บทที่ 202 ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

เซี่ยจินอานตำหนิอยู่ในใจอย่างเงียบๆ เพราะว่าก่อนหน้านี้นางก็ไม่รู้เช่นกัน

แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถหยิบยกมาพูดให้คนภายนอกรับรู้ได้

ถ้าหากให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองได้เกิดใหม่หลังจากที่ตายไปแล้ว และยังเดินทางข้ามเวลาและช่องว่างแห่งกาลเวลามา นางจะต้องถูกพวกเขาเผาจนตายเพราะคิดว่าเป็นภูตผีปีศาจอย่างแน่นอน!

"เดิมทีสำนักซื่ออิ่งของเราอยู่ในที่มืด ปกติจะไม่สามารถหยิบยกขึ้นมาพูดให้คนภายนอกรับทราบได้! นอกจากนี้ยังมีผู้คนมากมายที่กำลังจ้องมองข้าตาเป็นมัน เพื่อความปลอดภัยแล้ว ข้าจึงพิจารณาว่าไม่อาจเผยแพร่ให้ผู้อื่นได้รับทราบโดยทั่วกันอย่างแน่นอน!" เซี่ยจินอานพูด

ภายในใจของหยุนฝู้เฉินกำลังสับสนวุ่นวายอยู่ เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า "เจ้าก็รู้อยู่แล้วว่าข้ากำลังตามหาเจ้า"

เซี่ยจินอานยิ้มและพูดว่า "ที่ท่านตามหาข้าก็เพียงเพื่อให้ข้ารักษาอาการป่วยให้ท่าน ในเมื่อข้าได้รักษาอาการป่วยให้ท่านแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องบอกท่านว่าข้าเป็นประมุขของสำนักซื่ออิ่งนี่!"

แม้ว่าจะกล่าวเช่นนั้นก็ตาม แต่ภายในใจของหยุนฝู้เฉินก็ยังมีความรู้สึกกลัดกลุ้มอยู่เล็กน้อย

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรออกมาอีก เขาก็ได้ยินพ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ทำความเคารพแล้วพูดว่า "ท่านอ๋อง คนจากในวังมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

พอทุกคนได้ยินประโยคนี้ก็ทำสีหน้าเคร่งขรึมและน่าเคารพ คนในวังมาที่จวน ไม่ต้องบอกจุดประสงค์ก็เข้าใจได้อย่างชัดเจน

หยุนฝู้เฉินมองไปที่เซี่ยจินอาน แล้วพูดว่า "ข้าจะปกป้องเจ้าเอง เจ้าไม่ต้องกล้ำกลืนความเป็นธรรมเพื่อรักษาหน้าทุกฝ่ายหรอกนะ"

เซี่ยจินอานยิ้มออกมาจากใจจริง นางถูกคำพูดนี้ของหยุนฝู้เฉินทำให้รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นภายในใจแล้ว "เราไปดูกันซิว่าครานี้เป็นปาหี่อะไร"

ทุกคนไปที่ห้องรับแขกที่อยู่เรือนด้านหน้าด้วยกัน พอเห็นขันทีน้อยคนหนึ่งกำลังนั่งถือพระราชโองการและกำลังดื่มชาอยู่ในห้องรับแขก บนใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

หลังจากที่มองเห็นหยุนฝู้เฉินขันทีน้อยก็รีบลุกขึ้นทันที สีหน้าที่เย่อหยิ่งของเขาก็ลดลงเล็กน้อย และเขามองไปยังกลุ่มคนแล้วถามว่า "ผู้ใดคือเซี่ยจินอาน?"

เซี่ยจินอานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขามาที่นี่เพราะนางจริงๆด้วย ด้วยเหตุนี้นางจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยิ้มอย่างสุภาพ แล้วพูดว่า "ข้าเอง"