บทที่ 207 แผนการของเสิ่นหลีซู

เมื่อม่านราตรีเยื้องกรายมาถึง เมืองหลวงก็ถูกปกคลุมไปด้วยแสงจันทร์ ดูคล้ายกับคนงามที่สวมใส่ผ้าชีฟองบางๆ ซึ่งดูมีเสน่ห์และน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก!

รถม้าที่หรูหราคันหนึ่งหยุดอยู่หน้าประตูวัง องครักษ์ที่กำลังเฝ้าอยู่หน้าประตูวังจึงยื่นมือออกไปสกัดกั้นเอาไว้

ร่างที่ขาวและอรชรอ้อนแอ้นร่างหนึ่งก้าวลงมาจากรถม้า เมื่อองครักษ์ได้เห็นผู้มาเยือนก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อมและพูดว่า "คารวะหลิวหลีจวิ้นจู่"

เสิ่นหลีซูพูดอย่างเมินเฉยโดยไม่ได้ชำเลืองมองด้านข้างเลยว่า "ไม่จำเป็นต้องมากพิธี"

แล้วสาวใช้ที่คอยรับใช้อยู่ข้างๆก็ได้หยิบป้ายแขวนเอวป้ายหนึ่งออกมาแสดงอยู่ตรงหน้าองครักษ์

เมื่อเห็นดังนั้น องครักษ์ก็ถอยหลังกลับและปล่อยให้พวกนางเดินผ่านไปทันที แต่ทว่าภายในวังกลับห้ามไม่ให้รถม้าผ่านเข้าไป เสิ่นหลีซูจึงทำได้เพียงเดินเท้าเข้าไปในวัง เดินผ่านทางเดินเล็กๆที่ราบเรียบ และหลังจากที่เดินผ่านมุมโค้งไปหลายมุมแล้ว นางจึงเดินมาจนถึงตำหนักขององค์หญิงสาม

เสิ่นหลีซูหยุดยืนอยู่หน้าประตูตำหนักและมองไปที่แผ่นป้ายชุบทองที่แขวนไว้ด้านบน ซึ่งเขียนตัวอักษรตัวใหญ่ๆสามตัวว่าตำหนักฝูเหยา

ฝูเหยาเป็นราชทินนามขององค์หญิงสามหยุนฉีฝู จากการตั้งชื่อตำหนักด้วยราชทินนามนี้ก็พอที่จะแสดงให้เห็นได้ถึงระดับของการเป็นที่โปรดปรานขององค์หญิงสามพระองค์นี้แล้ว!

เสิ่นหลีซูยกฝีเท้าเดินเข้าไปในตำหนัก หลังจากที่นางกำนัลเห็นเสิ่นหลีซูเข้า นางก็รีบกลับมารายงานหยุนฉีฝูที่ห้องในทันที

ตำหนักนี้ใหญ่กว่ามาตรฐานตำหนักขององค์ชายคนอื่นๆมาก ฝ่าบาทได้ทรงขยายให้พระธิดาพระองค์นี้เป็นสองเท่าโดยเฉพาะ ซึ่งตำหนักนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพระตำหนักของไท่จื่อเลย

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้หญิงที่สวมชุดสีชมพูคนหนึ่งก็ยกชายกระโปรงขึ้นและวิ่งมาหาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม "น้องหลีซู!"

ชายกระโปรงพลิ้วไสว จี้หยกที่แขวนเอาไว้บริเวณเอวจึงกระทบกันจนทำให้เกิดเสียงที่ดังกังวานและไพเราะขึ้นมา ซึ่งมันได้ขับดุลซึ่งกันและกันกับระย้าที่ประดับอยู่ตรงเส้นผม และบนใบหน้าที่คล้ายคลึงกับฮ่องเต้เจ็ดแปดส่วนนั้น ก็ได้ปรากฏรอยยิ้มที่จริงใจออกมา

หลังจากที่วิ่งไปจนถึงข้างกายเสิ่นหลีซูแล้ว องค์หญิงสามก็จูงมือของนางเดินออกไปจากภายในตำหนัก และพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยว่า "เมื่อสองสามวันก่อนข้าก็เชิญเจ้ามา ทำไมเจ้าถึงเพิ่งมาวันนี้ล่ะ"

ในขณะที่เสิ่นหลีซูกำลังเดินตามจังหวะก้าวของหยุนฉีฝูไป บนใบหน้าที่นิ่งเฉยของนางก็ปรากฏรอยยิ้มเจื่อนๆขึ้นมา แล้วพูดว่า "ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้มีธุระบางอย่างที่ทำให้หน่วงเหนี่ยวเสียเวลาไป นี่ไม่ใช่ว่าหม่อมฉันเพิ่งจะจัดการเสร็จสิ้นก็มาหาองค์หญิงแล้วนะเพคะ"