บทที่ 110 ท่านอ๋องผู้นี้มีความไร้เดียงสาเล็กน้อย

บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสหลากหลายวางอยู่ เซี่ยจินอานมองจนตาลายไปหมด

เห็นว่าอาหารใกล้จะเต็มโต๊ะแล้ว แต่ว่าสาวใช้ที่ยกอาหารมายังคงเดินไปมาไม่ขาดสาย ไม่มีทีท่าจะหยุดเลย!

สีหน้าเซี่ยจินอานซับซ้อน หรือนี่จะเป็นการใช้ชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือยของพวกชนชั้นสูง?

อาหารมากมายขนาดนี้พอให้นางกินได้เป็นเดือนแล้ว!

"อันนั้น ท่านอ๋อง เพียงพอแล้ว ไม่ต้องยกอาหารมาอีกแล้ว" เซี่ยจินอานกล่าวเสียงเบา

หยุนฝู้เฉินนั่งตรงข้ามเซี่ยจินอาน ใบหน้าสงบนิ่ง

"เจ้าหิวไม่ใช่หรือ?"

"ข้าหิวก็จริง แต่ข้าไม่ใช่ถังข้าว" เซี่ยจินอานกล่าวโต้แย้ง

ตอนนี้นางสงสัยว่าหยุนฝู้เฉินกำลังแกล้งนางอยู่ หลังจากที่ปลาจานสุดท้ายขึ้นโต๊ะแล้ว สาวใช้และบ่าวรับใช้ชายทั้งหมดก็ถอยออกไป เทียนเฟิงเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอนโดยตรง

"ทำไม กินไม่หมด?" เสียงทุ้มต่ำราวกับคำสาป ทำให้คนใจเต้นแรงเพราะความหวาดกลัว

"ไร้สาระ! ก็ต้องกินไม่หมดอยู่แล้ว!" มือของเซี่ยจินอานตบลงไปบนโต๊ะทันที กล่าวด้วยความโกรธ!

อาหารมากมายขนาดนี้มากันอีกสิบคนก็ยังกินไม่หมดเลย!

แต่ละอย่างแค่ชิมอย่างละคำนางก็กินอิ่มแล้วไหม?

"ข้าขอสั่งให้เจ้าต้องกินให้หมด!" หยุนฝู้เฉินกล่าวเสียงเข้ม

เซี่ยจินอานตกตะลึง กล่าวอย่างลนลาน: "ท่านมันคนไม่มีเหตุผล!"

หยุนฝู้เฉินท่าทีเฉยเมย มองดูเซี่ยจินอานที่กระทืบเท้าอย่างเงียบๆ "ข้าไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล"

คำพูดประโยคนี้ปิดกั้นความโกรธที่อัดอั้นอยู่ในใจของเซี่ยจินอานเอาไว้โดยตรง จุกอยู่ที่ลำคอ มันอึดอัดทรมานมากจริงๆ ได้แต่ใช้ตะเกียบแทงข้าวสวยที่อยู่ตรงหน้าของนางด้วยความโมโห!

"เนรคุณคน ทำคุณบูชาโทษ หน้าเนื้อใจเสือ เดรัจฉานสวมเสื้อผ้า..." เซี่ยจินอานพูดออกมาประโยคหนึ่ง ก็จะแทงเข้าไปที่ข้าวสวยอย่างแรงหนึ่งครั้ง

เหมือนกับเห็นข้าวสวยถ้วยนี้เป็นใครบางคน แทบจะอยากฆ่าให้มันสาแก่ใจ!

ขนของเสร็จฆ่าลาก็แค่นั้นเอง! ผู้ชายบ้าคนนี้ทำเกินไปแล้วจริงๆ!

"เจ้าด่าออกมาอีกประโยคหนึ่ง ข้าจะเพิ่มอาหารให้เจ้าอีกหนึ่งอย่าง" หยุนฝู้เฉินกล่าวขึ้นมาอย่างขี้เล่น