บทที่ 329 ตีกลองร้องทุกข์

ระหว่างทางมีพ่อบ้านตัวน้อยและสาวใช้ที่ตื่นเช้าได้เห็นภาพนี้ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอะไรเลยสักคำ

ถึงขนาดเลือกเดินอ้อมไปอีกทางด้วยซ้ำ

เฮ้อ ไม่มีผู้ใดอยากสัมผัสเทพผู้ชั่วร้ายคนนี้หรอก

ฟ้ายังไม่ทันสาง เซี่ยยิวหรานก็ตื่นมาฝึกดาบที่ลานแล้ว ไม่ใช่เพราะความขยัน แต่เพราะในใจมีความแค้น!

นางจะต้องฝึกทักษะการต่อสู้ของนางให้เก่งขึ้น แล้วเอาชนะเซี่ยจินอานเหยียบนางอยู่ใต้ฝ่าเท้าให้ได้!

จะแพ้ให้ผู้ใดก็ได้ แต่มีเพียงเซี่ยจินอานเท่านั้นที่แพ้ให้ไม่ได้!

ยิ่งคิดใจของเซี่ยยิวหรานก็ยิ่งแค้น คมดาบก็ยิ่งเยือกเย็น!

ทันใดนั้นเองนางเห็นอีนังหญิงเลวเซี่ยจินอานมัดแม่ของนางไว้! นางจึงรีบหันใบมีดและแทงไปทางเซี่ยจินอานทันที เพียงแต่ยังไม่ทันถึงตัวเซี่ยจินอาน ก็ถูกถีบออกไป

เพียงแค่กระบวนท่าเดียวอีกแล้ว! เพียงแค่กระบวนท่าเดียวก็รบแพ้อีกแล้ว!

สิ่งนี้ทำให้เซี่ยยิวหรานได้รับความพ่ายแพ้อย่างลึกซึ้ง!

ตอนที่เซี่ยจินอานเห็นหลักฐานเหล่านั้นเมื่อวาน ในใจอดกลั้นอารมณ์โกรธไว้ นางแทบอยากจะพุ่งมาเฆี่ยนหล่อนโดยตรง

"มัดนางไว้"เซี่ยจินอานกล่าวเสียงเย็น

สายตาที่มองไปยังเซี่ยยิวหราน มันช่างเยือกเย็น จนทำให้ใจของเซี่ยยิวหรานกระตุก

เมื่อได้สติคืนมา กลับตะโกนกล่าวว่า "เจ้ามีสิทธิ์อะไรมามัดข้า! เจ้าเป็นเพียงบุตรีอนุภรรยา กล้ารังแกบุตรีภรรยาหลวงได้อย่างไร!"

"เอาไป"เซี่ยจินอานหันหลังเดินจากไปตรงๆ

เซี่ยยิวหรานเห็นแบบนั้น ตะโกนขึ้นอย่างโมโหว่า "เซี่ยจินอาน นังหญิงน่ารังเกียจ เจ้าปล่อยข้านะ!"

เซี่ยจินอานกำมือไว้แน่น จากนั้นเดินไปข้างเซี่ยยิวหรานช้าๆ แล้วตบนางอย่างรุนแรงไปหนึ่งที

"เซี่ยยิวหราน เจ้าควรจะรู้สึกโชคดีที่ข้าไม่ฆ่าคนตอนนี้!"เซี่ยจินอานกล่าวเสียงเย็น

"อุดปากของนางไว้ด้วย"