บทที่ 266 เหมาะสมกันจริงๆ แต่ขัดตาอย่างประหลาด

"นั่งรถเข็นหนึ่งเดือนนี้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ขาของท่านขยับทำให้กระดูกผิดตำแหน่งอีก

หนึ่งเดือนให้หลังท่านก็สามารถลงจากรถเข็นได้แล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าอาการป่วยของท่านจะหายดี บอกว่าเวลารักษาสามเดือนก็คือรักษาสามเดือน หลังจากนั้นสองเดือนท่านสามารถขยับได้หน่อย สอนพวกเด็กๆฝึกการต่อสู้ไม่มีปัญหาอะไร"

เซี่ยจินอานก็ไม่ได้โกหก ไม่เหมือนกับสมัยนี้ การผ่าตัดสามารถรักษากระดูกทิ่มได้ ในสมัยโบราณทำได้เพียงใช้ยาค่อยๆคลายออก ใช้เวลานานพอสมควร

แต่ว่าถ้าเซี่ยจินอานใช้ยาแรงอย่างมากสองเดือนก็หายแล้ว แต่ว่าเพื่อความเห็นแก่ตัวเล็กๆน้อยๆของเซี่ยจินอานจึงได้ยืดเวลาให้นานถึงสามเดือน

สามเดือน ก็จะตรุษจีนแล้ว หลังจากตรุษจีนเขารักษาอาการป่วยหายแล้วหากเขายังอยากจะไปจากที่นี่นางก็ไม่ห้าม

คนนั้นทำงานได้เร็วทีเดียวเพียงครู่เดียวก็นำรถเข็นและแผ่นไม้มาให้

เซี่ยจินอานใช้เข็มระงับอาการปวด จากนั้นก็กดจุดฝังเข็มหลายจุดบนมือ ทันใดนั้น ได้ยินแต่เสียงกระดูกหัก

นางหยิบแผ่นกระดานออกแล้วห่อขาของเขาให้เข้าที่ จากนั้นดึงเข็มบรรเทาอาการปวดออก

"สักครู่ ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ท่าน ท่านให้คนไปเอายา หนึ่งเดือนแรกนี้ดื่มยานี้ก่อน หลังจากหนึ่งเดือนข้าจะปรับใบสั่งยาตามอาการของท่าน"

หลังจากดึงเข็มออก ความเจ็บปวดที่ขาลุกลามไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เหงื่อเย็นไหลออกมาบนใบหน้าของซ่งขุยที่กำลังเจ็บปวด ขณะที่พูดฟันสั่นกระทบกัน

"ขอบใจท่านมาก"

เซี่ยจินอานเม้มริมฝีปากของนาง ต่อกระดูกใหม่ก็เจ็บปวดจริงๆ มิเช่นนั้นคงไม่ทำให้บุรุษที่ผ่านคมดาบมานับไม่ถ้วนแสดงออกถึงอาการเช่นนี้ได้

"พักผ่อนเถิด ข้าไปก่อน" เซี่ยจินอานพูด

"คุณหนูเซี่ยกลับดีๆ"

เซี่ยจินอานเดินออกไป มองดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวไปทางทิศใต้ เที่ยงแล้ว

ในใจของนางนึกถึงมู่หลานจิ่นซึ่งยังคงรอนางอยู่ข้างนอก เร่งฝีเท้าแล้วจากไป เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอกับหยุนฝู้เฉินและเสิ่นหลีซูที่หน้าประตูสวนสงเคราะห์