บทที่ 167 เหตุใดเจ้าไม่ยิง

"คือ ข้าอยากให้เร็วขึ้นหน่อย" เซี่ยจินอานกระซิบบอก

พึ่งเรียนเดินเป็นก็จะวิ่ง

เซี่ยจินอานไม่ได้ขัดขวาง แต่พลิกตัวขึ้นหลังม้าทันที นั่งด้านหลังเซี่ยจินอาน กุมบังเหียนด้วยกันกับนาง ขาหนีบท้องม้าแน่นเล็กน้อย "ย่าส์!"

ม้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว หยุนฝู้เฉินสอนกระซิบเสียงต่ำข้างหูเซี่ยจินอานถึงการสอนว่าจะบังคับม้ายังไง

เสียงทุ้มต่ำทำนางหวั่นไหว ลมหายใจร้อนระอุพัดพาเข้าหน้านาง ทั้งร้อนทั้งแหบ

ทุกเสียงผ่านเข้าใบหู ผ่านเข้าหนังหู และเคาะเป็นจังหวะที่หัวใจแผ่วเบา

ความรู้สึกชาหวิวทำให้ตัวนางมึนลอย

มีหรือจะมีแก่ใจเรียนขี่ม้า! แผงอกอุ่นร้อนประกบที่ด้านหลังยิ่งทำให้นางลนลาน

จนกระทั่งลงจากหลังม้านางก็ยังเหม่อลอย เกือบสะดุดล้ม โชคดีที่หยุนฝู้เฉินไว รับร่างนางไว้ได้ทัน

ทหารที่กำลังฝึกทหารไม่ไกลไม่รู้ว่าหยุดลงตั้งแต่เมื่อใด ต่างหันมามองทางหยุนฝู้เฉินสองคนนี้ สายตานั้นดูแปลกประหลาดยิ่ง

"ทำไมข้ารู้สึกว่าน้องเซี่ยกับท่านอ๋องมิเหมือนเพื่อนกัน?"

"ไม่ปิดบังเจ้าเลย ข้าก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน"

"..."

หยุนฝู้เฉินมองเซี่ยจินอานที่ยืนอึ้ง ถามอย่างไม่พอใจว่า "เจ้าเป็นกระไร?"

เซี่ยจินอานที่สติล่องลอยไปไกลตอบอย่างเหม่อลอยว่า "กำลังคิดถึงท่าน"

"???" หยุนฝู้เฉินสงสัย

เซี่ยจินอานแทบอยากตบปากตัวเอง พลางพูดอย่างพยายามแก้ไขว่า "กำลังคิดว่าทำไมท่านขี่ม้าเก่งเยี่ยงนี้"

เหอะ ไม่พูดจะดีกว่า

เซ่อเจิ้งหวาง มีชื่อเสียงบนหลังม้าน่ะนะ?

ดังนั้นเพื่อแยกตัวออกจากสถานการณ์แบบนี้ นางหันไปทางสนามยิงธนูข้างๆพลางว่า "ข้าจะไปยิงธนู" จากนั้นรีบหนีออกไป