บทที่ 310 เจ้าอยากไปรนหาความตายรึ?

อารมณ์ของเพ้ยจิ่วชวนและคนอื่นๆนั้นก็ค่อนข้างซับซ้อน นี่ต้องหยั่งเชิงด้วยรึ? ดูอย่างไรก็เหมือนรู้สึกดีต่อกันอยู่แล้ว?

มู่หลานจิ่นมองดูหยุนฝู้เฉินด้วยสีหน้าที่ไม่คิดดี อยากจะขับไล่เขาออกไปโดยตรงเลย! จากนั้นก็พูดประโยคหนึ่งขึ้นว่า:เฮ้ย อิตาบ้าออกไปซะ ประมุขของพวกข้านั้นสวยงามเพียงผู้เดียวก็พอ!

แต่ว่า นางไม่ได้ทำ ก่อนที่ประมุขยังไม่ได้ออกคำสั่ง นางไม่มีสิทธิ์

เซี่ยจินอานลังเลไปครู่หนึ่งและพูดว่า:"ที่จริงแล้ว ข้ามีวิธีหนึ่ง แต่ต้องการความสนับสนุนจากฝ่ายราชการ"

หยุนฝู้เฉินถามกลับว่า:"วิธีอะไร?"

สถานที่แห่งนี้ก็เป็นสถานที่ที่เซี่ยจินอานเพิ่งรู้เหมือนกัน คิดทบทวนไปนานแล้วจึงทิ้งเอาไว้ ตอนแรกคิดว่ารอโรงหมอพัฒนาแล้วค่อยไปสถานที่นั้น

เพราะฝ่ายราชการเองก็ไม่ยอมที่จะปล่อยให้ผู้คนไปรนหาความตายที่สถานที่แบบนั้น

แต่ตอนนี้นางรอไม่ไหวแล้ว อย่างแรกคือในเมื่อนางรู้แล้วก็อยากไปทำ และอย่างที่สองคือโรงหมอเองต้องการสถานที่ที่จะสร้างชื่อจริง

และนี้ก็คือ"ลมบูรพา"ที่นางวางลงไม่ได้

"ข้าอยากไปหมู่บ้านโรคปอด" เซี่ยจินอานพูดอย่างเฉยชา

แต่ทันทีที่คำนี้ออกมา สีหน้าของทุกคนที่อยู่ในห้องนั้นก็เปลี่ยนไป และปฏิเสธในเวลาเดียวกัน: "ไม่ได้! "

หลังจากฟังประโยคนี้ สีหน้าของหยุนฝู้เฉินก็เย็นชาเหลือเกิน "เจ้าอยากไปรนหาความตายรึ?"

"ข้ารักษาได้!" เซี่ยจินอานกล่าวอย่างจริงจัง

หมู่บ้านโรคปอดก็เป็นหมู่บ้านเล็กๆเหมือนบ้านฉืออาน แต่ทั้งสองมีความแตกต่างกันมาก!

นี่ก็เป็นสถานที่แห่งหนึ่ง ที่นางค้นพบในตอนที่นางกำลังคิดถึงปัญหาของบ้านฉืออานนั้น!

หมู่บ้านโรคปอด แหล่งรวมตัวของผู้ป่วยวัณโรค

ภายในมีคนไข้วัณโรคกลุ่มหนึ่งอาศัยอยู่ เนื่องจากมีทหารเฝ้าเอาไว้ คนภายนอกไม่สามารถเข้าไปได้และคนภายในก็ไม่สามารถออกมาได้

ในสมัยโบราณ การรักษาโรคภัยไข้เจ็บที่ล้าหลังนั้น วัณโรคบอกได้ว่าเป็นโรคติดต่อที่รักษาไม่หาย และเมื่อบ้านไหนก็ตามที่มีคนได้โรคนี้แล้ว ทั้งครอบครัวก็จะต้องถูกส่งไปยังหมู่บ้านโรคปอด

หมู่บ้านโรคปอดก็เป็นสถานที่ที่เมื่อผู้คนได้ยินแล้ว ต่างต้องก็เปลี่ยนสีหน้ากันไปหมด จึงไม่ค่อยถูกคนกล่าวถึง หากไม่ใช่เป็นเพราะเซี่ยจินอานสามารถตรวจสอบอ่านเรื่องในบ้านฉืออานได้ และพบชื่อนี้โดยบังเอิญ แกร่งว่าถึงตอนนี้นางก็ยังไม่รู้แน่เลย