บทที่ 27 ข้าก็ตัดขาเจ้า

เซี่ยจินอานเดินตรงไปยังห้องตำรา แต่กลับพบว่าไม่มีคนในห้องตำราเลยแม้แต่คนเดียว

จับบ่าวรับใช้คนหนึ่งมาสอบถาม ถึงได้รู้ว่าหยุนฝู้เฉินพาองครักษ์ทั้งสี่ไปที่สนามฝึกทหาร

จากนั้นจึงหันหลังเดินไปที่สนามฝึกทหาร

ในชั่วโมงนี้ในสนามฝึกทหารคือเป็นการฝึกวรยุทธ์หรือ? นอกจากตอนที่บ้าคลั่งแล้ว นางเคยเห็นหยุนฝู้เฉินลงมือเพียงครั้งเดียว!

นั่นคือครั้งที่เขาใช้กระบี่ยาวปักขันทีคนนั้นไว้บนผนังในครั้งนั้น!

ตอนนี้คิดดูแล้ว หนังศีรษะยังชาอยู่ หัวใจสั่นเทา

สนามฝึกทหาร ช่างกว้างใหญ่ไพศาล มีผู้คนหลายพันคนมาฝึกวรยุทธ์ที่นี่ก็เพียงพอแล้ว ตรงกลางมีเวทีประลองวางอยู่ มีกลองขนาดใหญ่วางอยู่บนลานประลอง

ในสมัยราชวงศ์ฉีสุ้นฝ่าบาทได้ทรงบัญญัติไว้อย่างชัดเจนว่าบ้านของขุนนางสามารถเลี้ยงทหารไว้ในจวนได้ เพียงแต่ระดับของขุนนางมีต่างกัน ดังนั้นจำนวนทหารที่อยู่ในจวนจำนวนจึงไม่เท่ากัน

ส่วนจวนเซ่อเจิ้งหวาง มีคุณสมบัติในการรับเลี้ยงทหารรับใช้ส่วนตัวได้หนึ่งพันคน แต่หยุนฝู้เฉินคิดว่าคนเก่งไม่จำเป็นต้องมีจำนวนมาก ดังนั้นในจวนจึงเลี้ยงทหารเพียงห้าร้อยนายเท่านั้น ปกติหากเขาว่าง ก็จะชี้แนะทุกคนด้วยตัวเอง และได้แสดงกระบวนท่าให้ทุกคนได้ดู

เมื่อเซี่ยจินอานเข้ามาในสนามฝึกทหาร หยุนฝู้เฉินก็หยิบหอกยาวขึ้นมา และยืนอยู่บนลานประลอง อย่างสง่างามน่าเกรงขาม

ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ความแข็งแรงของข้อมือและเอวก็พุ่งออกมาพร้อมกัน และพลังอันมหาศาล

การสกัดกั้นที่ง่ายที่สุดท่าทางล้วนยอดเยี่ยมมาก ตัวหอกนั้นนุ่มนวลราวกับมังกรที่ล่องลอย และมีความยืดหยุ่นเป็นพิเศษ!

การกระโดดขึ้นไปบนอากาศฟาดฟันลงมา พลังเหมือนสายฟ้าฟาด ทั้งรุนแรงและรวดเร็ว!

เงาที่ตัดผ่านอากาศ ราวกับนกอินทรีที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า มีพลังที่จะแหวกอากาศออกมา รู้สึกว่าพลังสามารถดึงภูเขาและแม่น้ำออกมาได้!

หอกที่ถูกปล่อยออกไป ราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากคันธนู ที่พุ่งตรงไป แล้วพุ่งทะลุเป้าที่อยู่ห่างออกไปห้าสิบเมตร และปักลงเข้าไปในกำแพง!

เซี่ยจินอานกำลังคลั่งไคล้ ละครเรื่องโปรดของนางในชาติก่อนคือเรื่องขุนศึกตระกูลหยาง บุรุษจากตระกูลหยางที่สละเลือดเนื้ออยู่ในสนามรบเหล่านั้นได้กลายเป็นไอดอลในใจของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุษรชายคนที่หก ที่เล่นหอกและทำท่าทางอย่างเท่!

ตอนนี้มีเวอร์ชันพิเศษมาเล่นเรียลลิตี้โชว์ ช่างทิ่มแทงหัวใจนางจริงๆ!

ทุกกระบวนท่านี้ ล้วนทิ่มแทงจนหัวใจของนางเต้นแรง!