บทที่ 125 ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีสมอง

"พูดภาษาคน"

แต่กลับถูกหยุนฝู้เฉินถูกขัดจังหวะอย่างไร้ความปรานี

หลังจากถูกขัดจังหวะในการอวย ในหัวของเซี่ยจินอานก็กระจ่างขึ้นทันใด จากนั้นได้พูดต่อว่า "แค่คิดว่าท่านอ๋องไม่ใช่คนสำส่อน แต่เป็นผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง บริสุทธิ์ของข้าในที่นี้หมายความว่าท่านอ๋องเป็นคนที่รักเดียวใจเดียวผู้หนึ่ง"

เซี่ยจินอานไม่ยกย่องสติปัญญาของตัวเองคงไม่ได้ แต่ว่าสิ่งที่นางพูดก็ไม่ผิด

เขาไม่ใช่รักเดียวใจเดียวให้กับเสิ่นหลีซูหรือ?

หยุนฝู้เฉินเหล่มองเซี่ยจินอาน การคาดเดาความน่าเชื่อถือในคำพูดของนาง กลับพบว่าใบหน้าของนางนั้นตรงไปตรงมาโดยไม่มีความหน้าซื่อใจคดเลย ถึงได้เชื่อคำพูดของนางชั่วคราว

"ชายแก่นั้นเจ้าจะอธิบายอย่างไร?"

"...ท่านอ๋องตอนนี้ก็ยี่สิบเจ็ดแล้ว เมื่อเทียบกับชายสิบเจ็ดสิบแปดเหล่านั้น อายุต้องแก่กว่าเป็นปกติ..." เซี่ยจินอานพูดว่าน้ำเสียงที่เบาลงเรื่อยๆ แล้วค่อยๆ หายไป

หยุนฝู้เฉินเงียบไม่พูด มองเซี่ยจินอานอย่างเขม็ง เยาะเย้ยอย่างเย็นชา พูดอย่างไรความหมาย "แก่และไม่แก่ ไม่ได้วัดกันที่อายุ"

เซี่ยจินอานต้องการถามกลับว่า แล้วจะวัดกันจากอะไร แต่ถูกหยุนฝู้เฉินเปลี่ยนเรื่องไปแล้ว

"แล้วเจ้าบอกมาเมื่อคืนอาเจียนใส่ข้า เจ้าจะชดใช้อย่างไร? และเมื่อวานเจ้าเริ่มที่จะอุทิศตัวเองให้กับข้าก่อน และได้ยั่วยวนข้าต่อหน้าผู้คน ต้องลงโทษอย่างไร?"

"?!" เซี่ยจินอานได้ตกใจไปทั้งตัว

อะไรอีกล่ะ? เมื่อคืนนางหาเหาใส่หัวได้อย่างไรกันแน่?

นางสามารถย้อนเวลากลับไปเมื่อตอนกลางคืนและบีบคอตัวเองให้ตายได้ไหม?

"ท่านอ๋อง เมื่อคืนข้าเมาแล้ว พฤติกรรมและคำพูดของคนขี้เมาล้วนไม่ได้ผ่านสมอง..."

นางยอมรักษาตัวเองให้เป็นดั่งไข่เหมือนในปีนั้น แล้วไยถึงได้มีเรื่องบ้าๆ แบบนี้เยอะจัง...

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีสมอง" หยุนฝู้เฉินพูดอย่างเคร่งขรึม "ดังนั้นข้าจึงเข้าใจสติปัญญาอันน้อยนิดของเจ้า แต่ไม่เห็นใจสติปัญญาน้อยนิดของเจ้า"