บทที่ 218 ไม่อาจเป็นสหายเป็นได้แค่ศัตรู

"เสด็จพ่อทรงอยากจะดึงนางมาเป็นพวก ถ้าหากดึงนางเข้ามาอยู่ในค่ายของราชวงศ์ได้ ก็จะไม่กลายเป็นภัยคุกคามแล้ว" หยุนจวินเฮ่อพูด

เมื่อได้ยินประโยคนี้ มือของเสิ่นหลีซูก็กระตุกขึ้นมาในทันที และดวงตาที่ลู่ลงก็เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

ผู้หญิงอย่างนางมีสิทธิ์อะไรถึงได้กลายมาเป็นเป้าหมายในการสร้างสัมพันธ์ของราชวงศ์!

"แต่เมื่อระยะนี้นางอาศัยอยู่ในจวนเซ่อเจิ้งหวางนะเพคะ และนางก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเซ่อเจิ้งหวาง นางจะสามารถยอมรับการประกาศอภัยโทษจากราชวงศ์ได้หรือเพคะ?"

คำพูดนี้ของเสิ่นหลีซูกลับได้เป็นการเตือนสติให้หยุนจวินเฮ่อนึกขึ้นมาได้ เขาลืมเสด็จอาคนนั้นของเขาไปเลยนะเนี่ย!

เซี่ยจินอานอาศัยอยู่ในจวนเซ่อเจิ้งหวางได้หลายวันแล้ว ไม่แน่ว่านางอาจจะบากหน้าไปอาศัยเสด็จอาแล้วก็ได้!

ไม่ใช่ว่าเสด็จอาคนนั้นมีกำลังเสริมเพิ่มขึ้นอีกอย่างนั้นเหรอ สำหรับเขาแล้วมันยังคงเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงมากจริงๆ

เสิ่นหลีซูกำลังแอบสังเกตการแสดงออกทางสีหน้าของหยุนจวินเฮ่อ โดยไม่พลาดการเปลี่ยนแปลงใดๆบนใบหน้าของเขาเลย

"จากคำอธิบายของไท่จื่อ ถ้ามีเซี่ยจินอานคนนี้เป็นสหาย เช่นนั้นนางจะเป็นกำลังเสริมที่หาได้ยากยิ่งนัก แต่ถ้าหากเป็นศัตรู เช่นนั้นนางก็จะเป็นคู่ต่อสู้ที่ไม่ควรมองข้าม" เสิ่นหลีซูพูดอย่างเงียบ ๆ

เมื่อได้ยินดังนั้น รูม่านตาของหยุนจวินเฮ่อก็สั่นไหวไปมา

เซี่ยจินอานเดาออกว่าผู้ลอบสังหารเมื่อคืนนี้เขาเป็นคนจัดการ และแน่นอนว่าทั้งสองคนนั้นไม่สามารถเป็นเพื่อนกันได้ แต่เป็นได้เพียงเป็นศัตรูกันเท่านั้น!

แต่ทว่าศัตรูแบบนี้ไม่สามารถเก็บเอาไว้ได้อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นมันจะกลายเป็นภัยเงียบที่ใหญ่หลวงไม่ช้าก็เร็ว!

ดวงตาทั้งสองข้างที่หรี่ลงเล็กน้อยของหยุนจวินเฮ่อกำลังรวบรวมจิตอาฆาตที่แข็งแกร่งอยู่!

เมื่อเสิ่นหลีซูเห็นดังนั้น ก็วาดริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย

แล้วทั้งสองคนก็คุยกันเรื่องหยุมหยิมในชีวิตอีกสักเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นหลีซูเอาเรื่องที่จะไปเยี่ยมหยุนฉีฝูมาเป็นข้ออ้าง เกรงว่าหยุนจวินเฮ่อจะยังคงดึงนางให้เข้ามาพูดคุยกับเขาอยู่ตลอดเวลาและไม่ยอมให้นางจากไปเป็นแน่