บทที่ 240 ปูนบำเหน็จทำให้ได้คนอิจฉาตาร้อน

เมื่อคำนี้เผยออกมาหลายคนก็ตกใจ แต่ใบหน้าของเซี่ยจินอานกลับสงบมาก

เซี่ยยิวหรานใบหน้าดูตื่นเต้น!

ปูนบำเหน็จ! นี่จะต้องเป็นฝ่าบาทเอามาชดใช้นางอย่างแน่นอน! นางรู้ว่าฝ่าบาทจะต้องเชื่อในตัวนาง เป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยนางทิ้ง!

แม้นจะถูกลดตำแหน่งขุนนาง แต่ก็ยังให้นางได้รับการชดเชยด้วยวิธีอื่น

ดังนั้นเซี่ยยิวหรานจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างตื่นเต้น และเดินตรงไปหาขันที

"ลำบากกงกงแล้วเจ้าค่ะ รีบนำของขวัญเข้ามาเถิด" เซี่ยยิวหรานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ขันทีมองดูเซี่ยยิวหราน และครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดาว่านี่คงจะเป็นคุณหนูรองของจวนแม่ทัพ ดังนั้นเขาจึงกล่าวอย่างสุภาพว่า "คุณหนูรองโปรดอย่าใจร้อน อย่างไรจะต้องตรวจสอบเทียบรายการของกำนัลเสียก่อน"

ไม่น่าแปลกใจที่ขันทีผู้นี้ไม่รู้จัก แม้ว่าเซี่ยจินอานและเซี่ยยิวหรานจะมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง แต่มีไม่มากนักที่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของทั้งสองคน โดยเฉพาะคนเหล่านี้ที่อยู่ในวังส่วนใหญ่จะเคยได้ยินแค่ชื่อแต่ไม่เคยเห็นหน้า

อย่างไรก็ตามการพูดคุณหนูรองนี้สำหรับเซี่ยยิวหรานแล้วดูเหมือนสายฟ้าฟาด! ทั้งตัวหยุดนิ่งอยู่กับที่

สิ่งของทั้งหมดนี้คือมอบให้เซี่ยจินอาน?

"ของพวกนี้มอบให้ใคร?" เซี่ยยิวหรานถามด้วยใบหน้ามืดมน

หวงย่านอวิ๋นเองก็เข้าใจเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเซี่ยยิวหรานใกล้จะระเบิดแล้ว นางจึงได้รีบจับมือเซี่ยยิวหรานอย่างแน่นในทันทีพร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า "เห็นว่าฝ่าบาทมอบรางวัลให้น้องรองของเจ้าเยอะขนาดนี้ ดีใจมากเลยใช่หรือไม่?"

ใบหน้าของเซี่ยยิวหรานนั้นดูน่ากลัว และแทบรอไม่ไหวที่จะเข้าไปทำลายของกำนัลเหล่านี้!

ทำไมเซี่ยจินอานถึงได้ของพวกนี้! นางเป็นใคร! แค่บุตรีของอนุภรรยาก็ยังอยากจะปีนขึ้นไปบนหัวของนาง!

แต่ความเจ็บปวดที่อยู่ในมือค่อยๆ ทำให้นางฟื้นสติ เขาทำได้เพียงมองดูคนเหล่านี้ที่ได้นำของเหล่านี้เข้าไปในบ้านอย่างว่างเปล่า

ในเวลานี้ขันทีรู้แล้วว่าจำคนผิด และในที่สุดสายตาได้มองไปที่เซี่ยจินอานและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "คุณหนูรองเซี่ย ฝ่าบาทตรัสว่าคุณหนูรองเซี่ยได้รับความอยุติธรรมและความเดือดร้อนอย่างไม่เป็นธรรม สิ่งของทั้งหมดนี้เป็นการชดใช้ให้ท่าน"