บทที่ 234 ผู้ชายไม่มีอะไรดีสักคน

เมื่อได้ยินประโยคนี้ ใต้จิตสำนึกเซี่ยจินอานก็อยากจะทำตาม แต่กลับถูกมู่หลานจิ่นคว้าข้อมือเอาไว้และถามอย่างงงงวยว่า "ประมุข?"

"ข้าจะกลับไปกับท่านอ๋องก่อน พวกเจ้าทั้งสี่ไปรอข้าที่สวนสงเคราะห์" เซี่ยจินอานพูด

มู่หลานจิ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกถึงภาพที่เซี่ยจินอานกอดหยุนฝู้เฉินเมื่อครู่นี้ พูดว่า "ท่านประมุข ผู้ชายไม่มีอะไรดีสักคน"

เซี่ยจินอาน "???"

มู่หลานจิ่นเงียบพูดไม่เยอะ เซี่ยจินอานรู้สึกเสมอว่านางได้รับการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างแล้ว แต่เมื่อฟังคำพูดที่นางเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ กลัวว่านางจะได้รับความเสียใจจากความรักเป็นอย่างมาก

หยุนฝู้เฉินที่เดินอยู่ข้างหน้าได้หยุดชั่วคราว แล้วหันหลังกลับ และยิงสายตาที่เย็นชาใส่มู่หลานจิ่น เหมือนว่าเป็นมีดนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะประหารชีวิตด้วยการตัดมือตัดเท้าอย่างไรอย่างนั้น

แต่คนโลกกลัวหยุนฝู้เฉิน แต่นางมู่หลานจิ่น ไม่กลัว!

นางได้มองย้อนกลับไปที่หยุนฝู้เฉินอย่างยั่วยุ โดยไร้ซึ่งความกลัว

ไม่มีผู้ชายผู้ใดในใต้หล้าที่คู่ควรกับท่านประมุข! เขาหยุนฝู้เฉินยิ่งเป็นไปไม่ได้!

เซี่ยจินอานรู้สึกการสู้รบเงียบๆ ระหว่างทั้งสองคน และได้กลายเป็นนักไกล่เกลี่ยในทันที

"ข้าแค่กลับไปจัดการเรื่องบางอย่างที่จวนอ๋อง จากนั้นก็ไปหาพวกเจ้า เด็กดี รอข้าที่นั่นนะ"

น้ำเสียงที่อ่อนโยนนี้ทำให้มู่หลานจิ่นมีท่าทีที่ดูแข็งทื่อ จากนั้นจึงปล่อยมือ แล้วไม่พูดอะไรอีก

ในหัวทั้งหมดคือทำไมประมุขถึงได้อ่อนโยนเช่นนี้?

เซี่ยจินอานตามหยุนฝู้เฉินกลับไปที่จวนอ๋อง ในขณะที่เพ้ยจิ่วชวนทั้งสี่คนได้กลับไปที่สวนสงเคราะห์ก่อน

หลังจากที่คนในจวนมองเห็นเซี่ยจินอานกลับมา สีหน้าก็ประหลาดใจมาก หลังจากที่ซูหลานซูหยาวได้ทราบข่าวนี้ ได้รีบออกไปต้อนรับที่นอกเรือนทันที และบังเอิญไปพบกันที่สวนดอกไม้

เซี่ยจินอานมองดูทั้งสองคนอย่างทะเล้น และพูดอย่างขบขันว่า "ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงได้ตื่นเต้นกันมากเช่นนี้"