เห็นองค์หญิงเวินซือยังคงเชื่อว่าตัวเองไม่เกี่ยวกับชูเชี่ยเชียนซานก็ลนลานขึ้นมานอกจากการต่อสู้และความรู้สึก เชียนซานไม่มีข้ออ้างที่จะพูดต่อองค์หญิงเวินซือแล้ว

ที่นางคิดว่าเวินซือเป็นชูเชี่ยเหตุผลส่วนใหญ่เป็นเพราะหลี่เฉินเย่นคิดว่านางเป็น

“ในใจข้าหวังว่าเขาจะจำคนไม่ผิดแจ่ความจริงคือเขาจำคนผิดแล้วล่ะ อาจเป็นเพราะข้าเหมือนกับชูเชี่ยมากกว่าชูเชี่ยปลอมพวกนั้น”เวินซือพูดและคิดว่า ถ้าตัวเองเป็นชูเชี่ยคงจะดีมาก

แต่นางไม่ใช่ชูเชี่ยเพราะนางไม่เหมือนชูเชี่ยที่พร้อมตายเพื่อชายที่รักขนาดนี้ นางไม่เหมือมชูเชี่ยที่ไม่ห่วงตัวเองแต่ก็จะใช้วิชาการแพทย์ช่วยเชียนซาน

พวกเขากำลังคิดไปเอา แต่ชูเชี่ยทำเยอะกว่านางมาก

สำหรับหญิงที่คล้ายตัวเอง ในใจนางทั้งนับถือและยกย่อง ดังนั้น นางยิ่งไม่อยากจะไปตกหลุมรักชายคนนี้

นางกลัวว่าถ้าวันหนึ่งหลี่เฉินเย่นจับได้ว่า นางไม่มีอะไรเหมือนชูเชี่ยเลย เกรงว่าเขาจะผิดหวัง จากนั้นรักของเขาก็จะหายไป

แม้จะชอบหลี่เฉินเย่นแต่นางไม่อยากเป็นตัวแทนในความรักของใคร นางเป็นเวินซือ ไม่ใช่ชูเชี่ยที่เขาคิดถึง

ตอนนี้เวินซือก็ยังพอคิดได้ว่าตัวเองไม่ใช่ ไม่เช่นนั้น ถึงเวลานางอาจจะเกลียดตัวเองที่ไม่ตั้งสติให้เร็วกว่านี้ ถ้านางหลุ่มหลงอยู่ต่อไป ตกอยู่ในหวงความรักของหลี่เฉินเย่น แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เช่นนั้นนางก็เกิดมาคุ้มแล้วล่ะชาตินี้

แต่ว่านางทำไม่ได้ สิ่งที่นางทำได้มีเพียงอย่างเดียวคือ ออกห่างจากเขา ตัดความหวังออกไป

“เชียนซาน รอเจ้าหายดีแล้วก็พาเนี้ยนอี้กลับไปด้วยเถอะ เนี้ยนอี้คงจะคิดถึงพ่อเขามาก”เวินซือพูดเป็นเชิงขอร้อง นางรู้ว่า ถ้าเชียนซานอยู่ข้างนางต่อไป ตัวเองอาจจะหลงเชื่อ นางไม่อยากให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

เชียนซานไม่พูดอะไร นิสัยของเวินซือกับชูเชี่ยนางรู้ดีว่าเป็นอย่างไร ถ้านางตัดสินใจแล้ว ใครก็มาเปลี่ยนไม่ได้

“ข้าจะบอกให้ฝ่าบาทส่งทหารมาดูแลท่าน วางใจได้ ไม่ถึงเวลาพวกเขาไม่ออกมาแน่นอน”เชียนซานกลัวว่าเวินซือจะปฏิเสธ นางก็รีบพูดขึ้นมา ไม่รอองค์หญิงเวินซือได้พูดตอบ นางก็พูดต่อว่า: “ถ้าท่านไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับฝ่าบาทแล้ว เช่นนั้นข้าจะส่งคนของเฟยหลงมาปกป้องท่านแทน แม้ท่านจะไม่ยอมรับว่าท่านเป็นหัวหน้า แต่ข้าเห็นว่าท่านเป็นหัวหน้าไปแล้ว ข้าก็จะต้องปกป้องท่านให้ถึงที่สุด”

เชียนซานพูดจบก็มองดูองค์หญิงเวินซือด้วยสายตาที่ขอร้อง