บทที่ 117 ลวนลามหญิงงาม

เซี่ยจินอานยิ้มและบอกว่า:"ข้าเป็นคนอิสระจนชินแล้ว และไม่ชอบการกระทำของคนในราชสำนัก"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คุณชายผู้ดีก็รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย "เป็นขุนนางก็ไม่มีอะไรดีนัก กลุ่มคนในสำนักหมอหลวงเหล่านั้นรู้แค่ว่าพอใจในสภาพปัจจุบันและไม่คิดจะปรับปรุงแก้ไขอะไรเลย ไร้ประโยชน์เหลือเกิน"

เซี่ยจินอานแค่ยิ้มและไม่ตอบ แต่มีแสงแวววาวกะพริบในดวงตา

ทัศนคติของคนคนนี้ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับสำนักหมอหลวงมากนัก คงเป็นลูกชายหรือน้องชายของขุนนางท่านไหนแน่เลย

แต่เท่าที่นางรู้นั้น ในราชสำนักนั้นไม่มีขุนนางเป็นนามสกุลจุนนี่นา มีเพียงแต่องค์ชายเหล่านั้นเท่านั้นที่มีตัวอักษรจุนอยู่ในชื่อของพวกเขา

คนคนนี้น่าจะเป็นองค์ชายบางคน และดูตามอายุแล้ว คงจะเป็นองค์ชายสองคนสุดท้าย

ทั้งสองพูดคุยกันไปสักพัก และเมื่อหญิงสาวนำพาคนมาเอาเหล้าและอาหารให้นั้น การพูดคุยของพวกเขานั้นจึงค่อยจบลง

เซี่ยจินอานมองดูหญิงสาวที่กำลังเทเหล้าอย่างเงียบๆ หญิงสาวก็นำเหล้าส่งไปถึงข้างปากของเซี่ยจินอาน และหญิงสาวก็ถามว่า:"คุณชาย ต้องการเรียกหญิงสาวคนเพิ่มอีกหนึ่งคนหรือไม่เจ้าคะ?"

ยังไม่รอเซี่ยจินอานตอบกลับ ก็เห็นคุณชายผู้ดีโบกมืออย่างเร็วและพูดว่า:"ไม่ต้องการ ข้าไม่ต้องการใครมาอยู่เป็นเพื่อน

เซี่ยจินอานดื่มเหล้าหมดแก้วเลยทีเดียว เอามือกอดเอวของหญิงสาวไว้ พูดอย่างไม่เรียบร้อย: "คนงามชื่ออะไรเอ่ย?" "

หญิงสาวหัวเราะอย่างน่าฟัง แอ๊บเสียงแล้วพูดว่า:"ข้าน้อยชื่อชุนหลานเจ้าค่ะ"

เซี่ยจินอานเอานิ้วมือจับกรามของชุนหลานเอาไว้ ยิ้มและพูดว่า:"เป็นชื่อที่ดี หลานหลานอยู่ที่นี่กี่ปีแล้ว? "

"สามปีแล้ว"

"หลานหลานเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?"