บทที่ 146 เจ้าซ่อนยาถ่ายเอาไว้กี่ห่อ

บรรยากาศในห้องค่อยๆเต็มไปด้วยความคลุมเครือไม่ชัดเจน

นี่ทำให้เทียนเฟิงที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนเกินเล็กน้อย?

อยากจะหนีออกไปจริงๆ เพราะอะไรเขาถึงไม่ได้ออกไปปฏิบัติภารกิจเหมือนกับอีกสามคนที่เหลือ แต่กลับต้องอยู่ข้างกายท่านอ๋องด้วย?

ยังไม่ได้กินมื้อดึกแท้ๆ ทำไมถึงมีความรู้สึกแบบว่าข้าอิ่มมากแล้วล่ะ?

เทียนเฟิงเบนหน้าออกไปเงียบๆ ไม่มองสองคนที่อยู่ใต้แสงเทียนอีก

การกระทำในมือของเซี่ยจินอานรวดเร็วมาก ยาสมุนไพรถูกนางบดเป็นผงอย่างรวดเร็ว จึงเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ: "ทำเสร็จแล้ว!"

แต่กลับตกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายสดใสดุจดวงดาวอย่างไม่ทันตั้งตัว ตะลึงงันไปในชั่วพริบตา

ราวกับคนทั้งคนถูกดูดเข้าไปในดวงตา

ดวงตาทั้งคู่ประสานกัน ใครก็ไม่อยากจะละสายตาจากไป

แต่มันมักจะมีคนที่ทำให้เสียบรรยากาศเสมอ!

ดูเหมือนเทียนเฟิงจะไม่ได้สังเกตถึงความรู้สึกที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆของด้านนี้เลย: "คุณหนูเซี่ยเอายาถอนพิษให้ข้าเถอะ"

เสียงที่ดังขึ้นมากะทันหันทำให้ทั้งสองได้สติกลับมาในทันที กระแอมไอด้วยความเคอะเขินเล็กน้อย หันหน้าออกไปไม่มองอีกฝ่ายพร้อมกัน

และพวกเขา คนหนึ่งติ่งหูแดงจนเหมือนหยดเลือด อีกคนก็แก้มแดงราวกับหยดเลือด

เซี่ยจินอานก้มหน้าลง ห่อยาถอนพิษเสร็จก็ยื่นให้กับเทียนเฟิงแล้วกล่าวว่า: "ยาถอนพิษนี้เทใส่บ่อน้ำโดยตรงได้เลย"

"อืม" เทียนเฟิงพยักหน้ารับ

เดิมอยากจากไปโดยตรง ใครจะรู้ว่าเซี่ยจินอานก็หยุดเขาเอาไว้อีก ยืนอยู่ตรงหน้าเขา หยิบห่อยาออกมาจากอกห่อหนึ่ง กล่าวอย่างลับๆล่อๆราวกับโจร: "ทำมาไม่ทำกลับเสียมารยาท เจ้าเอายาถ่ายห่อนี้วางให้กับสองคนพี่น้องนั่น"

เทียนเฟิงตอบรับ หยิบเอายาสองห่อแล้วก็จากไป