ตอนที่692สงครามของเด็ก

ตอนที่692สงครามของเด็ก

ฉองเหลากับจิงโม่ไม่คิดว่าการขโมยเสี่ยวท่ายซุนออกาจะง่ายดายเช่นนี้

เหตุผลนั้นง่ายมากก่อนที่จะขโมยเสี่ยวท่านซุนออกมาจิงโม่กับฉองเหลาถือขนมลูกอมไปพอเห็นขนมสวี่จี้เฉิงก็เดินตามมาทันที

“ข้าอยากกิน”คำพูดง่ายๆสามคำ

“อยากกินก็ตามพวกเรามาสิ”จิงโม่ไม่คิดว่าการขโมยนี้จะเปลี่ยนเป็นการล่อลวงนางพูดเสียงเบาสายตากลับมองดูสวี่จี้เฉิงกลัวเขาจะไม่ตามมาแม้เด็กตรงหน้าจะดูไปแล้วไม่ได้เจ้าเล่ห์อะไร

สวี่จี้เฉิงตามไปอย่างดีๆแน่นอนตอนออกไปฉองเหลาก็ฝช้พลังเปิดกำแพงออกเด็กสามคนหายวับไปกับตาอย่างรวดเร็ว

แน่นอนก็ไม่ได้เป็นเด็กดีขนาดนั้นพอออกมาจากจวนรัชทายาทสวี่จี้เฉิงก็หลอกฉองเหลากับจิงโม่เอาขนมมาพอออกมาจากจวนท่าทางเขาเหมือนพวกอดอยากมาหลายวันให้ของที่เขาอยากกินขอแค่ได้ของกินเขาก็จะทำตามทุกอย่างที่สั่ง

คิดว่าจะสำเร็จแล้วแต่ไม่คิดว่าเด็กคนนี้ต้องการกินยอะมาก

สวี่จี้เฉิงชอบกินมากขอแค่เห็นได้ยินเขาก็จำได้ทั้งหมดแล้วพออ้าปากพูดก็ขอของกินพอไม่ให้ก็จะกลับจวนรัชทายาท

“ถ้าข้าร้องไห้เสียงดังอาจจะทำให้คนแตกตื่นก็ได้นะตอนนี้คนในจวนรัชทายาทก็เริ่มค้นหาตัวข้ากันแล้ว”สวี่จี้เฉิงพูดอย่างได้ใจ

“เช่นนั้นเจ้าก็อย่าร้องไห้สิอะไรที่เจ้าอยากกินก็บอกข้ามาเดี๋ยวข้าไปซื้อมาให้”จับดูกระเป๋าเงินตัวเองที่เริ่มจะโล่งจิงโม่ก็เริ่มลังเลนี้เป็นเงินที่นางเก็บมาได้อย่างลำบากตัวเองยังเตรียมจะไปซื้อหม่าล่ากุ้งกิน……

“หม่าล่ากุ้งปลาต้มหมูกะทะ……”สวี่จี้เฉิงพูดรายการอาหารนับสิบจิงโม่ฟังแล้วก็ปวดหัว

“เป็นเด็กเป็นเล็กเจ้ากินหมดเหรอ……”จิงโม่ถามอย่างตกใจตามแผนการของนางนางจะซ่อนสวี่จี้เฉิงไว้ห้าถึงหกวันเงินในกระเป๋าตัวเองคงไม่พอแน่

“ข้าชิมได้นะได้ชิมริ้มรสชาติก็พอใจแล้วไม่เช่นนั้นข้าก็อยากจะร้องไห้และตะโกนโวกเวก”สวี่จี้เฉิงพูดต่อไปอย่างจริงจัง

แต่คนตรงหน้านี้เป็นแค่เด็กสองขวบกว่าถ้านางตีเขาเหมือนกับว่า……

สวี่จี้เฉิงพูดของที่ตัวเองอยากกินแค่ชิมดูเท่านั้นมองดูสวี่จี้เฉิงชิมอาหารบนโต๊ะฉองเหลากับจิงโม่ก็กลืนน้ำลายสุดท้ายจิงโม่ทนไม่ไหวนางยกตะเกียบขึ้นมาแต่ไม่คิดว่าสวี่จี้เฉิงกลับจับตะเกียบนางเอไว้แน่และพูดว่า:“นี้เป็นของข้า”

“ข้าชิมแล้วเจ้ากล้ากินได้อย่างไรเจ้า……”มองดูสวี่จี้เฉิงที่ทำหน้าสะใจจิงโม่กัดกรอดๆด้วยความโกรธถ้าเด็กคนนี้ยังกล้าทำกริยาเช่นนี้อีกนางก็จะทำให้เขากินของบนโต๊ะนี้ให้หมดไม่ให้เหลือ……

“นี้เป็นอาหารที่ข้าจะเอาก็ต้องเป็นของข้าอยู่แล้วจะทิ้งก็ให้เจ้ากินไม่ได้ถ้าเจ้าอยากกินนักข้าก็จะร้องไห้ถ้าข้าเดาไม่ผิดตอนนี้คงจะมีคนตามหาข้ากันป่วนเมืองถ้าข้าร้องไห้เจ้าว่าพวกเขาจะ……”สวี่จี้เฉิงพูดไปยิ้มไปอย่างสะใจ

“สวี่จี้เฉิงเจ้าพูดมาจะให้พวกเราสองพี่น้องกินไหมอาหารนี้พวกข้าเป็นคนซื้อเป็นคนก็หัดสำนึกเสียบ้าง”จิงโม่พูดเสนอข้อตกลงกับสวี่จิงเฉิงเสียงเบานางไม่เคยรู้เลยว่าเด็กนั้นดูแลยากขนาดนี้เลยเหรอถ้ารู้เช่นนี้พวกเขาขโมยรัชทายาทที่ป่วยหนักมายังจะดีกว่าอีก

“พวกเจ้าขโมยข้าออกมาจากจวนรัชทายาทยังบอกว่าสำนึกบุญคุณงั้นเหรอ?”สวี่จี้เฉิงพูดจบก็มองหน้าจิงโม่อย่างได้ใจ

“ข้าจะทานข้าวแล้วพวกเจ้าไปเถอะกินอิ่มแล้วเดี๋ยวข้าจะบอกพวกเจ้าเอง”สวี่จี้เฉิงได้เห็นจิงโม่โกรธเขาก็ยิ่งสะใจและกินอาหารบนโต๊ะนั้นต่อใช่เสี่ยวท่ายซุนที่แสนฉลาดยังเล็กมากขนาดตะเกียบยังใช้ไม่เป็นเลยก็เจ้าเลห์มากแล้ว

“พี่สาวรอเขากินหมดแล้วค่อยกินที่เขาเหลือเอาไว้ก็ได้เขายังเป็นเด็กพวกเราต้องยอมให้เขา”ฉองเหลาเห็นจิงโม่ไม่พอใจก็เลยรีบเข้าไปห้าม