บทที่ 16 ผู้หญิงคนนั้นล่ะ

การจัดวางในห้องตำรามีความพิเศษเฉพาะตัวมาก ตั้งแต่การจัดวางกระดาษพู่กันไปจนถึงโต๊ะเก้าอี้ได้มีความเฉพาะเจาะจงและสง่างามมาก

ภายในห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ มีสรรพคุณทำให้จิตใจสงบ

หยุนฝู้เฉินนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ในมือถือพู่กัน เขียนตัวอักษรอย่างสงบ

ตัวอักษรนั้นช่างดูกระฉับกระเฉง และมีพลังทะลุผ่านกระดาษ!

เทียนเฟิงยืนอยู่ข้างๆ แล้วกล่าวขึ้นว่า "ป้ายทหารนั้นต้องถวายต่อฝ่าบาทอย่างนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

น้ำเสียงของเขาดูเหมือนจะไม่เต็มใจ

หยุนฝู้เฉินเขียนคำสุดท้ายเสร็จ ก็วางพู่กันในมือลง มองตัวอักษรบนกระดาษดูแล้วไม่ค่อยพอใจนัก เขาขยี้เป็นก้อนกลมแล้วโยนไปด้านข้าง "อยู่ในมือของเจ้าเจ็ด ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว”

ในเวลานี้พ่อบ้านก็เดินเข้ามา และโค้งคำนับทันที "คารวะท่านอ๋อง"

"ไม่ต้องมากพิธี" หยุนฝู้เฉินกล่าวเสียงเข้ม ก่อนจะปูกระดาษแผ่นใหม่อีกแผ่น และถามตรงๆ ว่า "ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?"

"คุณหนูเซี่ยกำลังนอนอยู่ที่เรือนรับรองพ่ะย่ะค่ะ" พ่อบ้านรายงานด้วยความเคารพ และถามต่อด้วยความเป็นห่วงว่า "ท่านอ๋อง ร่างกายของท่านได้มีอะไรเปลี่ยนไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

หยุนฝู้เฉินกล่าวเสียงทุ้มๆ ว่า "ตอนนี้ไม่มี"

บางครั้งการเขียนตัวอักษรยังคงกระสับกระส่ายเหมือนเดิม การอาบน้ำสมุนไพรครั้งเดียวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น

อย่างไรก็ตามเขามีเวลาอีกหนึ่งเดือนที่จะลอง และถ้าหนึ่งเดือนให้หลังยังไม่ดีขึ้น ชีวิตของผู้หญิงคนนั้นก็ไม่จำเป็นต้องอยู่อีกต่อไปแล้ว

"จัดสาวใช้ให้นางสองคน" หยุนฝู้เฉินกล่าว

ในเมื่อเป็นนางให้การรักษาเขา เช่นนั้นหนึ่งเดือนนี้เขาก็จะไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างไม่เป็นธรรมทั้งเรื่องอาหารการกินเหล่านั้นด้วย

"พ่ะย่ะค่ะ! ข้าน้อยจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้" พ่อบ้านประสานมือแล้วขอตัวกลับ

จากนั้นก็ไปเลือกสาวใช้อีกสองคน ให้ไปที่ลานเรือนที่เซี่ยจินอานพักอยู่

เมื่อพ่อบ้านและคนอื่นๆ เข้ามา เซี่ยจินอานยังคงนอนหลับอยู่เหมือนเดิม

ท่านอนไม่สุภาพมาก

พ่อบ้านเห็นดังนั้นก็เอ่ยอย่างโมโหว่า "หยาบคาย!"