บทที่ 106 บ้านหลิงชุน

สาวใช้คุกเข่าลงไปบนพื้นและกล่าวอ้อนวอน: “ข้าน้อยอยากจะขอร้องให้คุณหนูเซี่ยช่วยรักษาโรคให้กับข้าน้อย”

เซี่ยจินอานปวดหัวเล็กน้อย รักษาโรคก็รักษาโรคสิ คุกเข่าทำไมกัน!

“ลุกขึ้นแล้วค่อยพูด” เซี่ยจินอานกล่าว

ใครจะคิดว่าสาวใช้จะส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: “ก่อนหน้านี้ข้าน้อยปฏิเสธเจตนาดีของคุณหนูเซี่ย ข้าน้อยมีความผิด”

เซี่ยจินอานกล่าวว่า: “นั่นเป็นอิสระในการเลือกหมอรักษาโรคของเจ้า เจ้าไม่ได้มีความผิด ลุกขึ้นมาเถอะ ข้าไม่ชอบให้คนอื่นคุกเข่า”

สาวใช้ได้ยินว่าเซี่ยจินอานไม่ชอบให้คนอื่นคุกเข่า ดังนั้นจึงรีบลุกขึ้นมาทันที มองดูเซี่ยจินอานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เซี่ยจินอานกล่าวกับซูหยาวว่า: “เจ้าช่วยนำกระดาษหมึก พู่กันและหินหมึกมาให้ข้าหน่อย”

“ค่ะ” ซูหยาวกล่าวพร้อมกับพยักหน้า จากนั้นก็เดินออกไป

หลังจากที่เซี่ยจินอานมองดูซูหยาวจากไปแล้ว ก็กล่าวกับสาวใช้ว่า: “ครั้งก่อนข้าเคยบอกกับเจ้าแล้ว ว่าเจ้าเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ ในเวลาปกติให้พกลูกอมติดตัวเอาไว้บ้าง ในตอนที่รู้สึกวิงเวียนศีรษะก็เอาออกมากิน อีกสักครู่ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้เจ้า เจ้าค่อยไปซื้อยามาปรับความสมดุลของร่างกาย”

“ค่ะ” สาวใช้กล่าวอย่างตื่นเต้น

ครั้งที่แล้วเซี่ยจินอานรักษาโรคให้นางด้วยความหวังดี แต่นางกลับปฏิเสธไม่เชื่อนางพร้อมกันกับพวกที่เหน็บแนมนางพวกนั้น

เดิมทีนึกว่านางจะโกรธ ไม่รักษาโรคให้นาง แต่คิดไม่ถึงว่านางจะตอบตกลง

คุณหนูเซี่ยคนนี้ช่างเป็นคนดีจริงๆ

ไม่ช้าซูหยาวก็นำกระดาษหมึกพู่กันและหินหมึกกลับเข้ามา เซี่ยจินอานยกพู่กันขึ้นเขียนใบสั่งยาแล้วยื่นให้สาวใช้ สาวใช้ได้รับใบสั่งยาก็จากไปอย่างมีความสุข

และเวลานี้ซูหลานที่สะกดรอยตามหวงอานไปตลอดทางก็กลับมาแล้วเช่นกัน เข้ามาในห้องโถงด้านหน้าโดยตรง กล่าวด้วยน้ำเสียงรีบเร่ง: “คุณหนูเซี่ย ข้าตามหวงอานไปตลอดทาง สุดท้ายหวงอานออกไปจากจวน จากนั้นข้าก็แอบกระโดดกำแพงตามออกไป พบว่าหวงอานไปพบกับผู้หญิงคนหนึ่ง”

เซี่ยจินอานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามต่อว่า: “เจ้าได้ยินชัดเจนไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?”

ซูหลานส่ายหน้า: “ข้าไม่กล้าเข้าไปใกล้มากจนเกินไป ไม่ได้ยินว่าพวกเขาสองคนคุยอะไรกัน แต่ว่าพฤติกรรมของทั้งสองใกล้ชิดสนิทสนม มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา”

เซี่ยจินอานก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจมีข้อสันนิษฐานแล้ว