บทที่ 24 เจ้าเชื่อข้าสิ

นางดูเหมือนจะเห็นว่าเล็บของหล่อนมีสีเทา

ก่อนที่เซี่ยจินอานจะมองเห็นได้ชัดเจน ซูหยาวก็หยิบหวีขึ้นมาแล้ว และมือก็ออกจากสายตาของนางไป

นางสังเกตมือของหล่อนจากกระจกทองแดง และเล็บของหล่อนได้ทาด้วยน้ำมันทาเล็บ เป็นสีชมพูอ่อน

คนในยุคนี้ไม่ค่อยเข้มงวดกับบ่าวไพร่มากนัก มือของสาวใช้สามารถทาน้ำมันทาเล็บได้ เพียงแต่ไม่สามารถใช้เป็นสีแดงสีม่วงเหล่านั้นได้

ดังนั้นเหล่าสาวใช้ทั้งหลายจึงชอบทาเป็นสีอ่อนๆ

แต่ดูเหมือนว่าเล็บของซูหยาวไม่ได้ทาสีมาระยะหนึ่งแล้ว เล็บที่ยาวขึ้นใหม่ไม่ได้ทาน้ำมันทาเล็บเลย และยังมีสีเทาอีกด้วย

เซี่ยจินอานเดาในใจว่า นางน่าจะเป็นโรคเล็บเทา

แต่เซี่ยจินอานไม่ได้รีบร้อนที่จะเสนอการรักษา เจอกำแพงหลายครั้ง และนางก็ได้เห็นฉากที่ตัวเองถูกปฏิเสธแล้ว!

เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยจินอานเปลี่ยนกิจวัตรประจำวัน และได้ตื่นแต่เช้าตรู่

ซูหลานที่ทำความสะอาดลานบ้านเห็นดังนั้น ได้มีสีหน้าประหลาดใจ

"ทำไมเจ้าถึงตื่นเช้านัก?"

เซี่ยจินอานบิดขี้เกียจ และพูดว่า "เพื่อให้มีชีวิตรอดข้าต้องวิ่งเต้นสักหน่อย!”

จากนั้นก็เดินออกไปด้วยความดีใจ

ซูหลานมองตามหลังเซี่ยจินอาน แล้วเอ่ยเบาๆ ว่า "บ้า"

เซี่ยจินอานได้ตรวจสอบเส้นทางกิจกรรมของพ่อบ้านแล้ว ตอนนี้ต้องยุ่งอยู่กับการสั่งการคนรับใช้ที่ลานหน้าเรือนอย่างแน่นอน

เป็นอย่างที่คาดไว้ ระหว่างคนกลุ่มหนึ่ง ตาเฒ่าสะดุดตามาก

คนเดียวที่ไม่ต้องทำงาน เป็นผู้บัญชาการใหญ่!

"ตาเฒ่า ข้ามาแล้ว!"

พ่อบ้านเห็นผู้ที่มา ก็ปวดหัวมาก!

คุณหนูตระกูลที่ไหนกันที่ก้าวเท้าเร็วเหมือนกับนาง! และยังมีผมนั้น มัดผมหางม้าเหมือนผู้ชายจะบ้าตาย!