บทที่ 220 คิดไม่ถึงเลยว่าท่านประมุขจะยังสามารถช่วยชีวิตคนได้

แม้ว่าหยุนฉีฝูจะชื่นชอบความงามของผู้ชาย แต่ในใจของนางก็ยังรู้จักบันยะบันยังอยู่บ้าง

นางไม่อาจพูดสุ่มสี่สุ่มห้าว่าตัวเองจะคบหากับเขาออกไปอย่างเด็ดขาด บุคคลที่มีฐานะเหมือนกับองครักษ์นั้นต่ำต้อยเกินไปในสายตาของนาง และไม่คู่ควรกับฐานะองค์หญิงของนางเลย นางก็เลยทำได้แค่คบไปเล่นๆเพียงเท่านั้น

ถึงแม้ว่าในภายภาคหน้านางจะออกจากวังไปใช้ชีวิตด้วยตนเองและหาผู้ชายมาสร้างครอบครัวด้วย นางก็จะหาคนที่มีฐานะสูงส่งเช่นเดียวกัน!

องครักษ์มองไปที่หยุนฉีฝูและพูดด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยอารมณ์รักว่า "การแบ่งปันความทุกข์กังวลให้องค์หญิงเป็นหน้าที่ของกระหม่อมอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หยุนฉีฝูยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วพูดว่า "เจ้าพูดได้น่าฟังจริงๆ"

ทั้งสองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงอยู่ภายในห้องอยู่นานจึงจะออกมา

ในช่วงสองวันมานี้จวนเซ่อเจิ้งหวางเงียบสงัดเป็นอย่างมาก หยุนฝู้เฉินไม่ได้เปลี่ยนเรือนใหม่ให้ซูหยาวกับซูหลานเลย แต่ยังคงให้ทั้งสองคนอาศัยอยู่ในเรือนหลังนั้น และพ่อบ้านจะไปดูที่ประตูจวนเป็นประจำเพื่อดูว่ามีเงาคนที่คุ้นเคยเดินผ่านมาหรือไม่

เมื่อสาวใช้และบ่าวรับใช้ชายป่วยและไม่มีหมอที่จะมารักษาโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายแล้ว จึงทำได้เพียงออกไปหาหมอข้างนอก และต้องรู้สึกปวดใจไปกับเงินที่ได้จ่ายไป

การจากไปนี้ของเซี่ยจินอานทำให้ทุกคนรู้สึกได้ถึงความไม่สบายกายแล้ว

และคนที่รู้สึกได้อย่างสุดซึ้งที่สุดก็คงจะเป็นเทียน ตี้ เสวียน หวงทั้งสี่คนนี้เสียแล้ว ซึ่งพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายที่มีอารมณ์ไม่ดีคนหนึ่ง และใช้ชีวิตอยู่ในความกดดันต่ำอยู่ตลอดเวลา

"ยังไม่มีข่าวของคนที่ส่งออกไปอีกรึ?" ในขณะที่หยุนฝู้เฉินกำลังใช้นิ้วมือบีบถุงหอมที่เอวเบาๆอยู่นั้น สายตาของเขาก็ได้มองไปทางเทียน ตี้ เสวียน หวง แล้วบรรยากาศภายในห้องหนังสือก็เปลี่ยนเป็นความอึดอัดขึ้นมาในทันที

ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังก้มหน้าลง ภายในใจก็รู้สึกเศร้ารันทด นับตั้งแต่คุณหนูเซี่ยเข้าวังไป ท่านอ๋องของพวกเขาก็เปลี่ยนไปจนทำให้คนตกใจกลัวจนอกสั่นขวัญหายไปหมด

เสวียนเฟิงจึงยกสายตาที่เย็นชาออกมา แล้วรายงานว่า "ยังไม่มีข่าวเลยพ่ะย่ะค่ะ"

แล้วความเย็นยะเยือกที่อยู่ในร่างกายของหยุนฝู้เฉินก็มีชัยชนะขึ้นมาเล็กน้อย และมีแนวโน้มว่ามันจะปะทุขึ้นมาอย่างฉับพลันอยู่รำไรๆ

โชคดีที่ในเวลานี้ พอบ้านรีบสาวเท้าก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วทำความเคารพและพูดว่า "ท่านอ๋อง คนจากสำนักซื่ออิ่งขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"

ภายในหัวใจของหยุนฝู้เฉินสั่นไหว มาที่จวนในเวลานี้ หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของเซี่ยจินอาน?

เมื่อคิดเช่นนั้น สายตาของเขาก็คลายลงเล็กน้อย "ให้เข้ามา"