บทที่ 236 ไสหัวไปให้หมด

เซี่ยจินอาน "...ในเมื่อสัญญาได้ถึงกำหนดแล้ว ข้าก็ควรออกไปจากจวนอ๋องแล้ว เดิมทีสมควรจะออกไปตั้งแต่เมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น แต่เพราะเรื่องกบฏต่อบ้านเมืองจึงทำให้เกิดการล่าช้า..."

หยุนฝู้เฉินหรี่ตา มองไปที่เซี่ยจินอานพูดอย่างไม่พอใจ "เจ้าต้องการที่จะไปจากที่นี่?"

เซี่ยจินอานไม่ได้สังเกตว่าใบหน้าของหยุนฝู้เฉินผิดปกติ จึงพูดต่อว่า "ปัญหาไม่ใช่เรื่องอยากไปหรือไม่อยากไป จวนอ๋องไม่ใช่บ้านของข้า ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องจากไป แต่โรคของท่านข้ายังคงไม่ยอมแพ้ รอให้ข้าหาวิธีรักษาท่านให้ได้ก่อน ข้าจะต้องกลับมาหาท่านอย่างแน่นอน"

เมื่อหยุนฝู้เฉินได้ยินดังนี้ เซี่ยจินอานต้องการวาดเส้นกับเขาให้ชัดเจน รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก ไม่สบายใจระดับที่พร้อมจะระเบิด!

แต่เขาถูกเทียนเฟิงขัดจังหวะ "ท่านอ๋อง คนของจวนแม่ทัพขอเข้าพบพ่ะย่ะค่ะ นอกจากนั้นยังมีคนจากวังได้มาด้วย"

หยุนฝู้เฉินมองไปที่เทียนเฟิงอย่างไม่พอใจ "พวกเขามีธุระอะไร?"

เทียนเฟิงเหลือบมองไปยังเซี่ยจินอาน และพูดอย่างลังเลว่า "ผู้ที่มาคือฮูหยินเซี่ย บอกว่ามารับแม่นางเซี่ยกลับเรือน"

ความโกรธในดวงตาของหยุนฝู้เฉินยิ่งหนักขึ้น! ขณะที่ผู้หญิงคนนี้กำลังอยากวาดขอบเขตกับเขา ทางนี้ก็มีคนมารับนางกลับเรือน!

เป็นไปได้หรือไม่ว่าได้ปรึกษากันไว้แล้ว!

"ให้พวกเขาไสหัวไป!"

เทียนเฟิงกล่าวอย่างลังเลว่า "เป็นราชโองการของฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าไม่สนว่าจะเป็นคำสั่งของใคร ไสหัวไปให้หมด!" หยุนฝู้เฉินกล่าวอย่างโกรธจัด

"พ่ะย่ะค่ะ" ต่อมาเทียนเฟิงได้หันหลังออกไป แต่เซี่ยจินอานรับเอ่ยขึ้นว่า "ช้าก่อน!"

เทียนเฟิงเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจึงได้หยุดเดิน

ประโยคนี้ดึงดูดสายตาแห่งความโกรธของหยุนฝู้เฉิน "เจ้าต้องการจะไปให้ได้จริงๆ หรือ?"

เซี่ยจินอานถอนหายใจ "ท่านอย่าเพิ่งใจร้อน ข้าจะวิเคราะห์ให้ท่านฟังสักหน่อย"

"ตอนนี้สำนักซื่ออิ่งของข้าคือเป้าหมายของการต่อสู้ของแต่ละสำนัก หากข้าพักอยู่ที่จวนอ๋องเป็นเวลานาน อาจดึงดูดความคาดเดาของคนอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"

"ข้ายังต้องกลัวว่าเขาจะคาดเดาได้"