บทที่ 192 นี่คือการล่องูออกจากถ้ำ

ข้าลืมเลือดที่แดงสะดุดตานั้นไม่ได้ หวงเฟิงตัวเต็มไปด้วยเลือดนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา สภาพที่ใกล้ตายนั้น กลายเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจลืมมันไปได้ !

หวงเฟิงเห็นเช่นนี้ก็ตบไหล่ของตี้เฟิงเบาๆ "ที่จริงวันนั้น เขาเคยบอกว่าให้พวกข้าไป"

ตี้เฟิงอึ้งและนึกถึงเรื่องในวันนั้น

เขาเคยบอกจริง

เขาบอก:"พวกเจ้าให้ข้าไป ข้าก็จะปล่อยพวกเจ้าไป"

แต่เพื่อภารกิจแล้ว พวกเขาก็ต้องเลือกที่จะโจมตี

หยุนฝู้เฉินพูดอย่างเฉยชาว่า:"นี่คือการล่องูออกจากถ้ำ"

ทั้งสี่คนสงบลงทันที ในใจก็ตระหนักถึงบางสิ่งได้

ฮ่องเต้เสียแรงขนาดนี้ ก็แค่ต้องการใช้สี่ผู้พิทักษ์เป็นเหยื่อ และล่อประมุขของสำนักซื่ออิ่งออกมาไม่ใช่รึ?

เพราะว่าทุกคนต่างก็ไม่รู้ชัดเจนว่าประมุขของสำนักซื่ออิ่งนั้นเป็นตายร้ายดียังไง และมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถล่อประมุขออกมาได้

แต่ประมุขของสำนักซื่ออิ่งนั้นจะไปรึ? คนที่ฉลาดแค่ดูก็รู้ว่ามันเป็นกับดัก เขาจะเสี่ยงเพื่อสี่ผู้พิทักษ์หรือไม่? ใครจะไปรู้

"ท่านอ๋องงั้นพวกข้าต้องแอบจับตาดูหรือไม่ขอรับ?" เสวียนเฟิงถาม

หยุนฝู้เฉินมองดูตัวหมากบนโต๊ะหินและไตร่ตรองไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า:"ไม่ต้อง"

ในตอนแรกตรวจสอบกงซุนหนันเสียนนั้นก็เพราะว่าต้องการจะตามหาประมุขของสำนักซื่ออิ่งมาช่วยรักษาโรคให้เขา แต่ตอนนี้ไม่ต้องการแล้ว

ตอนนี้ เขาเชื่อว่าเซี่ยจินอานจะรักษาเขาให้หายดีแน่นอน

องครักษ์ทั้งสี่เหลือบมองกัน และเข้าใจความหมายในคำพูดของหยุนฝู้เฉินนั้นหมายถึงไร และไม่มีใครพูดอะไรอีกเลย

เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนหลังนั้น เซี่ยจินอานไม่รู้สักอย่าง นางเดินไปที่ลานของตัวเองอย่างสับสน มือข้างหนึ่งปิดหัวใจของตัวเองไว้ ราวกับว่าหายใจไม่ออก

นางคิดมาตลอดทางว่าทำไมตัวเองถึงมีปฏิกิริยาใหญ่เช่นนี้ จากนั้นนางก็สรุปว่าเป็นเพราะการฆ่าสังหารสำนักและฆ่าหัวหน้าสาขาทั้งสี่นั้น มันนองเลือดเกินไป