บทที่ 171 ยิ้มฟินเต็มหน้า

ถ้าเซี่ยจินอานรู้ความคิดของชิงหยางเซียนเซิง คงจะกระดากใจมากแน่

"ขออภัยที่ละลาบละล้วง ส่วนประกอบยาเมื่อครู่ที่น้องเซี่ยใช้ขอให้ข้าได้หรือไม่?" ชิงหยางเซียนเซิงสีหน้าแดงเรื่อ มีแววกระดากอาย

แต่เพื่อพัฒนาฝีมือการแพทย์ของตน ขายขี้หน้าแค่นี้ได้อยู่

เซี่ยจินอานก็ไม่ได้รู้สึกว่าโดนเอาเปรียบอะไร

ชิงหยางเซียนเซิงคนนี้เพียงแค่หลงใหลในวิชาแพทย์มากไปหน่อย เซี่ยจินอานเองก็ไม่ได้งกในสูตรยาอะไรของตนนัก จึงไม่ได้รู้สึกว่าชิงหยางเซียนเซิงทำแบบนี้ไม่ถูกต้องอะไร

แต่เซี่ยจินอานไม่คิดจะเอาสูตรยาให้ชิงหยางเซียนเซิงตอนนี้ แต่จะอาศัยโอกาสนี้ดึงเขามาเป็นพวก

"ชิงหยางเซียนเซิงไม่จำเป็นต้องถามสูตรยาพวกนี้กับข้า ได้ยินว่าศิษย์น้องจะเชิญชิงหยางเซียนเซิงไปสอนเด็กๆ สูตรยาเหล่านี้จะเป็นเนื้อหาในการสอน ถึงเวลานั้นศิษย์น้องคงให้ชิงหยางเซียนเซิงแน่นอน" เซี่ยจินอานยิ้มบอก

ชิงหยางเซียนเซิงตกใจ รีบถามทันทีว่า "ท่านกับแม่นางเซี่ยเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน?"

เซี่ยจินอานพยักหน้าเล็กน้อย "ใช่"

"งั้นข้อจะรอวันเปิดเรียน"

"ท่านต้องไม่ผิดหวังแน่"

การคุยกันของทั้งคู่ก็ลอยเข้าหูคนอื่น เทียนเฟิงกับหยุนฝู้เฉินรู้ความจริงแต่ก็ไม่มีสีหน้าแปลกประหลาดอันใดออกมา แต่ตี้เฟิงกับเสวียนเฟิงต่างมีสีหน้าตกตะลึง

ชิงหยางเซียนเซิงเห็นว่าทุกอย่างไม่ต้องให้ตนทำอันใดแล้ว จึงขอตัวลากลับก่อน

หลังจากเขากลับไป เซี่ยจินอานจึงถอดหน้ากากบนใบหน้าลงมา นางไม่คิดจะปิดบังฐานะกับเหล่าสี่องครักษ์และหยุนฝู้เฉิน

เพียงแต่ยามที่นางถอดหน้ากากลงมา ทำให้พวกตี้เฟิงกับเสวียนเฟิงตกใจกันมา

"แม่ แม่นางเซี่ย?"

พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า บุรุษผู้ที่ใส่หน้ากากครึ่งหน้าเอาไว้เป็นสตรีคนหนึ่ง!

เพราะท่าทีท่วงท่าและน้ำเสียงของนางมันช่างเหมือนผู้ชายยิ่งนัก!