บทที่ 244 เบื่อแล้วตอนนี้อยากช่วยคน

นางต้องการเก็บเงินคืนยังทันเวลาหรือไม่?

อย่างไรก็ตามกงซุนหนันเสียนไม่ได้ให้โอกาสนางเก็บกลับคืน จึงได้ยัดตั๋วเงินเข้าอ้อมแขนของตัวเอง และพูดอย่างมีความสุขว่า "เงินข้ารับไว้แล้ว บังเอิญในมือข้ามีหน้าร้านที่เชื่อมต่อกันสองห้องและอยู่ข้างห้องยา ทั้งสองร้านทำให้ทะลุกันก็ไม่เล็กนะ เดี๋ยวจะขายให้ท่าน!"

เซี่ยจินอานมองไปที่ท่าทีการเก็บเงินของกงซุนหนันเสียนและมันเขี้ยว "ห้าแสนนี้ไม่ใช่แค่ค่าร้านนะ ยังรวมถึงค่าตกแต่งด้วย"

กงซุนหนันเสียนเหยียดนิ้วออกเพื่อคำนวณ และตบโต๊ะตกลง นับค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมแล้วยังได้กำไรไม่น้อย

"ภาพวาดตกแต่ง ข้าจะวาดให้เจ้าเอง" เซี่ยจินอานกล่าว

มู่หลานจิ่นถามด้วยความสงสัย "ท่านประมุขซื้อหน้าร้านมาทำอะไร?"

เซี่ยจินอานยิ้ม "เปิดโรงหมอ!"

ทั้งสี่ประหลาดใจพร้อมกัน!

พวกเขาได้ยินเรื่องที่เป็นไปไม่ได้! ประมุขต้องการเปิดโรงหมอ? เปิดโรงหมอทำไม? ต้องการวางยาคนหรือ?

"ทำไมถึงอยากเปิดโรงหมอล่ะ?"

"เปิดโรงหมอแน่นอนจะรักษาคน!"

ทั้งสี่คนเงียบ และกงซุนหนันเสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยากลำบาก "ก่อนหน้านั้นท่านแค่ฆ่าคน"

เซี่ยจินอาน "...ฆ่าเบื่อแล้ว ตอนนี้อยากช่วยคน"

เพ้ยจิ่วชวนมองตรงไปที่เซี่ยจินอาน และถามว่า "นี่คือเหตุผลที่ท่านได้ช่วยลูกน้องหยุนฝู้เฉินหรือ?"

"...ถือว่าใช่"

แม้ว่าเซี่ยจินอานจะสามารถเดาได้ว่าประมุขคนเดิมมีนิสัยอย่างไร แต่นางก็ไม่อยากดำเนินชีวิตตามรอยของประมุขเดิม นางต้องการทำในสิ่งที่นางต้องการทำ และไม่ต้องการที่จะเป็นหุ่นเชิดเลียนแบบคนอื่น

นี่ก็คือนางรู้ว่าตัวเองได้พูดออกมาว่าต้องการเปิดโรงหมอจะต้องถูกสงสัย แต่ก็ยังต้องบอกสาเหตุกับพวกเขา

"อย่าไปสนใจว่าจะทำอะไรแล้ว สามารถทำเงินได้ก็พอ!" กงซุนหนันเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม "ท่านประมุขข้าสามารถรวมลงทุนได้หรือไม่? ข้าก็อยากจะหาเงินเพื่อมาสนับสนุนให้ไอ้จิวจิ่วทำอาวุธ!"