บทที่ 250 ท่านอ๋องบุกเข้าไปจวนตระกูลเซี่ยกลางดึก

เรื่องนี้ยังต้องเริ่มพูดตั้งแต่หนึ่งชั่วยามก่อน

ตั้งแต่เซี่ยจินอานออกจากจวนอ๋อง อยู่ในจวนอ๋องมักรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างขาดหายไปอยู่เสมอ

เดิมทีจวนเซ่อเจิ้งหวางค่อนข้างที่จะเงียบเชียบอยู่แล้วและยังเพิ่มวังเวงมากขึ้นไปอีก

ช่วงนี้สี่องครักษ์คนสนิทเทียน ตี้ เสวียน หวง ไม่กล้าที่จะพูดคุยกับหยุนฝู้เฉิน มักรู้สึกว่าท่านอ๋องของเขาดูท่าไม่ดี! ที่สำคัญที่สุดคือ ท่านอ๋องของเขาได้เปลี่ยนหน้ากากที่อยู่บนหน้าเขาแล้ว! เปลี่ยนแล้ว!

เปลี่ยนจากหน้ากากอสูรดุร้ายเป็นหน้ากากลายดอกเหมย! ทั้งสี่รู้สึกว่านี่น่ากลัวอย่างอธิบายไม่ถูก!

หยุนฝู้เฉินนั่งอยู่ในเรือนและรินชาให้ตัวเองหนึ่งแก้ว นิ้วที่เรียวยาวของเขายกก้นถ้วยชาขึ้น และอีกมือหนึ่งใช้ฝาชาค่อยๆ ปัดใบชาแล้วนำไปที่ด้านหน้าริมฝีปากบางๆ เล็กๆ และค่อยๆ จิบไปหนึ่งคำ

ลูกกระเดือกที่งดงามภายใต้คางนั้นได้กลิ้งไปมา ช่างยั่วยวนคนอย่างมาก

"ชานี้เก่าแล้ว" หยุนฝู้เฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ตี้เฟิงกล่าวด้วยท่าทางที่สับสนว่า "ชานี้คือหมาเจียนซึ่งเพิ่งถูกคัดมาในปีนี้ เป็นชาใหม่พ่ะย่ะค่ะ"

หยุนฝู้เฉินได้ยินคำพูดนี้ และเหล่มองตี้เฟิง "ข้าบอกว่า เก่าแล้ว"

"..."

ได้ ท่านเป็นเจ้านาย ท่านว่าอะไรก็คือเช่นนั้น

ช่วงไม่กี่วันนี้พวกเขาเห็นว่าแปลกจนไม่แปลกแล้ว ท่านอ๋องมักจะเกลียดสิ่งนั้นไม่ชอบสิ่งนี้อยู่บ่อยๆ เหมือนกับว่าเป็นคนแก่ที่ได้ก้าวเข้าสู่วัยทองอย่างไรอย่างนั้น

"พวกเจ้าคิดว่าอารมณ์ของข้าผิดปกติหรือไม่?" หยุนฝู้เฉินถาม

ทั้งสี่อยากจะบอกว่า อารมณ์เดิมของท่านมันผิดปกติจริงๆ!

แต่พวกเขาไม่กล้าพูดมาก

ในทางกลับกันดูเหมือนว่าเสวียนเฟิงจะนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกายกะทันหัน ตอบกลับว่า "ท่านอ๋องไม่กี่วันมานี้ผิดปกติจริงๆ ข้าน้อยกังวลว่าพิษของท่านจะแพร่กระจายไปทั่วร่างกายแล้ว"

อีกสามคนมองเสวียนเฟิงอย่างกับคนโง่อย่างไรอย่างนั้น ท่านอ๋องของเขาเพียงแค่กำลังแสร้งทำเป็นมายาเท่านั้น ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติต่างหากล่ะ?