บทที่ 21 สิ่งที่ลวงตาที่สุดในโลก

ความเย็นชาและความแข็งแกร่ง ทำให้ผู้คนไม่อาจดูถูกได้

นางจึงได้มีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้มากขึ้น

ในเวลานี้ซูหลานได้นำอาหารจานใหม่เดินเข้ามา แล้ววางลงบนโต๊ะ มองเซี่ยจินอานด้วยสีหน้าไม่สบายใจ "เตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว"

เซี่ยจินอานหิวมากจนแทบไม่ไหว และนั่งลงบนเก้าอี้แล้วเริ่มขยับตะเกียบกินข้าว

นางเคยอยู่ในกองทัพมาหลายปี ทั้งยังเป็นหมอทหารในสนามรบ ใช้ชีวิตอยู่ในกลุ่มบุรุษมาหลายปี ก็เคยกินเนื้อคำใหญ่ๆ ดื่มสุราในถ้วยใหญ่ กินข้าวไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย

ดังนั้นการทานอาหารในปัจจุบันจึงมีความกล้าหาญอยู่มาก ไม่มีความนุ่มนวลละมุนละไมอย่างบุตรสาวแม้แต่น้อย

ซูหลานมองท่าทางหยาบคายของนาง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ท่าทางเช่นนี้ของเจ้าไม่เหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ไหนเลย แม้แต่บ่าวไพร่อย่างพวกเราก็ยังสู้ไม่ได้!"

เซี่ยจินอานกลืนอาหารในปาก และโต้กลับว่า "คนหิวข้าวจะตายอยู่แล้ว ใยจะต้องมีเรื่องที่ละเอียดมากขนาดนั้น!"

"สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับลูกสาวตระกูลใหญ่อย่างเจ้าที่ต้องใส่ใจมากที่สุดก็คือชื่อเสียงและมารยาท แต่เจ้ากลับไม่มีโดยสิ้นเชิง"

พฤติกรรมที่หยาบคาย และยังเป็นโจรขายชาติที่คนทั้งแคว้นรู้จักกันดี สมควรที่จะแต่งออกไปไม่ได้!

ชูหลานคิดอย่างโกรธแค้นในใจ

เซี่ยจินอานหัวเราะเยาะเย้ย "ชื่อเสียง? สิ่งที่ลวงตาที่สุดในโลกก็คือชื่อเสียง! สิ่งที่เจ้ารู้ล้วนเป็นสิ่งที่คนอื่นยินดีที่จะให้เจ้าได้รู้เท่านั้น!"

"ตัวเองเป็นคนประเภทไหน ตัวเองรู้ดีอยู่แก่ใจก็พอแล้ว! คำพูดของคนอื่นจะสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้!"

ซูหลานและซูหยาวต่างมีใบหน้าที่ประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกนางได้ยินคนบอกว่าชื่อเสียงไม่สำคัญ!

ลองนึกถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงนี้ มีใครที่ไม่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียง

บางคนเพื่อให้ได้ชื่อเสียงที่ดี จึงได้สร้างโรงเก็บข้าวต้มนอกเมืองจัดหาข้าวต้มเพื่อช่วยเหลือขอทานที่อยู่ห่างไกล

บางคนสร้างวัด และมอบเสื้อผ้าให้กับพระสงฆ์

เพื่อที่จะได้รับการสรรเสริญจากคนบนโลก แล้วใครจะไม่ปรับตัวแล้วไปทำสิ่งดีล่ะ!